Het afvallen van de suigertje: hoe mijn dochter haar gewoonte kwijtraakte

Als thuisvader van drie kinderen onder de 6 ben ik de afgelopen tien jaar bezig geweest met fotograferen van mijn kids: de mooie momenten, de dagelijkse missers en de frequente rampen. Ik ben ook oudersblogger, wat betekent dat ik dagelijks kritiek krijg over wat ik verkeerd doe.

Vorige jaar kreeg ik op een selfie die ik had geplaatst een reactie van een vreemde op Facebook: "DIT KIND IS TE OUD OM EEN SUIGER IN HAAR MOND TE HEBN!" Ik had niet gemerkt dat mijn dochter Ava, toen 5 jaar, met haar geliefde suiger (wat we haar 'zuiger' noemden) op de achtergrond stond. "Wat maak je me voor lunch, pap?" mompelde ze onverstaanbaar terwijl ze in de keuken aan me kleefde. Ze klonk alsof ze een vette lip had of een grote wad kauwgom in haar wang. Maar nee, ze knaagde op een suiger.

Ava's suiger - een van ongeveer een dozijn - was niet meer mooi. De kleur was vervaagd, de bandje was weg. Het leek alsof er een vrachtwagen overheen had gereden, wat best mogelijk was ergens langs de snelweg. Ik had ooit een suiger en haar geliefde doekje op het dak van onze auto laten liggen tijdens een verhuis van Los Angeles naar Maryland. Ik haalde het 's nachts terug na meerdere keer keer maken langs de snelweg met mijn telefoonlamp. (Ik heb hem ook al eens uit de kaken van onze hond getrokken.)

Familieverhaal gaat dat ik op mijn eerste verjaardag rustig mijn suiger afstond toen mijn vader erom vroeg. Mijn zoons, nu 4 en 2, hadden nooit interesse in een suiger. Waarom was mijn dochter er zo aan gehecht?

Dit was niet de eerste keer dat ik erover nazaag. Ik had Google gevraagd: "Wanneer moet een kind stoppen met een suiger?" en "Waarom is mijn kind verslaafd aan haar suiger?" Ik ontdekte dat kinderen suigers echt kalmerend vinden en dat er geen bewijs is voor blijvende schade. Toch deed het me pijn om haar iets weg te nemen wat haar troost bood. Maar wilde ik dat ze op haar eerste schooldag met die versleten ding in haar mond zou verschijnen?

We hadden al serieus geprobeerd om eraf te komen toen die reactie in hoofdletters me raakte. Eerst knipten we de uiteinden van haar geheime voorraad suigers af, in de hoop dat het verlies van zuigkracht ze minder aantrekkelijk zou maken. Geen effect. Daarna beloofden we een nieuwe fiets als ze er zonder middagsliefje mee kon slapen. Geen deal - ze haatte fietsen. Ik kocht zelfs een heliumtank, blaas roze ballonnen op en voorstelde om de suigers eraan te binden en in de lucht te laten vliegen "zoals de ooievaar ze naar nieuwe baby's brengt". Ava keek me aan als een adder die klaarstond te bijten.

Op een moment gooide ze er twee in de toilet, en ik dacht: klaar. Maar zonder te aarzelen vroeg ze me ze in de vaatwasser te doen en weer levendig te maken. Ik schrok.

Uiteindelijk stelde ik mijn voet neer: ze moest elke ochtend haar suiger inleveren zodra ze wakker werd. Maar net toen ik dacht dat ik controle had, ontdekte ik een schatkist met nieuwe suigers die ik had vergeten. Ze had ze verstopt in de opening van haar bed onder lagen poppen, knuffels en kussens.

Aan het einde van mijn lat herinnerde ik me het verhaal over hoe ik mijn eigen suiger op mijn eerste verjaardag had afgegeven. Ik besloot de simpelste oplossing te proberen. Ik ging naar mijn dochter, bukte, keek diep in haar ogen en vertelde dat ik mijn suiger had gegeven toen ik 1 was. Toen vroeg ik: "Wat vind jij? Is het tijd om het los te laten?"

Na al de trucs, gimmicks, uithuisstellen en valse beloftes, zei ze ja. Ze liet me en haar moeder alle suigers inpakken en we hoorden nooit meer een woord erover.

Ava is nu 6, en ik ben trots dat ze niet met een suiger op haar college-orientatiedag zal verschijnen. Eigenlijk begon ze de basisschool suigervrij.

Als ouders maken we ons leven soms onnodig moeilijk in een poging het gewenste resultaat te bereiken, terwijl het antwoord de hele tijd voor ons ligt. Al wat mijn dochter wilde - en nodig had - was geëmancipeerd worden om haar eigen keuze te maken.

Previous:

Next: