• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Trzylatek Płakie Ciągle: Jak Pomóc Dziecku Zarządzać Emocjami

Trzylatek Płakie Ciągle: Jak Pomóc Dziecku Zarządzać Emocjami

Pytanie: Mój 3-latek płacze dużo – głównie w domu, czasem w żłobku, gdy jakiś chłopiec zabierze mu zabawkę. Rano musimy podejść bardzo ostrożnie, by nie zdenerwować, albo wybuchnie płaczem. Pytamy o nocnik – albo "OK", albo płacz. Czasem najdrobniejsza rzecz go wywiera, a nigdy nie wiemy, co to będzie. Zależy od nastroju – czasem przyjmuje naszą odpowiedź bez płaczu. Płacze tak intensywnie i głośno, że nie rozumiemy, co mówi, więc dajemy mu czas ciszy, aż przestanie i będzie potrafił się komunikować. Mówimy "przestań płakać" (często krzyczymy, by nas usłyszał nad płaczem) i że nie będziemy słuchać, gdy płacze. Wiem, to nie dobre podejście, ale nie możemy pozwolić, by kierował życiem bez względu na nasze intencje. Proszę o techniki pomagające mu kontrolować emocje.

Odpowiedź: Applauduję Wasze starań – to bardzo frustrująca sytuacja. Gdyby 3-latki zawsze potrafili używać słów przy złości, frustracji, strachu... Płacz syna (i przereagowanie płaczem) stał się uogólnioną reakcją na wszystko, co jest dla niego trudne. Prawda jest taka, że w 3 lata nie ma dojrzałych odpowiedzi emocjonalnych/społecznych/werbalnych, które byłyby łatwiejsze do przyjęcia.

Zachęcające, że płacze w żłobku tylko sporadycznie i zwykle, gdy ktoś zabierze coś. Wygląda na to, że to uogólnione płakanie dzieje się głównie z Wami w domu. Czas ciszy nie da tu wiele – nadużywane w takich sytuacjach i nie rozwijają prawdziwych alternatyw. Krzyk, by go usłyszeć, też mało sensowne.

Teraz trzej jesteście zamknięci w wzorcu behawioralnym, który musi się zmienić; te same reakcje i oczekiwanie innych efektów to nie logika. Zmiany w jego reakcjach emocjonalnych przyjdą łatwiej, jeśli zmieniecie swoje reakcje. Otrzymuje dużo uwagi za płacz – to dało mu za dużo "mocy" i nie wie, jak ją oddać. Chyba że ma głębokie strachy trzymające go na granicy płaczu, ma problem z wyjściem z tego bezpiecznego wzorca płaczu.

Zacząłbym zmianę Waszego wzorca na dwóch frontach. Pierwsze: znajdźcie wiele okazji, by pokazać mu uznanie, fizycznie i werbalnie; twórzcie sytuacje, w łatwo go pochwalić. Drugie: działajcie paradoksalnie, gdy zacznie płakać. Kilka paradoksalnych reakcji, by złamać rytm: (1) Gdy zacznie płakać, zapytajcie, czy mógłby płakać głośniej od razu, bo macie coś miłego do zrobienia razem i nie chcecie za długo czekać. (2) Nagrajcie jego płacz na taśmie i mieć gotową, by gdy zacznie – puścić nagranie i wyjść z pokoju mówiąc: "Zastanawiam się, czy rozróżnimy, który płacz to (imię syna), a który taśma." (3) Wyznaczcie "krzesło płaczu" lub poduszkę/miejsce na kanapie/podłodze i mówicie w losowych momentach, gdy nie płacze: "Możesz iść tam teraz płakać, jeśli chcesz, albo zrobić to później." Wszystkie te sugestie mogą wydawać się dziwne, ale często stosowałem techniki paradoksalne w praktyce z dziećmi i widziałem, jak zmieniają się uzawiaszone nawyki. Ze zmianami z Waszej strony – on zmieni się w czasie.