• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pasierbostwo – jak pomóc dzieciom dogadać się?

Nasz dzieci mają teraz pasierbostwa. Jak możemy im pomóc, by wszyscy się dogadali?

Jednym z najtrudniejszych aspektów rodziny złożonej jest to, by dzieci każdego rodzica stały się komfortowe z życiem razem jako bracia i siostry. Dzieci wprowadzane do tego samego domostwa z minimalnym przygotowaniem i oczekiwane do funkcjonowania jako zgody, miłująca rodzina, mało prawdopodobnie odniosą sukces. Relacje z bajki mogą wydawać się rozwijać w pierwszych kilku tygodniach poznawania się, ale to zazwyczaj tylko okres miesiąca miodowego, aż dzieci poczują się na tyle komfortowo, by wyrazić swoje niezgody i konflikty.

Rywalizacja między pasierbostwem

Jak przy każdym rodzeństwie, pewna konkurencja między dziećmi w rodzinach złożonych będzie prawdopodobnie, wiele z niej o uwagę rodziców. Pasierbostwa nie powinny spędzać całego czasu razem, a każde dziecko będzie potrzebować czasu po prostu ze swoim rodzicem.

Rodziny złożone mogą tworzyć inne sytuacje rodzące antagonizm. 12-latka córka jednego małżonka może czuć prawdziwy gniew, jeśli jest często obciążona opieką nad 3-latkiem drugiego partnera małżeńskiego. Również, gdy w nowej rodzinie pojawiają się konflikty – np. spory o to, kogo odwiedzić na święta – młode ludzie często grupują się wokół swojego rodzica, tworząc obozy i nasilając istniejące rywalizacje.

Prywatność i przestrzeń osobista

Czasem dziecko jest proszone o dzielenie pokoju z pasierbicem/pasierbicą, gdy dawniej ten pokój był tylko jej. Albo gdy dzieci ojczyma przyjeżdżają na weekend, mogą przeprowadzić się do jej pokoju na parę dni, co bywa źródłem złości i zazdrości.

Prywatność i przestrzeń osobista stają się ważnymi kwestiami w rodzinach złożonych. Kiedy to możliwe, dzieci powinny mieć własne pokoje. Nawet jeśli dzielą pokój, każde dziecko powinno mieć własne zabawki i inne posiadłości; nie powinno być zmuszane do zamiany ich we wspólne mienie.

Obsługa dyscypliny

Wszystkie dzieci potrzebują dyscypliny. Ale w rodzinach złożonych rodzice często nie są pewni, kto powinien ją egzekwować. Czy ojczym, na przykład, powinien dyscyplinować dzieci żony, czy ona powinna być jedyną do tego?

Zbyt często ojczymowie próbują narzucić autorytet i bezpośrednio dyscyplinować pasierbiców, zamiast pozwolić żonom zająć się własnymi dziećmi. Zwłaszcza w początkowych miesiącach, ojczymowie/macochy powinni odgrywać rolę wspierającą w dyscyplinie, ale pozwalać nowemu małżonkowi kontynuować bycie głównym dyscyplinantem. Powinni unikać przysłowiowych stwierdzeń: „Od teraz będziemy robić to tak!” Nowa para powinna stopniowo przejść do wspólnej autorytetu. To przejście można dokonać delegacją autorytetu od rodzica biologicznego do ojczyma/macochy, mówiąc coś w stylu: „Poki jesteś z nim, musisz słuchać, co mówi – albo odpowiadać przed mną”.

Po latach samotnego wychowywania wiele matek może witać obecność męskiego autorytetu w domu. Jednak jego obecność nie zwalnia jej z odpowiedzialności za bycie głównym opiekunem swoich dzieci. Jeśli nowy mąż stanie się zbyt asertywny w wychowywaniu dzieci żony, dzieci mogą go znienawidzić i narzekać do matki na swojego zlego ojczyma. Ona może znaleźć się w środku między mężem a dziećmi, gdy konflikty eskulują. A jeśli weźmie stronę męża, jej dzieci mogą się zdradzone czuć. To pozycja, którą można i należy unikać.

Również, jeśli nowi mąż i żona nie zgadzają się na kwestiach dyscypliny, dziecko może zacząć podważać i wyzwawać autorytet ojczyma/macochy, co nie jest dobre ani dla dziecka, ani dla relacji małżeńskiej. Gdy rodzice tak się nie zgadzają, muszą negocjować swoje różnice, inaczej problemy eskulują.

Z czasem ojczymowie rozwiną bliższą relację z dziećmi swoich małżonków i ostatecznie mogą zacząć sprawować większy własny wpływ. Ale co najmniej na początku, nie jest odpowiednie, by stawali się głównymi dyscyplinantami czyichś innych dzieci.