Zrozumienie i radzenie sobie z porzuconiem dziecka

Porzucone dziecka zazwyczaj oznacza świadomy wybór rodzica, by celowo utratować dziecku wsparcie fizyczne, emocjonalne i finansowe. Innymi słowy, porzucone dziecka występuje, gdy rodzic nie spełnia swoich obowiązków i wybiera brak kontaktu z dzieckiem.

Porzucone dziecka przez rodzica nie dotyczy tylko rodziców nieopiekuńczych. Czasami rodzice z wyłączną opieką – nawet ci, którzy walczyli w sądzie o opiekę – zostają oskarżeni o porzucenie dzieci.

Dlaczego rodzice porzucają dzieci?

Najczęstsze pytanie brzmi: „Jak rodzic może to zrobić?”. Niestety, rodzice porzucający dzieci często robią to, bo uważają, że nie są zdolni zapewnić dziecku stabilności emocjonalnej i finansowej.

Często winę rzuca się na zdolność do rodzicielstwa poprzedniego pokolenia (lub jej brak), ale nieprawdą jest, że wszyscy rodzice porzucający byli w dzieciństwie traktowani źle, ignorowani czy zaniedbywani. Codziennie widzimy przykłady rodziców, którzy doświadczyli zaniedbania lub przemocy, a stali się miłującymi, oddanymi rodzicami. Takie uogólnienia nie wytrzymują weryfikacji.

Wątpliwości co do własnej wartości mogą być wspólnym mianownikiem w przypadkach świadomego porzucenia dzieci przez rodziców.

Choć to nie jest usprawiedliwieniem, może to być ważny czynnik do rozważenia, wyjaśniając dziecku, dlaczego drugi rodzic decyduje się na nieuczestnictwo.

Wyjaśnianie porzucenia dziecku

Jeśli wychowujesz dzieci sama, a drugi rodzic wybiera nieuczestnictwo, możesz się spodziewać, że dzieci zadają trudne pytania, na które musisz odpowiedzieć. Poniższe wskazówki mogą pomóc:

  • Szacuj terminowość. Kuszące jest odłożenie rozmowy, ale jeśli dzieci to poruszają, to znaczy, że są gotowe porozmawiać.
  • Ufaj sobie. Nie musisz mieć idealnych słów. Przyznaj im rację w pytaniach i bólu. Okazuj empatię i daj im znać, że zawsze będziesz tam, مهما co.
  • Znajdź coś pozytywnego do powiedzenia o byłym partnerze. To może być trudne, zwłaszcza jeśli wciąż jesteś zła lub rozstanie jest świeże. Ale pamiętaj, że dzieci noszą w sobie część byłego partnera, więc nie chcesz im dawać do zrozumienia, że jest „w pełni zły”.
  • Kontynuuj rozmowę. Prawdopodobnie będziecie rozmawiać o tym wiele razy. Dla dzieci rozpoznawanie i nazywanie porzucenia to tylko jedna część procesu żałoby.

Będą przeżywać wiele złożonych emocji, w tym smutek i gniew, zanim dojdą do akceptacji. Będą też potrzebować pewności, że chcesz ich wysłuchać i być ramieniem do opierania.

Utrata praw rodzicielskich

W większości stanów rodzic uważa się za porzucającego dziecko po dwóch latach powstrzymania kontaktu i wsparcia finansowego. Porzucenie może też prowadzić do utraty praw rodzicielskich.

Jednak rodzic nie może po prostu wybrać lub zdecydować samowolnie o zrzeczeniu się tych praw. Fakt, nawet w jasnych przypadkach świadomego porzucenia, większość stanów nie zakończą prawnie praw rodzicielskich, chyba że jest inna postać rodzicielska, np. ojczym lub macocha, gotowa do formalnego adopcji dziecka.

Reunifikacja po porzuceniu

Niektórzy rodzice, którzy wycofali się z życia dzieci, później uznają swój błąd i pragną przebaczenia oraz odbudowy relacji.

W sytuacjach, gdy wcześniej nieuczestniczący rodzic jest w stanie regularnie brać udział w życiu dzieci i wyraził oddanie, doświadczenie to może przynieść potrzebne uzdrowienie i odnowę.

Jeśli taka możliwość się pojawi i nie wiesz, co robić, rozważ rozmowę z terapeutą lub doradcą o swoich obawach przed podjęciem decyzji.

Previous:

Next: