• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dlaczego nienawidziłam odcisywania mleka – i jak w końcu zrezygnowałam

Powiedzenie, że jestem celowniką i skupioną na liczbach – to euhemizm.

W liceum dobrowolnie pisałam egzamin, gdy koledzy cieszyli się wcześniejszymi wakacjami, bo policzyłam, że podniesie to średnią o 0,1 pkt. Raz prowadziłam arkusz z liczbą przeczytanych stron – książek czytanych *dla przyjemności*. Gdy pracowałam nad stroną www, wieczorami relaksowałam się, stalkując analitykę.

Na kursie karmienia w ciąży few liczby wbily mi się do głowy. Statystyki korzyści karmienia, które instruktor chwalił – przekonały mnie, że karmienie to 1) konieczność i 2) kawałek tortu. Potem jasno: cel to wyłączne karmienie przez cały rok (przecież nawet to mniej niż 2 lata zalecane gdzie indziej).

Moja strona Tracy Flick (perfekcjonistka) obudziła się. Czy to będzie pierwszy sposób, w którym zostanę oceniona jako mama? W tej chwili postanowiłam: moje dziecko dostanie magiczny eliksir – mleko matki – na min. rok. Mam 365 dni na odblokowanie mojej pierwszej *piątki* w rodzicielstwie.

Wtedy uwierzyłam, że technologia błogosławiła mnie sojusznikiem: wyciągnicą dwustronną elektryczną dostaną *za darmo*. Z tym cudem *mogę* mieć wszystko, ślepo wnioskowała. Wyobrażam sobie pisząc na laptopie, gdy ta panaceja płynie z mojego ciała. Urządzenie obiecywało wolność: pracę *i* rodzicielstwo. Mogę dostać gwiazdkę za dawanie mleka rok i jednocześnie rozbijać cele zawodowe. Moja wyciągnica – mój nowy best friend.

(Pauza dla kolegówek odcisujących, by odzyskali kontenans po usprawiedliwionym śmiechu nad moją naiwną, przedmacierzynską wersją.)

W rzeczywistości odcisywanie nie było linią do wolności, na jaką liczyła. Było jak kula u nogi. „Mieć wszystko” wyglądało jak stres dostarczania dziecku jednocześnie ze stresem udawania, że panuję nad sytuacją – nawet gdy drżałam, naga do pacha, w szafie firmowej 3 razy dziennie. Tam, w ciasnym miejscu z mopami, plastikowym sztućcem i przekąskami z CostCo, obserwowałam kropelki mleka kapające do butelek wiszących na mojej piersi w tempo lodowcowe. Czuję się pozbawiona godności w miejscu, gdzie chciałam czuć – i być widzianą jako – najbardziej w kontroli. Irritacja rosła z każdą sesją.

Moje dziecko przegryzło moją zapas z zamrażarki w pierwszym miesiącu po powrocie do pracy, i wkrótce laktacja zaczęła spać – każda sesja dawała mniej niż butelka. Im mniej mleka, tym większy stres. Próbowałam wciskać czwartą sesję w pracy, i jedną przed snem. W pewnym momencie dodałam sesję w połowie nocy – na wierzch wielokrotnych obudzeń syna. Karmiając w posępnych godzinach, miałam przynajmniej satysfakcję z przytulania wdzięcznego niemowlęcia. Ale w nocnych sesjach mój mechaniczny towarzysz nie dawał żadnej ulgi. Tylko pogarszał mój już poszkodowany, zombie-podobny stan umysłu.

Z perspektywą i serią faktycznie wypoczętych nocy zrozumiałam, jak nietrzymalne to było. Zobaczyłam, jak głupio trzymać się celu wyłącznego karmienia przez rok, gdy syn byłby tym samym uroczym człowiekiem na diecie mlecznej.

