Dwulatka nie chce jeść – co robić?
Pytanie: Mam ogromny problem z nakazaniem jedzenia mojemu dwuipółrocznemu synowi. Niektóre dni, niezależnie od tego, co przygotuję, nie chce jeść. Rozgryzam się między powiedzeniem mu, że może zjeść to, co zrobiłam na kolację, albo nie zjeść nic, a robieniem mu czegoś specjalnego (zazwyczaj kanapki z masłem orzechowym i dżemem).
Gra w tę maddening grę: prosi o coś; potem, gdy dam, nie chce. Wiem, to kwestia kontroli, ale co mam robić?
Czy po prostu pozwolić mu pominąć kolację i iść spać z pustym brzuszkiem, jeśli nie zje to, co zrobiłam (nie chcę być jego kucharką na zamówienie), czy dać mu jakąś „przekąskę” przed snem i spróbować wsadzić coś odżywczego? Mam problem ze znalezieniem informacji o tych grach, w jakie grają dwulatki.
Odpowiedź: Masz całkowitą rację! Dwuipółroczne dzieci naprawdę chcą mieć kontrolę nad czymś, a to, co jedzą, to numer jeden problem kontrolny.
Zakładając, że dziecko jest zdrowe i do tej pory dobrze rosło, musisz nauczyć się ufać, że jego ciało powie mu, kiedy musi jeść, i że nie zgłodzieje.
Powinnaś/Powinieneś oferować odżywcze posiłki i przekąski (zazwyczaj trzy posiłki i dwie przekąski dziennie to standard w tym wieku), ale nie czuj się zmuszony/a do nadrabiania pominiętego posiłku dodatkowym jedzeniem później. Jeśli nie jest zainteresowany tym, co oferujesz, nie wchadzaj w spór, nie namawiaj ani nie zmuszaj do jedzenia. Po prostu zakończ posiłek we właściwym momencie i zabierz jedzenie.
Nie oferuj mu czegoś innego godzinę później ani nie daj dodatkowej przekąski przed snem tylko dlatego, że pominął poprzedni posiłek. Jeśli to zrobisz, po prostu powiesz mu, że może dalej odmawiać jedzenia i jeść, kiedy tylko chce.
Mając to na uwadze, chcesz dać mu pewną kontrolę w całej tej sytuacji. Wyobraź sobie, jakbyś był/a nieszczęśliwy/a, gdyby kto inny gotował wszystkie Twoje posiłki, a Ty nigdy nie miałbyś głosu w tym, co jest przygotowywane?
Możesz dać mu wybór. Np. zapytaj: „Chcesz kanapkę z masłem orzechowym i dżemem, czy z parówkami na lunch?”. Jeśli zrobisz parówki, a on powie, że nie chce jeść, po prostu poczeka do następnego posiłku, by coś zjeść.
Również nie gotuj tylko potraw, których wiesz, że nienawidzi. Jeśli dwa składniki posiłku, który przygotowujesz, to rzeczy, których wiesz, że nie lubi, spróbuj zrobić trzecią rzecz (jedną z dań dodatkowych) taką, którą wiesz, że zje i polubi. Możesz dać mu większą porcję tego dania i mniejsze porcje rzeczy, których nie lubi, a potem zachęcić go do jedzenia w ten sposób.
W tym wieku ważne jest oferowanie różnorodności pokarmów i okresowe próbowanie nowych potraw. Dzieci w tym wieku są bardzo wybredne. Będą miały fazy zainteresowania jedną konkretną potrawą, a potem nagle i losowo stracią w nią zainteresowanie. Potem przyjmą nową „ulubioną potrawę”.
Gdy dzieci starzeją (czyli w wieku pięciu lat i więcej), można dojść do rozsądnego porozumienia w sprawie posiłków i wyboru jedzenia. Moja własna zasada to, że dzieci muszą co najmniej spróbować jedzenia na talerzu. Jeśli im nie smakuje, zawsze mają opcję jogurtu lub bułki (w zasadzie rzeczy, które nie wymagają przygotowania, ale są nadal zdrowe).
-
Po pozytywnym teście ciążowym jedno z pierwszych pytań to data porodu. Drugie – płeć dziecka. Wyobrażanie sobie płci to sposób na wiązanie relacji z maluchem przed narodzinami. Znajomi, rodzina, współpracownicy, a nawet obcy też są ciekawi. Częst -
Pierwsze urodziny dziecka to ogromny kamień milowy – i nie tylko dla malucha. To szansa dla rodziców na świętowanie z całą wspólnotą, która pomogła dziecku dojść do tego specjalnego dnia. „Impreza z okazji 1. urodzin to w rzeczywistości więcej o dor -
Rodzicielstwo niemowląt i maluchów daje niespodziewaną radość, ale bądźmy szczerzy: znajdowanie sposobów na wzbogacanie i rozrywkę dzieci na regularnej podstawie może być wyczerpujące — nie wspominając o tym, że trochę ozime. Potencjalne rozwiązanie
