• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak żłobki zapobiegają przywozaniu chorych dzieci przez rodziców

Zespół „zostaw i uciekaj” (drop and run) to sytuacja, gdy rodzic gwałtownie zostawia dziecko w żłobku, zanim ktokolwiek zdąży zauważyć, że jest chore. Jawia się to szczególnie w sezonie gryp i przeziębień oraz gdy dzieci częściej mają katar, kaszel, gorączkę. Zastosowano to też przy ciężkich anginach i wysoce zaraźliwych ropnych zapaleniach spojówek.

Co mogą robić opiekunowie, by zapobiec „zostaw i uciekaj”?

Ustal politykę choroby

Łatwiej dyskutować z rodzicem o polityce choroby i zasadach „nie przyjmowania”, jeśli polityka już istnieje. Przy szukaniu żłobka pytaj o politykę. Ustalenie polityki i wymóg potwierdzenia odbioru i zrozumienia przez rodziców stawia zarząd w pozycji siły przy odmowie przyjmowania chorego dziecka.

Jeśli pobliska szkoła podstawowa nie dopuszcza dziecka do zajęć, dopóki jest bezgorączkowe i nie wymiotowało przez określony czas (zazwyczaj 24–48 h), żłobek powinien rozważyć te same ograniczenia.

Przywozienie chorych dzieci nie powinno być dozwolone – stawia w ryzyku resztę populacji żłobka, a centra muszą chronić zdrowie wszystkich dzieci.

Szkol personełu, co robić, gdy podejrzewają chorobę

Kierownik żłobka powinien wdrożyć jasno afiszowane zasady: chore dzieci nie zostają przyjmowane, dopóki nie spełnią określonych warunków. W zależności od choroby uzasadnione jest wymaganie notatki lekarza, że dziecko może być w żłobku i przebywać z innymi dziećmi.

Wymóg powitania każdego dziecka u drzwi

To początkowe „cześć” pozwala przeszkolonemu opiekunowi szybko zauważyć, że dziecko nie jest zdrowe. Jeśli zauważy objawy lub dziecko wywygląda na obojętne, nudne lub zachowuje się nietypowo, pracownik powinien sygnalizować potrzebę rozmowy. Zadaj rodzicowi bezpośrednie pytania o zdrowie dziecka.

Rozmawiaj z chorym dzieckiem bezpośrednio

Małe dzieci, nawet te, które się źle czują, często chętnie opowiadają, że whole night wymiotowały lub brali kąpiele, by obniżyć gorączkę. Jeśli podejrzewasz gorączkę – poproś rodzica poczekać, aż zmierzycie temperaturę.

Kiedy opiekun musi powiedzieć rodzicowi „nie”

Opiekunowie muszą być gotowi powiedzieć rodzicowi (nawet desperackiemu), że chore dziecko nie może zostać przyjęte, jeśli widoczne są objawy choroby i ryzyko zarażenia innych. Muszą też być gotowi na gniew lub groźby wycofania dziecka.

Opiekunowie wiedzą, że rodzice nie przyniosliby chorego dziecka, gdyby mieli inną opcję. Niektóre żłobki oferują opiekę chorym dzieciom – zazwyczaj za wyższą stawkę. Jeśli rodzice mają taką opcję, mogą być wdzięczni.

Ale ostatecznie kierownik nie powinien czuć się zmuszony do przyjmowania chorego dziecka, co wymagałoby wyznaczonego personelu, problemów zdrowotnych i tłumu złych rodziców, których dzieci zostały narażone na chorobę bez potrzeby. To niezwykle trudne zadanie, ale ogólne bezpieczeństwo dzieci to wartość wspólna.

Gdy dziecko zachoruje w trakcie pobytu

Opiekunowie powinni mieć ustalenie co do odbioru/innych rozwiązań, gdy dziecko zachoruje. Czasem dziecko wydaje się zdrowe, by po chwili zachorować. Zazwyczaj centra przyzwyczajone są do chorób, które rozwijają się w ciągu dnia, i decydują, czy dziecko potrzebuje tylko odpoczynku, czy trzeba zadzwonić do rodzica.

Opiekunowie muszą też mieć plan na wypadek „zostaw i uciekaj”. To często dzieje się, gdy dziecko wydaje się spokojne przez pierwsze minuty/godzinę, by potem znów zgłupieć gorączką, a gorzej – wymiotować lub pokazać inne objawy.

Ustalona polityka powinna zostać wdrożona, kontakt z rodzicem priorytetowy. Niektóre placówki wymagają opłaty za dodatkowy czas personelu i czyszczenie; inne mają stałą dopłatę, inne pokrywają koszty z biznesu.

Unikaj pokusy „zostaw i uciekaj”

Żaden miłujący rodzic nie chce narzucić chorego dziecka innym. Ale choć łatwo zauważyć, że chore dziecko chce spać w łóżku lub leżeć na kanapie i oglądać bajki, z perspektywy pracującego rodzica nie zawsze jest to proste.

Rodzice muszą utrzymać perspektywę: jak byś poczuł się, gdy inna rodzina przyniesie dziecko z chorobą zaraźliwą i narazi Twoje, albo sąsiad pozwoli dzieciom grać razem kilka godzin po rozpoznaniu choroby zaraźliwej. Mając to na uwadze, są rzeczy, które rodzice mogą robić teraz, by zminimalizować uczucie „brak wyboru” przy chorobie dziecka.

Ustal zasady pracy w sprawie chorego dziecka

Dorosli powinni dowiedzieć się tego przed koniecznością. Małżonkowie porównajcie elastyczność i ustalenia. Niektóre firmy oferują opcje opieki nad chorym dzieckiem, pracę zdalną lub inne elastyczne ustalenia.

Zbadaj opcje opieki dla chorego dziecka

W większych społecznościach szpitale i niektóre żłobki mają opiekę dla chorych. Ironia: często wymagają zgłoszenia z wyprzedzeniem, a rodzice chcieliby „wiedzieć” z wyprzedzeniem, kiedy dziecko zachoruje. Rozważ, czy sąsiad, krewni inny dorosły mógłby przyjść i zostać z chorym dzieckiem na krótkie zgłoszenie.

Kluczem jest rozpoznanie, czy dziecko potrzebuje tylko odpoczynku i płynów, czy uwagi lekarskiej, czy jest wysoce zaraźliwe. Czasem wystarczy odpoczynek i wracają do formy. Innym razem wyzdrowienie trwa dłużej, wymaga leczenia czy wizyty u lekarza.

Informuj żłobek o zdrowiu dziecka

Jeśli to możliwe, dzwonie do opiekuna, gdy dziecko nie przyjdzie, podając powód. Opiekun może wtedy pilnować innych z tą chorobą, by inni rodzice wiedzieli. Licysz na tę samą uprzejmość. Przecież dziecko zazwyczaj zaraziło się od kogoś innego lub w środowisku zaraźliwym.

Ćwicz prawidłowe mycie rąk i techniki kaszlu

Rodzice muszą podjąć dodatkowe kroki, by nie zarazić się sami, a wszyscy domownicy przypomnieć o myciu rąk i przykrywaniu kaszlu. To chroni dom przed zamianą na oddział zarazkowy.

Przyjmij, że dzieci będą chorować

Jeśli rodzice będą stosować zasadę „czego nie chcesz sobie, nie czyn innym”, to rozprzestrzenianie się przeziębień, angin, grypy, ropnych zapaleń spojówek, piątej choroby i innych dolegliwości zostanie zminimalizowane. Wkrótce wszyscy wrócą do szczęśliwej i zdrowej rutyny.