Jak uczyć dziecko, by nie kradło

Dowiedzenie się, że dziecko kradnie, może być zdradliwe. Pierwsza reakcja to chęć wybuchu, ale tak zdradliwe jak to jest, wiele czynników trzeba wziąć pod uwagę, zanim zdecydujecie, jak do tematu podejść. Wiek dziecka powinien być pierwszym kryterium, ale jego temperament, życie domowe i poziom stresu też grają rolę. Dodatkowo rozważcie, czy kradzież to zdarzenie izolowane, czy problem trwały, zanim zdecydujecie, jak zareagować.

Zacznij od wieku

Bardzo małe dziecko ma pojęcie o kradzieży. Dzieci poniżej 2 lat myślą, że własność oznacza: jeśli mogę to chwycić, to moje. Wskazówki i wzmocnienie to najlepsze narzędzia do nauczania dziecka w tym wieku, że rzeczy należą do ludzi i zabieranie ich nie jest w porządku. Dzieci 2–4 lat zaczynają rozumieć własność, choć wciąż mogą myśleć, że jest przenośna, gdy dotkną czegoś. Dzieci starsze niż 4 lata, zwłaszcza nastolatkowie, zazwyczaj są świadomi własności i rozumieją, co to kradzież, więc zachowanie jest bardziej poważne.

Wprowadź zrozumienie

Od młodego wieku ucz dziecko, co oznacza własność. Przy sprzątaniu zabawek rodzeństwa, np. zagraj w grę „czyje to?”. Gdy dziecko weźmie coś, co należy do kogo innego, sprowadź go do empatii, pytając, jakby się czuł, gdyby ktoś wziął jego rzeczy. Jeśli powie: „Ale to moje”, co robią przedszkolaki, skoryguj myślenie: „Możesz chcieć, by to było twoje. Ale komu naprawdę należy?”. Gdy dziecko znajdzie coś, co nie jego, i odda, chwal go obficie.

Spraw, by przyznano się do winy

Czasami wstyd z przyznania się jest potężnym motywatorem. Gdy starsze dziecko lub nastolatek kradnie, każ mu oddać przedmiot właścicielowi. Jeśli skradzono ze sklepu, możecie albo każ mu oddać przedmiot, albo, jeśli został zużyty, każ przeprosić menedżera i zapłacić. Pamiętajcie, że menedżer może nie zaakceptować przeprosin od nastolatka. Może wnieść oskarżenie i ma do tego prawo. Jeśli kradzione były pieniądze od członka rodziny, Kids Health zaleca dawanie szansy na spłatę. W każdym scenariuszu wpisujcie dziecku, że kradzież jest złe i krzywdzi innych.

Szukaj wskazówek

Powtarzalne kradzieże to czerwona flaga. Może to być krzyk o uwagę. Może dziecko stało się obojętne na wagę wykroczenia. Może trudno mu się powstrzymać lub czuje skłonność do kradzieży. Jeśli dziecko kontynuuje kradzież mimo Waszych prób korekty, dobrym pomysłem jest poszukanie pomocy profesjonalnej: psychologa, lekarza rodziny lub poradnika szkolnego. Razem możecie dotrzeć do sedna problemu. Dziecko może kraść z wielu powodów: gniew, nuda, zniewaga, lęk lub po prostu chęć posiadania pieniędzy, których nie ma. Nastolatek kradnący pieniądze może zostać zachęcony do znalezienia pracy. Nie tylko da mu to własne pieniądze, ale też nauczy wartości tych pieniędzy. Dla innych dzieci poradnictwo lub rutynowy nadzór rodziców może pomóc rozwiązać problem.