• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak dać starszym dzieciom więcej wolności – trzymając w ryzach własne lęki

W wieku 9 lat moja córka wydaje się gotowa, by podjąć wyzwanie świata. Przez ostatnie kilka miesięcy nagle rozwijała nienasycone pragnienie chodzenia do parku sama, jazdy na hulajnogę na ulicy z przyjaciółmi (bez rodziców) i przejmowania 주도 w wszystkim – od wideorozmów z przyjaciółmi po przeglądanie YouTube. Jako mama, która spędza zbyt dużo czasu na doomscrollingu na Twitterze, nie jestem pewna, czy jestem na tej samej stronie co jej nowo odkryte pragnienie bycia niezależną i wychodzenia dalej od gniazda.

To praca rodzica, by pomagać dzieciom zyskać niezależność i rozwijać poczucie własnego ja, ale czasem ich pragnienie wolności może wydawać się konfliktujące z drugą główną częścią naszej pracy: ochroną ich przed krzywdzaniem.

„To delikatna równowaga” – mówi dr Mark Bertin, pediatra rozwojowo-behawioralny i autor „How Kids Thrive” i „Mindfulness and Self-Compassion for Teen ADHD”. „Z jednej strony, dzieci polegają na nas w tworzeniu rutyn i ich bezpieczeństwie. Ale to jak trzymanie ręki za tylnym rowerem. Trzymamy ją tam tylko, by pomóc im utrzymać równowagę, szukając okazji, by ostatecznie ją puścić”.

Jeśli czujesz zrozumiale zgubioną, próbując ustalić, ile niezależności potrzebują Twoje dzieci w wieku szkolnym i gimnazjalnym, a nie wiesz, jak dać im przestrzeń bez zawału serca, oto kilka eksperckich wskazówek, by pomóc Ci przejść tą ultra trudną linie.

Ile wolności powinny mieć dzieci?

Ustalanie, jak wygląda niezależność dla Twoich dzieci, wymaga oceny ich dojrzałości i unikalnych zdolności, mówi dr Libby Robbins, licencjonowana terapeuta dziecięca i rodzinna praktykująca w Fairfax, Wirginia.

„To obserwowanie, jak Twoje dziecko radzi sobie w świecie” – wyjaśnia. „Czy dobierają dobre decyzje? Czy są odpowiednio ostrożni? Jaki jest ich poziom lęku? Następnie oceniaj, co szczere chcą zrobić i na co są gotowe”.

Dla Kira Fernandes, mamy dwojga dzieci z Providence, Rhode Island, niezależne 9-latka oznacza, że córka sama budzi się do szkoły, przygotowuje posiłki i bawi się na zewnątrz sama. „Ma prosty smartwatch dla dzieci, stawia alarm, by wstać, robi śniadanie i gotuje się do autobusu 100% sama” – mówi mama. „Może jeździć rowerem lub hulajnogą po naszej okolicy sama. Jest bardzo sprytna, i często rozmawiamy o zasadach bezpieczeństwa”.

Inni rodzice jednak są bardziej wahliwi, by puścić hamulce. „Mąż mówi, że nasza 12-latka może jeździć rowerem wokół bloku sama, ale ja jestem tą mamą, która ogląda zbyt wiele Dateline i nie czuję się z tym komfortowo” – mówi Amy VanNote, mama dwojga dzieci z Buffalo, Nowy Jork.

Jak praktykować dawanie dzieciom większej niezależności

Dawanie dzieciom niezależności oznacza tworzenie bezpiecznych okazji do samodzielnego zarządzania, uczenia się i popełniania błędów. „Pokaż dzieciom, jak coś zrobić, a potem zobacz, jak z tym radzą” – mówi Robbins. „Jeśli dzieci są chętne, by wziąć odpowiedzialność za naukę, jak zrobić coś dobrze, to nie tylko daje im poczucie osiągnięcia i kompetencji, ale daje Ci też miarkę do oceny, czy są gotowe na więcej”.

Według naszych ekspertów, kilka łatwych sposobów, by pomóc dzieciom rozwinąć mięśnie niezależności, to:

1. Samodzielność.

Niech dzieci zarządzają podstawowymi zadaniami, jak mycie zębów, mycie rąk, ubieranie się i ostatecznie korzystanie z toalety i kąpanie.

2. Prace domowe.

Przydziel zadania odpowiednie do wieku, jak zbieranie zabawek, składanie prania lub wyładowywanie zmywarki.

3. Wolna zabawa.

Pozwól dzieciom na nienarzuconą, dobrowolną zabawę, którą inicjują. Zazwyczaj elektronika nie jest częścią tego.

4. Limity ekranów.

Porozmawiaj z dziećmi, by ustalić rozsądne limity czasu przed ekranem, i używaj timerów lub kontroli rodzicielskich, by pomóc im samodzielnie zarządzać swoimi limitami.

5. Zajęcia pozalekcyjne.

Niech dzieci grają na instrumencie, dołączą do drużyny lub uprawiają hobby, by budować pewność siebie, strukturę i rutynę.

6. Czas samotności.

Niech dzieci bawią się bez nadzoru w wyznaczonym obszarze, takim jak podwórko lub bezpieczne miejsce w pobliżu domu. Z czasem możesz rozszerzyć ten obszar lub zacząć pozwalać im chodzić samodzielnie krótkie dystanse.

