• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Poskromienie napadów złości u malucha

Oswajanie napadów złości u małych dzieci

Małe dzieci mają napady złości głównie z powodu frustracji i gniewu. Twój maluch jest prawdopodobnie bardzo wymagający i ambitny. Jednak jednocześnie prawdopodobnie ma bardzo niski próg frustracji. Ta niestabilna kombinacja często prowadzi do napadów złości. Kiedy twoje dziecko nie może robić tego, czego chce, lub gdy odmawiasz mu czegoś w tym, co uważa za walkę woli, naturalnie staje się sfrustrowane. Ale dwulatka ma niewiele słów, by wyrazić swoją frustrację. Może nawet nie mieć dokładnych słów, aby wyrazić to, czego chce w pierwszej kolejności. Odmowa ekspresji werbalnej, frustracja często ujawnia się fizycznie – poprzez przemoc lub napady złości.

Rodzice małych dzieci muszą pamiętać o jednej rzeczy, gdy ich dziecko zaczyna wpadać w złość:Twoje dziecko nie może na to poradzić . Starsze dzieci często używają napadów złości, aby pokazać, że mają na myśli interesy, aby zademonstrować, jak bardzo czegoś chcą. Ale dwu- i trzylatki nie mają jeszcze zdolności manipulowania w ten sposób. Kiedy jej frustracja narasta do pewnego poziomu, maluch dosłownie traci kontrolę. Pomyśl o swoim dziecku jak o szybkowarze:para frustracji buduje się i buduje w nim, aż w końcu wymusza eksplozję.

Jeśli przeraża cię widok twojego malucha opętanego przez demona napadu złości, pomyśl, jak musi się czuć. Przytłoczenie siłą własnych emocji nie jest przyjemnym doświadczeniem. Napady złości – i niekontrolowana wewnętrzna wściekłość, która je podsyca – są bardzo przerażające dla Twojego dziecka.

Uncja prewencji

Najlepszym sposobem radzenia sobie z napadami złości jest oczywiście powstrzymanie ich, zanim się zaczną. Będziesz musiał monitorować frustrację dziecka i starać się utrzymać ją na rozsądnym poziomie. W ten sposób będziesz działał jako zawór nadmiarowy w szybkowarze Twojego dziecka.

To nie oznacza to, że powinieneś zrobić wszystko dla swojego dziecka, aby nigdy nie odczuwało żadnej frustracji. Po pierwsze, pewien stopień frustracji jest dobry dla twojego dwulatka. Wyjście poza frustrację, aby odnieść sukces w zadaniu, jest jednym z najbardziej satysfakcjonujących sposobów, w jaki Twoje dziecko może nauczyć się robić różne rzeczy. Jeśli potrafi to zrobić, przezwyciężenie frustracji nauczy Twoje dziecko wiele o sobie i o tym, jak wykonać określone zadania. Po drugie, twoje dziecko może uznać twoją ingerencję za dodatkowe źródło frustracji. Chce umieć opanować nowe zadania. Jeśli nie pozwolisz mu spróbować, jest tak samo prawdopodobne, że wybuchnie, jak gdyby próbował i poniósł porażkę.

Nie powinieneś chronić swojego dziecka przed każdym doświadczeniem frustracji, ale powinieneś starać się utrzymać to na rozsądnym poziomie. Aby to zrobić, musisz zwrócić uwagę na to, co robi Twoje dziecko. Uważaj na oznaki frustracji, a następnie spróbuj je zażegnać. Jeśli zauważysz, że u Twojego dziecka wzrasta poziom frustracji, spróbuj wykonać jedną z poniższych czynności:

Wskazówka

Zmęczenie może obniżyć poziom kompetencji Twojego dziecka, a także jego próg frustracji. I to jest pewna recepta na napady złości.

• Zaoferuj pomoc, zanim maluch wpadnie w napad złości. Jeśli jednak odmówi twojej pomocy, wycofaj się. Pamiętaj, że możesz zwiększyć frustrację swojego dziecka, próbując przejąć kontrolę.
• Zachęć malucha do odpoczynku i powrotu do niego później z odświeżonym nastawieniem.
• Odwróć uwagę malucha inną zabawką, przekąską, książką lub filmem. To może być dobry moment, aby zachęcić do niektórych zajęć w ciszy.
• Stale staraj się uczyć malucha słów, które pomogą mu wyrazić złość i/lub frustrację. Niemożność wyrażenia tych emocji słowami zwiększa prawdopodobieństwo napadów złości.

Oprócz monitorowania poziomu frustracji Twojego dziecka z bezpiecznej odległości, pamiętaj, że ustalone przez Ciebie granice mogą być kolejnym zewnętrznym źródłem frustracji Twojego dziecka. Z pewnością nie powinieneś przewracać się do tyłu, aby nie urazić swojego małego anioła. Ale ogranicz zachowanie swojego dziecka przede wszystkim po to, aby zapewnić bezpieczeństwo i promować socjalizację. Staraj się unikać ustanawiania prawa arbitralnie lub – z zauważonymi wyjątkami – bezwzględnie.