• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Radość spontanicznego wyrażania się

Radość spontanicznego wyrażania się

Dzieci muszą przestać martwić się o tym, co robią. Presja „zrobienia to dobrze” może przejąć kontrolę i zablokować ich kreatywność.

Rodzice i nauczyciele powinni wspierać dzieci w znajdowaniu własnej drogi naturalnie, poprzez słuchanie swojego wnętrza. Gdy nikt im nie mówi, jak coś zrobić, a nie prosi o podążanie za gotowymi torami, one same znajdują inspirację i uczą się słuchać intuicji. Nigdy nie ma potrzeby wzorca ani ścieżki do naśladowania. Każde dzieło rodzi się z potrzeb dziecka i jest unikalne w swoim wyrażeniu. Kreatywność jest doświadczana jako czysta zabawa, a z nią rozkwita radość i chęć tworzenia.

– Nie umiem namalować człowieka! – zawołała Margeret, zestresowana, urocza dziewczynka dziewięciu lat w długiej brązowej sukience z wielokolorowym fartuchikiem.

– O! Cieszę się, że nie umiesz! – zawołałam. – Wtedy możesz wynaleźć! Zrób to w pełni swoje. Przechowuję tutaj w szafie obrazy jak tajemnicę. Możesz bawić się i wynajdywać bez obawy o krytykę, a swoje obrazy możesz nadawać dowolny rozmiar, kształt i kolor. Możesz malować, nie by kopiować rzeczy tak, jak wyglądają, ale by je reinwentować i robić to z przyjemnością. Możesz namalować człowieka w dowolny sposób. Dobrze? – zapytałam, patrząc w jej wątpliwe oczy. – Ja też lubię malować ludzi – dodałam. – Maluję ręce tak długie, jak chcę, a głowę dowolnego kształtu. Raz nawet namalowałam kwadratową…

Wtedy się zaśmiała.

To wszystko, czego potrzebowała: poczucie zabawy przy malowaniu, a nie praca ani konieczność osiągnięcia. – Chcę namalować drapacz chmur, ale nie wiem jak! – narzekał Wiktor, krzepki dziewięcioletni chłopiec, który zawsze napełniał kieszenie gadżetami. Wyglądał na niespokojnego; pewnie miał trudny dzień w szkole.

– Możesz być swoim własnym architektem! W dzisiejszych czasach architekci budują wszelkiego rodzaju budynki. Niektóre z opon lub puszek po piwie, wszelkich rozmiarów i kształtów, a niektóre są bardzo dziwne. Pełna pewność, że widziałeś jakieś niezwykłe. Dlaczego nie wynalazłbyś swojego? Jesteś twórcą swojego budynku i masz prawo zrobić cokolwiek chcesz. Przyjemnością jest podążać za własną fantazją – powiedziałam z entuzjazmem.

Odeszła na mnie tępy wzrok.

– Możesz skonstruować własny budynek. Potrafisz sobie wyobrazić jakiś wyjątkowy? – naciskałam. Musiałam z nim pogadać jeszcze kilka minut, zanim zgodził się spróbować.

Wiktor namalował najbardziej niesamowity, nowoczesny budynek. Zbudowany na zielonych słupach, miał na szczycie okrągłą stację solarium. Obok krążyły statki kosmiczne. Wiktor uśmiechał się z satysfakcji, znalazł sposób na wejście do swojego świata, gdzie nie było potrzeby pomocy i gdzie niczego nie brakowało. Byłam рада, że nie zmuszał się do malowania tego, co pomyślał na początku: stereotypowego budynku, który nie miał nic wspólnego z jego obecnym marzeniem.

Jest bardzo ujawniające obserwować dzieci bojące się eksplorować na własną rękę. Wskazuje to na fakt, że uczyniliśmy nasze dzieci zależnymi, nieustannie pokazując i mówiąc im, jak postępować. W pewnych zajęciach, jak matematyka czy nauki przyrodnicze, jest to konieczny krok, ale niezwykle ważne jest zaoferowanie im przynajmniej jednego zajęcia, w którym mogą radzić sobie sami i znajdować swoją drogę, zajęcia, w którym mogą wynajdywać, wyrażać się i tworzyć swobodnie. Jeśli nie damy im tej opcji, mogą stać się zalęknionymi lub wahającymi się do eksperymentowania, a ich duch kreatywności może zgasnąć. Ich jedyną inną opcją będzie kopiowanie, powtarzanie lub podążanie za instrukcjami, ale nigdy zaufanie do ogromnych możliwości twórczości.