Jak nadopieczność może zahamować niezależność dzieci

Często lęk jest główną rzeczą, która zatrzymuje rodziców od dawania dzieciom niezależności. „Każdego rodzica najgorszym koszmarem jest, by coś strasznego stało się z ich dzieckiem” – mówi Robbins. „Ale druga strona medalu to, że w dzisiejszych czasach łatwo jest wychować dziecko, które jest pełne lęku i nie czuje się komfortowo ani sprawnie w świecie”.

Rodzice spędzają dużo czasu na ważeniu ryzyk dawania dzieciom większej wolności, ale łatwo zapomnieć, że nadopieczność może mieć negatywne skutki. Według Robbins, możliwe skutki nadopieczności to:

• Niechęć do próbowania nowych rzeczy.
• Trudności z zaufaniem nowym ludziom.
• Unikanie nieznanych sytuacji.
• Niemożność samodzielnego rozwiązywania problemów.

Wskazówki do puszczania (powoli), by dzieci mogły rosnąć

Dla większości rodziców, poczucie bezpieczeństwa o dawanie dzieciom rozsądnych wolności wymaga sortowania faktów i fikcji, używania naszego najlepszego osądu i uczenia się, jak ufać naszym instynktom. Aby to zrobić:

1. Bądź realizmyczny co do ryzyk.

„Dostajemy tak dużo nasycenia medialnego o tym, jaki straszny jest świat” – mówi Robbins. „Myślę, że dobre dla rodziców jest edukacja siebie. Jakie są rzeczywiste szanse, że Twoje dzieci, w Twojej okolicy, są w niebezpieczeństwie?”

Mimo tego, co widzimy i słyszymy, National Center for Missing and Exploited Children donosi, że mniej niż 1% zaginionych dzieci w USA w 2020 r. było wynikiem porwań przez osoby spoza rodziny. Tak, świat może być niebezpieczny dla dzieci, ale ocena prawdziwych ryzyk związanych z aktywnościami, o które prosi Twoje dziecko, może pomóc Ci czuć się bardziej zdolnym do podjęcia bezpiecznego wyboru.

2. Przygotuj dzieci na trudne sytuacje.

Niezależnie od tego, czy uczysz dziecko gotowania nowego dania, czy pozwalasz im iść samemu do parku po raz pierwszy, muszą one znać potencjalne problemy, które mogą wystąpić, by były przygotowane, by je obsłużyć.

Jeden ze sposobów, by ich przygotować, to po prostu wyjaśnić problem i jak go rozwiązać: „Wnętrze piekarnika jest gorące, więc zakładamy tę rękawiczkę do piekarnika, by chronić naszą dłoń”.

Dla bardziej złożonych sytuacji, takich jak co zrobić, jeśli zostaną podejscie przez kogoś, kogo nie znają, Robbins zaleca grę ról. „Ty wcielasz się w rolę kogoś, kto może stanowić potencjalne zagrożenie, i patrzysz, jak zareagują” – mówi. „Czasem nawet odwrócenie ról jest dobre, by zmodelować dla nich odpowiednią reakcję”.

3. Ustal zasady i granice.

„Niezależnie od tego, czy dzieci chcą więcej niezależności, czy nie, bezpieczeństwo to twarda granica w każdej sytuacji” – mówi Bertin.

To znaczy, zasady i granice pomagają dzieciom wiedzieć, gdzie są linie, by mogły eksplorować, popełniać błędy i uczyć się bezpiecznie w ich ramach. Nawet gdy dajesz dzieciom więcej wolności, wciąż potrzebują wytycznych, takich jak jak daleko mogą iść sami, jak długo mogą zostać na zewnątrz lub co zrobić, jeśli potrzebują pomocy.

„Zawsze jest miejsce na rzeczy takie jak pozwolenie im na pierwszą próbę, rozwiązywanie problemów, robienie wyborów i nawet popełnianie błędów, ale musi to być z poczuciem, gdzie jest granica” – mówi Bertin.

4. Sprawdź się samej.

„Myślę, że jedną z wad świata internetowego jest to, że jest za dużo informacji” – mówi Bertin. „Nadmiernie czytamy i nadmiernie edukujemy siebie, co tworzy mnóstwo lęku”.

Jego strategia radzenia sobie? Uważność.

Uważność to sprawdzanie u siebie, jak się czujesz, i separowanie emocji od rzeczywistości. „To praktyka nawigowania naszym wewnętrznym światem inaczej, byśmy mogli powiedzieć: „O, to tylko mój nawyk myślenia w lęku. Myśli nie znikną, ale mogę rozpoznać, że czuję lęk” – wyjaśnia Bertin. „Jeden ze sposobów na to to po prostu zapytać siebie: Czy to prawda? Zdecyduj, na czym się skupiasz – na fakcie, myśli, przekonaniu czy założeniu”.

Nie ma „doskonałej” strategii, gdy chodzi o nawigowanie po złożonym temacie dzieci i niezależności, ale nauka radzenia sobie z lękiem i dawanie sobie i naszym dzieciom bezpiecznych okazji do testowania granic może pomóc wszystkim czuć się szczęśliwiej, spokojniej i pewniej.