De psychologie van geadopteerde kinderen
Gezinnen die een kind uit het pleegzorgsysteem adopteren, nemen een enorme, soms onwerkbare verantwoordelijkheid op zich. Als deze gezinnen niet zijn voorbereid door maatschappelijk werkers en psychologen over wat ze kunnen verwachten, zullen ze niet in staat zijn om de psychologische behoeften van hun nieuwe kind aan te kunnen. De problemen variëren van gezinsgeschiedenis tot ontwikkelings-, hechtings- en boosheidsproblemen.
Ontwikkelingsmatig
Kinderen die wettelijk vrijgemaakt zijn voor adoptie (ouderschapsrechten zijn ontzegd of ze hebben hun ouderschapsrechten vrijwillig opgegeven) voelen zich soms alsof ze "weggegooid" zijn, volgens Christopher Alexander, een kinderpsycholoog uit New Mexico. Deze zullen hun negatieve gevoelens over zichzelf uiten op hun adoptieouders en broers/zussen.
Terwijl dit het geval is bij sommige geadopteerde kinderen, lijken andere kinderen een diepere bron van veerkracht te hebben en zijn beter in staat om de enorme veranderingen die adoptie met zich meebrengt, te weerstaan. Volgens Alexander worden geadopteerde kinderen in hogere aantallen vertegenwoordigt in correctie- en geestelijke gezondheidsinstellingen. Sommige van deze kinderen mochten misschien in pleegzorg moeten gaan vanwege misbruikssituaties in de huizen van hun biologische ouders en dit kan een bijdragend factor zijn tot hun psychologische maladaptatie.
Genetica en gezinsgeschiedenis
Als de adoptieouders niet de kans hebben gekregen om de genetische en psychologische achtergronden van de kinderen die ze adopteren te leren, zijn ze onwaarschijnlijk de psychologische problemen en gedragingen die hun nieuwe kind in hun huis brengt, te anticiperen.
Omdat veel geadopteerde kinderen afkomstig zijn uit de pool van kinderen in pleegzorg geplaatst, heeft hun geschiedenis met hun biologische gezinnen hen gemarkeerd met herinneringen van verlatenheid, trauma, misbruik en gezinschaos. Deze kinderen hebben geprobeerd zich aan te passen aan de onstabielheid binnen hun geboortehuizen en moeten nu proberen zich aan te passen aan een situatie waar ze niets van weten – stabiliteit, structuur en veiligheid.
Hechting
Sommige geadopteerde kinderen hebben herhaaldelijk hechten moeten beëindigen. Hechting is de vorming van een psychologische en emotionele verbinding tussen kind en ouders die hen betekenisvol voor elkaar maakt. Als ze in pleegzorg zijn geweest, zijn ze waarschijnlijk een ongezonde emotionele heching aan hun biologische ouders ontwikkeld. In hun pleeggezin(s) hebben deze kinderen gewerkt om een heching op te bouwen met hun pleegouders. Omdat hun ouders hen niet wilden of konden helpen een gezonde heching te vestigen, zullen ze begrijpelijk moeite hebben een gezonde heching met hun pleegouders te ontwikkelen. Als dit probleem niet in therapie wordt aangepakt, zullen ze niet in staat zijn een gezonde emotionele heching met hun adoptieve gezinnen op te bouwen, wat de basis legt voor zeer verstorende gebeurtenissen binnen het gezin. Als adoptieve gezinnen niet op de hoogte zijn van de hechtingproblemen van hun adoptieve kinderen, krijgen ze geen kans op een succesvolle adoptieplaatsing.
Gezinsleven
Ouders die een kind hebben geadopteerd dat in pleegzorg heeft gewoond, moeten leren zichzelf in een therapeutische zin te zien. Wanneer ze een ouderaction ondernemen met hun adoptieve kind, moeten ze onthouden dat hij hun acties zal waarnemen als "permanent". Als zijn biologische ouders hem straffen door te dreigen hem te verlaten, kan hij disciplin in zijn nieuwe huis zien als de voorafgaande aan verlatenheid.
Boosheid
Niet alleen omdat een kind geadopteerd is en overgegaan is van pleegzorg naar een nieuw "voor-eeuwige-tijd gezin", verdwijnen haar gevoelens van verlies en verlatenheid niet magisch. Ze heeft alles verloren waar ze zich mee identificeerde, en ondanks het feit dat ze in een nieuw (veilig) huis woont, is ze boos. Ze zal waarschijnlijk uittarten, maar als het herkend wordt voor wat het is, kan ze geleerd worden hoe ze het op een gezonde, productieve manier kan hanteren.
-
Ik ben net terug van een reis naar Europa die me veel inzichten gaf over hoe het zich moet voelen om een kind te zijn met leermoeilijkheden. Net als veel kinderen met leermoeilijkheden problemen hebben met communiceren in hun moedertaal vanwege begri -
Wacht niet tot je kind verkouden is om het snuiten te oefenen. Kinderen vanaf 2 jaar kunnen het al leren. Je kind kan waarschijnlijk al goed lucht uit zijn mond blazen (dankzij bellen en verjaardagskaarsjes) en kan hetzelfde concept gebruiken om zijn -
De recente dood van George Floyd ontbrandde een noodzakelijk gesprek over Black Lives Matter, en, in tegenstelling tot eerdere keren, stopt het niet. Het dialoog groeit en evolveert, en dat betekent dat het onderwerp ras en rasselijke vooroordelen,