W końcu, ok. 9 miesiąc, zdecydowałam się przestać odcisywać w ogóle. Zwrot z inwestycji (parę uncji mleka za masę cierpienia) nie opłacał się. Powiedziałam mężowi, że kończę, i wsunęłam części wyciągnicy do tyłu szafki, by nie musieć patrzeć.

Chciałabym powiedzieć, że podjąłam decyzję ze 100% pewnością. Że tweetnęłabym to z dachów, wyrzuciłabym wyciągnicę do oceanu, krzyknęłabym „Dobrze się pozbyłam!” i nigdy nie wracałabym (moja ultrawizja podczas odcisywania). Logicznnie wiem, że wybrałam to, co najlepsze dla mnie i dziecka. Szczęśliwsza, mniej zestresowana = lepsza mama. Ale *wciąż* sięgam wstecz, niekoniecznie z żalem, ale z komplikowanymi uczuciami.

Rozmawiając z innymi mamami, często omijam temat. Kiję głową, gdy inne mówią, jakby wciąż była z nimi w pociągu odcisywania. Lub wymawiam usprawiedliwienia („No, *ledwo* cokolwiek produkowałam”), gdy powinnam po prostu powiedzieć: „Mogłam odcisywać, ale robiło mnie nieszczęśliwą, więc przestałam.” Dlaczego to takie trudne? Taka strach przed ich oceną?

Gdy przyznaję się do odstawienia, tenduję do autoderysji. Nawet pisząc ten esej, wpisywałam i kasowałam frazy: *rzuciłam ręcznik, poraziłam się, przyznałam się do porażki, czuję się krótko* – wszystkie niesprawiedliwe nie tylko dla mnie, ale i dla innych mam, które robią wszystko, by karmić dzieci jakkolwiek potrafią.

Wiem, że wiele emocji zapchających mi głowę to mój dziwny perfekcjonizm, ale też chcę, by karmienie i odcisywanie było inaczej sframowane od początku. Z jednej strony, rozumiem, dlaczego instruktorka postawiła rynkę na rok. Wierzyła w korzyści i pewnie pomyślała: jak powiem minimum 6 mc lub 6 tyg., może trzymają się krócej. Albo jak powiem, jak to trudne – może zniechęcę do próby. Albo jej doświadczenie było tak błogosławne, że nie pomyślała o innym framingu (wspomniała, że karmiała jednego dziecka 3 lata – idź dziewczyno... serio).

Mimo to, chciałabym, by trafienie roku traktowano jako punkty dodatkowe, a nie warunek zaliczenia. Chciałabym, by instruktorka była bardziej transparentna, jak trudne to może być, i podkreślała, że nawet karmienie/odcisywanie przez chwilę – jakakolwiek krótka – to osiągnięcie. I że tak, jakaś oferta jest nieodłączną częścią macierzyństwa, ale nie wszystko powinno kosztować nasze dobrostan. I oczywiście, jeśli decydujesz się nie karmić w ogóle – to OK. (Nie pamiętam, by ktokolwiek kiedyś przedstawiał mi to jako opcję; zastanawiam się, czy usłyszenie tych słów zdjęłoby trochę presji.)

Spróbuję być lepsza, rozmawiając z nowymi i oczekującymi mamami. Staram się trzymać język za zębami, by nie zniewagać moich wysiłków ani ważnego wyboru mleczka. Nawet jeśli powód to po prostu: odcisywanie ssie, a wolałabym poddać się życiu słuchania wyłącznie „Baby Shark” niż przyczepiać urządzenie do piersi.

Pracuję nad puściem perfekcjonizmu i przyjmowaniem niemiernych miar mamy: czy moje dziecko czuje się bezpiecznie i kochane? Czy jest miłym, myślącym człowiekiem? Czy jestem, gdy mnie potrzebuje? I najważniejsze: czy wykształciłam w sobie osobowość, która wystarczająco go zawstydzi, gdy dorosnie do gimnazjum? Zobacz? Liczby nie mówią wszystko.