• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Pragmatische taalontwikkeling

Pragmatische taalontwikkeling is de ontwikkeling van de capaciteit om context te gebruiken om de betekenis te construeren die de spreker bedoelde te communiceren. In sociale situaties vertrouwen we vaak op context om uit te maken wat de spreker bedoelde. Bijvoorbeeld, wanneer we iemand aan een dinertafel horen zeggen "Ik heb het zout nodig," vertrouwen we op context om de betekenis "Geef me het zout" te construeren. Kinderen jonger dan 2 hebben normaal gesproken niet de vaardigheden om niet-letterlijk taalgebruik te begrijpen. Het leren van deze vaardigheden maakt deel uit van normale taalontwikkeling.

Pragmatische taal

Pragmatische taal omvat indexicale taal, demonstratieve taal en niet-letterlijke taal. Indexicale taal kiest verschillende items in verschillende spraaksituaties zonder bijbehorende gebaren. "Ik" wijst Jan uit wanneer Jan het uitt en Marie wanneer Marie het uitt. Demonstratieve taal is taal die samen met een gebaar wordt gebruikt om objecten aan te duiden. "Dat" verwijst naar een bal wanneer het samen met een gebaar naar een bal wordt gebruikt, maar verwijst naar een kopje wanneer het met een gebaar naar een kopje wordt gebruikt. Niet-letterlijke taal is letterlijk iets betekent maar iets anders communiceert, zoals metaforen, sarcasme en indirecte verzoeken om actie.

Piagets egocentrismushypothese

Volgens Piagets egocentrismushypothese denken jonge kinderen op een egocentrische manier. Ze geloven dat ze het middelpunt van het universum zijn en luken het niet om het standpunt van anderen aan te nemen. Omdat we ons vermogen om het standpunt van anderen aan te nemen gebruiken wanneer we pragmatische taal gebruiken en interpreteren, beïnvloedt egocentrisme de capaciteit van kinderen om op meer geavanceerde manieren te communiceren.

Empirische bewijzen voor de hypothese

Talrijke empirische studies bevestigen Piagets egocentrismushypothese. Kinderen beginnen normaal gesproken op 2-jarige leeftijd persoonlijke en demonstratieve voornaamwoorden bevoegd te gebruiken, en op 3-jarige leeftijd kunnen ze normaal gesproken niet-letterlijke taal gebruiken en begrijpen. Kinderen jonger dan 2 hebben niet de vaardigheden om hun standpunt te verplaatsen. Ze kunnen daarom niet nauwkeurig bepalen waarvoor voornaamwoorden staan. Bijvoorbeeld, ze zijn zich niet bewust dat "zij is moe" en "ik ben moe" dezelfde betekenis kunnen uitdrukken, afhankelijk van wie de zin uitt. Ter compensatie neigen ze hun eigen standpunt te kiezen of voornaamwoorden ganz te vermijden.

Gecompliceerd niet-letterlijk taalgebruik

Kinderen jonger dan 2 hebben problemen met alle soorten niet-letterlijk taalgebruik. Als mama zegt tegen Amy, die een normaal 18-maanden oud is, "Amy, ik heb je beker nodig," zal Amy normaal gesproken niet de vaardigheden hebben om te redeneren dat mama haar vraagt de beker te brengen. Als mama wil dat Amy handelt, moet ze directer zijn, als in "Amy, geef mama je beker."zelfs oudere kinderen hebben moeite met het begrijpen van meer gecompliceerde vormen van niet-letterlijk taalgebruik. Bijvoorbeeld, 8-jarigen hebben de capaciteit om sarcasme te begrijpen op basis van intonatie, maar in afwezigheid van een sarcastische intonatie kunnen ze normaal gesproken niet eens de meest voor de hand liggende contextuele aanwijzingen gebruiken om uit te maken wat de spreker bedoelde.

Pragmatische taalstoornis

Kinderen met autisme hebben moeilijkheden met pragmatisch taalgebruik, zoals de interpretatie van metaforen en indirecte verzoeken om actie. Dit type stoornis is een van de belangrijkste diagnostische kenmerken van autisme. In tegenstelling tot andere kinderen, ontwikkelen autistische kinderen niet volledig de vaardigheden om te interpreteren hoe de wereld eruitziet vanuit andermans perspectief. Omdat sociale communicatie precies op deze vaardigheden steunt, hebben autistische kinderen een beperkte capaciteit om in sociale situaties te communiceren.