Wychowywanie pojedyńca w czasie COVID-19 to wielkie wyzwanie – ale też niesamowite doświadczenie

Wychowywanie dziecka w czasie globalnej pandemii to czegoś, czego nigdy nie pomyślałam, że będę musiała robić. A jednak, tu jesteśmy. Minął już bardzo długi rok, który wielokrotnie sprawdzał moje granice. Mając jedno dziecko, polega się na wielu zewnętrznych ludziach i zasobach, by utrzymać je w szczęściu. Jako rodzic w granicach własnego domu można zrobić tylko tyle.

Utrata dostępu do wielu naszych zwyczajnych opcji sprawiania radości synowi była niesamowicie trudna dla nas. Ale mogę z pewnością powiedzieć, że cieszę się, że w tym wszystkim wychowuję tylko jedno dziecko.

Próby (i częste porażki) bycia rodzicem i przyjacielem

Od marca mój syn w dużej mierze przebywa w towarzystwie dorosłych. Albo jest w domu ze mną i moim partnerem, albo z ojcem. Jako pisarka, moja praca tylko wzrosła w czasie pandemii, więc zazwyczaj nie mogę poświęcić mu tyle czasu i uwagi, ile potrzebuje. Mój partner i ojciec syna starają się nadrabiać, ale wszyscy jesteśmy zajęci.

Wiem, że porażkam doświadczam częściej niż sukcesom tylko dlatego, ile razy muszę mu mówić, że jestem zbyt zajęta, by cokolwiek robić. Zdecydowanie starałam się wyciąć czas dla niego, ale to walka. Zazwyczaj maksimum, na co stać mnie, to szybki lunch lub może wyjście na lody gdzieś. Chciałabym po prostu wziąć kilka dni i nic nie robić, tylko zostać z nim, ale to w praktyce niemożliwe.

Przechodzenie wirtualnego przedszkola

Ukończył on przedszkole wirtualnie wiosną. Zarządzałam tym sama, pracując na pełen etat, i spędziłam te dwa miesiące w obawie, że nie zaliczy przedszkola. Mój partner jeszcze nie przeprowadził się, a próba pogodzenia mojej pracy z jego potrzebą robienia zadań na moim komputerze zostawiła mnie w stanze frazy. Ostatni tydzień nauki poświęciliśmy na nadrabianie jak największej liczby zadań, i wciąż nie zdążyliśmy wszystkich. Nadal czuję ogromne poczucie winy.

Kiedy mój partner przeprowadził się, zaoferowała, że przejmie kierownictwo wirtualną szkołę, żebym nie musiała się martwić. Gdyby nie ona, nie wiem, co by zrobiliśmy, bo zarządzanie tym w pojedynkę jest niemożliwe. Jeśli to tak przytłaczające z jednym dzieckiem, to współczuję rodzicom, którzy to robią z wieloma dziećmi.

Cały pierwszy rok szkoly prawdopodobnie będzie wirtualny; mieszkamy w Los Angeles, a rząd nie dał nawet najmenniejszej nadziei na jakąkolwiek opcję nauki stacjonarnej. Szkoła była najbardziej stałym miejscem kontaktu z rówieśnikami, więc wiem, że mu to brakuje.

Radzenie sobie bez towarzyszy zabawy

Jako sama pojedyńka wiem, jak trudno, gdy musisz się ciągle samemu rozrywać. Naprawdę tęsknisz i potrzebujesz czasu, by bawić się z przyjaciółmi i przebywać z innymi dziećmy. Myślę, że to prawdopodobnie najtrudniejsza część pandemii – nieumiejętność dawania mojemu dziecku tego czasu z innymi dziećmi.

Na szczęście placówki zabaw zaczynają się ponownie otwierać, co sprawiło ogromną poprawę. Obserwowanie, jak goní za innymi dziećmi, poruszyło mnie prawie do łez. Jednocześnie jest smutno patrzeć, jak dzieci bawią się razem, a jednocześnie przestrzegają dystansu. Mój syn, zawsze przestrzegający zasad, świetnie radzi sobie z niezbliżaniem się do innych dzieci. Wie i otwarcie odmawia zabawy z dziećmi, które nie noszą maseczki, mimo że bardzo chciałby z nimi zagrać. Rozumie, dlaczego nie może, a mimo że desperacko pragnie interakcji, wie, że to niebezpieczne. Zobaczyłam też dzieci, które założyły maseczki, gdy on nie chciał z nimi grać, więc to daje mi pewne pocieszenie, wiedząc, że może dawać przykład.

Możliwość zabrania go na plac zabaw była niesamowicie pomocna. Mój syn ma nieograniczoną energię ruchową, a zamknięcie, nawet jeśli mógł bawić się w domu, nie działało. Zabieraliśmy go na otwarte przestrzenie, gdzie mógł biegać i bawić się, ale to nie to samo. Musi móc wspinać się na liny i huśtawkać na drążkach. W ciągu kilku tygodni, odkąd możemy go zabierać, zauważyłam ogromną poprawę jego ogólnego nastroju.

Znajdowanie nowych sposobów na rozkwit

Mimo wszystkich trudności, mój syn w pewnych’aspektach naprawdę rozkwitł. Zawsze był kreatywnym dzieckiem, ale z tą całą dodatkową czasem, eksploruje to częściej. Jego gra wyobracyjna rozwinęła się skokowo.

  • Klocki Lego. Były ratunkiem w tym wszystkim. Wymyśla wyrafinowane budynki i maszyny (dzięki YouTube) i jest tak podekscytowany, by pokazać nam je.
  • Pociągi i tory. Pociągi zawsze były jego ulubioną zabawką, a nie tylko tworzy te genialne i skomplikowane układy torów, ale potem wymyśla fabuły dla wszystkich pociągów.
  • Figurki akcji. Bierze swoje figurki i wrzuca je w różne scenariusze, czasem wyobrażając sobie siebie jako jedną z postaci i walcząc obok nich.
  • Muzyka. Również zapalił się muzyką dzięki serialowi „Julie and the Phantoms” na Netflixie. Dostał gitarę na urodziny i spędza mnóstwo czasu śpiewając piosenki i próbując grać na gitarze.

Zaczynanie od zera, znowu i znowu

Bycie pojedyńkiem w czasie globalnej pandemii było trudne dla mojego syna. Był mistrzem przez całą wiosnę i lato, ale gdy szkoła znowu się zaczęła, myślę, że rzeczywistość niepewności uderzyła w niego. Chce móc dawać kolegom piątkę lub przytulas, i serce pęka mi, widząc, jak jego małe twarz się zmienia, gdy wie, że nie może. Mieliśmy spędzić wakacje wielkanocne z moją rodziną na wschodzie, a teraz nie wiem, kiedy będziemy mogli się spotkać.

To było jedną z najtrudniejszych rzeczy dla mnie – nieumiejętność odpowiedzenia na jego pytanie, kiedy to wszystko się skończy. Staramy się robić zabawne rzeczy, gdy możemy, ale strach przed zachorowaniem zawsze siedzi mu w tylnej części głowy.

Żadna z tego nie jest łatwa dla nikogo. Jestem nieustannie w podziwie przed moim synem i jego odpornością. Tyle rzeczy go rozczarowało w tym roku, a on przyjmuje to wszystko z godnością. Nawet jeśli to straszne i przerażające w większości czasu, cieszę się, że mamy siebie nawzajem. Wiem, że czuję się czasem jak totalna porażka, ale wtedy on otacza mnie ramionami i mówi, jak bardzo mnie kocha. I wiem, że to przejdziemy, bez względu na to, jak długo to potrwa.

Previous:

Next: