• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak radzić sobie z modą nastolatków: Niebieskie włosy, piercingi i to, co naprawdę ważne

Jak radzić sobie z modą nastolatków

Niebieskie włosy, piercingi w nosie i to, co naprawdę liczy się
Byli wciążni w оживленą rozmowę, często się śmiali i jasno cieszyli sobie z towarzystwa drugiego. Ustawili pozorną walkę patyczkami do jedzenia o sporny rolkę jajeczną. Matka i jej nastolatek syn ucztowali chińskim bufetem w Mandarin Garden. Założyłem, że przychodzą straight z meczu piłki nożnej syna, bo wciąż miał strój piłkarski z trawowymi plamami i szpilkami, jak wiele innych piłkarskich dzieci w restauracji.

Przyciągnęli na siebie swój udział pokręconych i dyskretnych spojrzeń z powodu włosów nastolatka. Były niebieskie. Miękkie, niebieskie jak niebo. I ich nie było dużo. Głowa była ogolona, z wyjątkiem czterocalowego pasa niebieskich włosów, który zaczynał się na czole i kończył na karku.

Bufet był przeciętny tego wieczoru, ale nie wydawało się to przeszkadzać tej matce i jej niebieskowłosemu chłopcu. Mieli dobry czas razem.

Spotkałem inną rodzinę – ojca, matkę i syna – w alejce z warzywami w moim lokalnym supermarkecie. Syn popychał wózek i szli blisko siebie. Żartowali o przeprowadzce do Kalifornii, by uciec od wysokich cen nowoangielskich owoców i warzyw importowanych zimą. Była łatwość i komfort w rymie i tonie ich dyskusji. I było coś dość zaskakującego, co wyróżniało młodego dorosłego syna – miał więcej piercingów twarzy niż ktokolwiek, kogokolwiek widziałem.

Przyznaję, że zostawiłem się u nich przy jabłkach Granny Smith, by policzyć piercingi. Brwi, policzki, nos, dolna i górna warga, uszy... a może nawet przecięty język. Dziesięć piercingów twarzy, 18 jeśli policzyć uszy... i 19, jak dobrze policzyłem język.

Czasy się zmieniają, ale przejścia życiowe nie. Moje lata nastolatków i studiów przypadały na lata 60. Nosiłem długie włosy w liceum i skroiłem je na studiach, tylko gdy groziło to matce chorobą fizyczną. Kilka razy zaskoczyłem i rozradowałem ją, przychodząc na Boże Narodzenie wyglądając jak świeżo ostrzyżony chłopiec z chóru. „Wyglądasz tak przystojnie. To mój chłopak!” promieniowała. „Co stało się z Bobem Dylanem?” pytał tata. Tata wymawiał imię mojego puszystowłoskiego bohatera ludowego jako DAI-lan.

Niebieskie włosy, piercingi i tatuaże nie były modne, gdy ja byłem nastolatkiem. Wtedy nic nie mówiło o buncie tak jak włosy. Mama i tata drążyli mnie o włosach czasem. Ale my też chodziliśmy razem do restauracji i na zakupy jako trójka, niezależnie od tego, jak wyglądałem – mama, tata i Bob DAI-lan. Chciałbym myśleć, że wyglądaliśmy tak samo komfortowo jak mama z jej niebieskowłosym nastolatkiem i rodzice z ich wielokrotnie przebitym synem.

Ci dwaj synowie i ja mieliśmy rodziców, którzy nigdy nie pozwolili, by nasz wygląd zmniejszył to, jak bardzo nas kochaśli lub chcieli być z nami... kedykolwiek, wszędzie. Nasi rodzice wiedzieli, co naprawdę liczy się. My też.

Gdy akceptacja ich samowyrażenia nie przychodzi łatwo
Wyrażanie niezależności przez ubrania, włosy i akcesoria to ważna część procesu dojrzewania nastolatka. Może to zająć wiele lat eksperymentowania i samoeksaminacji, zanim nastolatek zrozumie, kim jest. W tym czasie, kluczowe jest, by rodzice byli wsparciem.

Czy to znaczy, że jeśli masz problem z akceptacją nowego „wyglądu” nastolatka, nie zależy Ci na nim? Jeśli drgniesz myślą o fioletowowłosiej córce uśmiechającej się z zdjęcia rodzinnego dla potomności, jesteś złym rodzicem? Oczywiście nie! Fakt, za każdym z opisanych szczęśliwych scenariuszy prawdopodobnie stało choć trochę tarcia, zanim rodzice i nastolatkowie uzgodnili się, by spojrzeć w oczy, lub co najmniej zawalić przymierze. Choć to przejście dla nastolatków, by wystawić na pokaz swoją indywidualność, rodzice często przechodzą jednoczesne „przejście” – żałobę po dziecku, które było.

Walki i pozorny utracie bliskości w tych latach może być sercem złamanych dla rodziców (i nastolatków też!). Przyznajmy to, nie zawsze łatwo widzieć nasze niemowlęta prezentujące się światu w (tym, co uważamy) gorszym świetle. Na dodatek, teraz to nie tylko kwestia tymczasowego wyglądu. Tatuaże są w zasadzie trwałe, a piercingi mogą zostawić blizny i prowadzić do infekcji. Jak więc kontrolować nasze lęki i rozczarowania, by nie dusić samooceny i narastającej niezależności naszych dzieci?

Oto kilka sugestii:

Bądź cierpliwy i miej wiarę. Może być trudno do wiary, ale rodzice mają ogromny wpływ na swoich nastolatków. Po czasie i przestrzeni do dorastania i eksplorowania, nastolatkowie prawie zawsze odbudowują bliską więź z rodzicami.

Nie bierz to na siebie. Nie robią tego, by Cię zranić. To ważna część ich samoeksploracji: to wszystko o nich!

Niech nauczą się własnych lekcji. Ogólnie odkrycie ma większy wpływ, gdy ktoś zrobi je sam, niż gdy mu je wskażesz (choć może to potrwać dłużej!).

Wybieraj swoje walki. Z wszystkich rzeczy, w których możecie się nie zgadzać, czy to warto rozpocząć III wojnę światową?

Twoje wsparcie ma ogromne znaczenie. Nie oczekują, byś aprobował, gdy ubierają się szokująco. Zaskocz ich na zmianę. Nie musisz całym sercem aprobowować wyglądu, ale możesz podziwiać duch, który za nim stoi. Zapamiętają to.

Szukaj dobrego. Nawet jeśli nienawidzisz fryzury córki lub wyboru ubrań, milcz o tym i znajdź rzeczy, które lubisz. Komplementuj ją codziennie. To podniesie jej samoocenę, a może nawet przyspieszy jej podróż do samooznawania.

Nie zapomnij o zemście! To najlepsza: gdy piercingi, tatuaże lub dreadlocki Twojego nastolatka mają Cię zwariować, zamknij oczy i wyobraź sobie, jakie formy samowyrażenia sprawią, że te będą wyglądały łagodnie pokolenie później, gdy on będzie rodzicem!

Przeczytaj bio Carletona Kendricka.