Over het sociaal contracttheorie

In het kielzog van de Reformatie gingen veel mensen dingen bevragen die voorheen als vanzelfsprekend waren genomen, zoals overheid en godsdienst. Ze keken naar wat de rol van het individu is, wat de samenleving is en hoe het functioneert, welke rechten individuen hebben en welke verantwoordelijkheden een individu heeft tegenover de samenleving. Er was een bevraging van de rol van de monarchie in de overheid en een heroverweging van de oude traditie van democratie. Filosofen als Englands John Locke en Frankrijs Jean-Jacques Rousseau keken scherp naar deze vragen en schreven elk over hun ideeën over wat het "sociaal contract" werd genoemd.

Geschiedenis

Locke besprak de sociaal contracttheorie in zijn tractaat uit 1690, "Concerning Civil Government," terwijl Rousseau het onderwerp aanpakte in zijn werk uit 1762, "The Social Contract." Zij werden geholpen bij de promotie van deze theorie door de werken van Thomas Hobbes, John Stuart Mill en David Hume. Deze ideeën speelden een grote rol in de geesten van de Stichtende Vaderen toen ze de filosofische onderbouwing van de Onafhankelijkheidsverklaring en de Grondwet van de Verenigde Staten van Amerika ontwikkelden. De sociaal contracttheorie was op dat moment aan de voorgrond van progressieve gedachte. Ze zijn principes die net zo vers en relevant zijn vandaag als ze meer dan 300 jaar geleden waren.

Individuele rechten

De sociaal contracttheorie berust op de premisse dat elk individu bepaalde onvervreembare, of ontegenzeggelijke, rechten bezit. Ze zijn aanwezig vanaf de geboorte en worden niet verdiend; ze zijn gewoon daar. Locke stelde dat de mens "...bij nature een kracht heeft niet alleen om zijn eigendom - dat is, zijn leven, vrijheid, en bezittingen, tegen de schendingen en pogingen van andere mannen te bewaren, maar ook om de schendingen van die wet in anderen te oordelen en te straffen..." Rousseau creëert een raamwerk van algemene vrijheid en individuele soevereiniteit zonder specifieke definities te bieden.

Samenleving

Het contractdeel van het sociaal contract berust op de menselijke behoefte aan gezelschap en samenwerking, zowel emotioneel als fysiek. De mens, argumenteren beide mannen, is niet bedoeld om alleen te zijn en zal partnerschappen aangaan. Om enig groot, complex, of langdurig project te voltooien, vormt hij partnerschappen met een groot aantal mensen. Dit is de fundering van de samenleving.

Samenleving en rechten

De samenleving biedt bescherming van bepaalde rechten, zoals leven, eigendom, en vrijheid - een soort kracht in getallen. Maar je kunt niet succesvol in een samenleving leven en nog volle uiting geven aan al je onvervreembare rechten. Dus de sociaal contracttheorie stelt dat individuen sommige rechten moeten opgeven en anderen moeten beperken om de samenleving te beschermen en de algemene wil te bevorderen. De rechten om te oordelen en te straffen worden aan de samenleving gegeven en het wordt de verantwoordelijkheid van de samenleving om het leven en eigendom van een individu te beschermen.

Vrijheid

Vrijheid is nog steeds een recht dat aan het individu toekomt zonder beperking, totdat het in conflict komt met het welzijn van de samenleving. Op dat moment, volgens Locke, wordt individuele vrijheid afgewogen tegen het voordeel voor de samenleving met het grootste goed voor het grootste aantal als winnaar.

Previous:

Next: