Praktyki wychowawcze na świecie – różnice kulturowe i historyczne
Napisano wiele o wychowaniu: „prawidłowe”, „błędne”, „amerykańskie”, „nowoczesne”. Prawda jest taka, że praktyki zmieniają się w zależności od kultury, pokolenia i klasy społecznej. To, co w jednej kulturze lub dekadzie jest normą, w innej szokuje. W coraz bardziej globalnym świecie zrozumienie i akceptacja różnic w wychowaniu staje się kluczowa.
Definicja
Powszechnie akceptowany w danej społeczeństwie sposób wychowywania dzieci to jego filozoficzno-społeczna praktyka wychowawcza. Ewoluują one. Amerykańskie społeczeństwo jest materjalistyczne i coraz bardziej skupione na bezpieczeństwie dzieci – stąd powszechność dawania nawet małym dzieciom telefonów komórkowych. Coś, co kiedyś było luksusem, dziś uznaje się za odpowiedzialne rodzicielstwo.
Perspektywa historyczna
Od XVII w. po epokę wiktoriańską panowała zasada: „dziecko ma być widziane, a nie słyszane”. Wychowanie było surowe, skierowane na dobro społeczne, a nie dobro dziecka. W latach 20. popularyzowała „naukową metodę” Myrtle Meyer Eldred, doradzając w kolumnie „Twoje dziecko i moje”: uczyć dziecko „samouspokajania” – zostawiać płaczące w łóżeczku, nie brać na ręce.
Powojenny boom stworzył rodzinę jądrową. Pokolenie zalewano towarem zamiast czasu i uwagi. W latach 70. dr Benjamin Spock propagował luźny styl: dzieci same znajdą wartości i tempo. Wielu rodziców zastąpiło rolę „przyjaciela” roli rodzica.
Dopiero w najnowszym pokoleniu amerykańscy ojcowie zaczęli brać rówien udział we wychowaniu.
Różnice kulturowe
Różne tła kulturowe = różne praktyki. Kultura amerykańska wychowuje chłopców i dziewczynki równo; wiele kultur preferuje synów.
Standard „jedno dziecko – jeden pokój” to nowość, promowana w epoce mniejszych rodzin i widzianego zamożności. Historycznie dzieci dzieliły nie tylko pokoje, ale łóżka. Dziś hispańskie rodziny imigranckie wierzą, że małe dzieci powinny spać z rodzeństwem/rodzicami – praktyka „augusto” (dosł. „bycie luzem”).
Pieniądze: niektórzy dają kieszonkowe bez warunków, inni za obowiązki, inni nie dają wcale, ale płacą za pracę. Amerykańskie dzieci wydają na przyjemności. Inne kultury oczekują, by dorosłe dzieci mieszkające w domu dotrzymywały dom, ale w razie potrzeby (np. studia) cała rodzina pomaga bez pytań.
Dyscyplina
Podejście do dyscypliny zależy od przekonania: czy natura ludzka jest z natury dobra, czy zła. Rodzic wierzący w „złą naturę” tworzy autorytarne, karne środowisko. Ten, co wierzy w „dobrą naturę” – pozwalający na wszystko. Środkowa droga: autorytet z troską, zasady z zachętą i naturalnymi konsekwencjami.
Według badań, amerykańscy rodzice częściej karzą za złe zachowanie, rzadziej chwalą dobre. To buduje kulturę, w której uwaga przyciąga niegrzeczne zachowanie.
Wartości i postawy
Dzieci najpierw uczą się wartości w domu, potem w szkole i u rówieśników. Np. rodzice uczą wartości pracy – zachęcają do letniej pracy. Nastolatkowie chcą zarabiać na wydatki lub auto.
System edukacji odzwierciedla wartości społeczeństwa: w USA nacisk na individualizm, w Japonii – na świadomość grupową.
Previous:Kluczowe umiejętności rodzicielskie – co warto rozwijać
Next:Celowanie u dzieci – jak uczyć odpowiedzialności przez cele
-
Niezależnie od tego, czy czekacie na 6-miesięczne urodziny, czy na dziesiąte, gdy nadchodzi moment nakłuwania uszu waszemu dziecku, duża szansa, że najbardziej komfortowo poczujecie się w gabinecie ich lekarza. Przecież macie ustaloną relację z ich p -
Każda rodzina jest inna, ale trudno by to było zgadnąć, wypełniając urzędowe dokumenty jak polis ubezpieczeń. Dla rodziców samotnych i rodzin patchwork, trudno utrzymać porządek w ważnych informacjach wszystkich. Jako rodzic samotny, jesteś odpowiedz -
Świetna opiekunka to aktyw dla rodzin, ale jeśli dopiero zaczynacie szukać opiekunki lub ustalać nowe stawki za własne usługi, może zastanawiać was: jaka jest rynkowa stawka za opiekę? Pandemia odgrywała dużą rolę w zmianie kosztów opieki nad dziećmi
