ABC dobrego wychowania w szkole: savoir-vivre dla uczniów

ABC dobrego wychowania w szkole: savoir-vivre dla uczniów

Pilnuj swoich manier

Jeśli ktoś upuści książki i papiery na korytarzu, nie jest to „dziwne”, by się zatrzymać i pomóc, zwłaszcza gdy wszyscy pospieszają na następne zajęcia. Również, jeśli idziesz przez drzwi, a osoba za Tobą jest obciążona książkami i rzeczami, trzymaj drzwi, by mogła przejść.

Szkoła przychodzi w najgorszym możliwym momencie. Na wierzchu normalnych dzieciowych lęków, niezgrabności i innych dolegliwości dorastania, dzieci po raz pierwszy spotykają postawy autorytetów, którzy nie są ich rodzicami, i rówieśników, którzy nie są ich rodzeństwem.

To czas, gdy dziecko powinno być uzbrojone w kodeks postępowania i pozytywną postawę wobec manier i szacunku dla innych. Krótko mówiąc, dziecko powinno wiedzieć o savoir-vivre.

Niestety, savoir-vivre nie jest jednym z przedmiotów, które administratorzy włączają do programu nauczania większości szkół.

Zastanówcie się, jak poprawiłoby się życie większości uczniów, gdyby szkoła podstawowa dostarczała ten brakujący kodeks postępowania w uporządkowany i systematyczny sposób, przez dorosłego innego niż rodzic i z użyciem podręcznika, by nadać kodeksowi wagę i autorytet. Prawda jest taka, że musimy jak najlepiej nadrabiać ten brak.

Przemocnicy (Bullying)

Większy, złośliwszy dzieci, które tyrają mniejsze, niższe dzieci, są zbyt powszechne dzisiaj, jak były w przeszłości. Uczyńcie jasne swoim dzieciom, że nigdy nie muszą godzić fizycznego przemocy. Jeśli są kopnięte, pchnięte lub popychane w jakikolwiek sposób, muszą powiedzieć albo Wam, albo swoim nauczycielom, a wtedy to dorośli muszą zajmować się sytuacją. (Możecie rozważyć jeden z tych programów szkolenia sztuk walki, tak popularnych wśród dzieci w pierwszej klasie lub starszych. Dobre z nich kładą nacisk na samoobronę, a nie na zachowanie agresywne, i mają tendencję do rozwijania pewności siebie.)

Pozwólcie dziecku zrozumieć, dlaczego przemocnicy zachowują się tak, a nie inaczej. Główne punkty, które chcecie przekazać, to…

  • Przemocnicy używają groźb i siły, by próbować kontrolować ludzi, wprawiając ich w strach. To jedyny sposób, w jaki zyskują akceptację lub status.
  • Przemocnicy nie mają prawdziwych przyjaciół.
  • Niezależnie od tego, co mówią lub robią, ich zachowanie jest odbiciem ich problemów, nie Waszych.
  • Nie starajcie się ugodzić przemocnicy ani jego grupy. To nie jest grupa, przez którą chcecie zostać zaakceptowani. Znajdźcie innych w szkole, którzy czują tak samo; to one są ludźmi, których chcecie za przyjaciół.

Skoro jesteśmy przy temacie przemocników, też dajcie dzieciom do zrozumienia, że nie muszą dzielić się drugą śniadaniem, jeśli nie chcą. Wasze dziecko powinno po prostu powiedzieć „nie”, a jeśli ktoś próbuje zabrać je groźbą lub siłą, dziecko powinno powiedzieć i Wam, i swojemu nauczycielowi.

Na koniec, to nie jest przemoc, ale zamiast tego uważa się za część tradycji szkolnej, by starsi uczniowie traktowali młodszych jak obywateli drugiej kategorii. Na przykład szóstoklasiści i siódemklasciści mogą ograniczać piątokklasistów do pewnej części stołówki lub placu zabaw. Wasze dziecko powinno przyjąć tę praktykę najchętniej, jak to możliwe, i czekać, aż sama zostanie szóstoklasistką. To nie są tylko starzy uczniowie, to tradycja.

Oszukiwanie (Cheating)

Wasze dziecko mówi Wam, że ktoś w klasie abkuje odpowiedzi z jego kartkówki, i nie podoba mu to. Czy powinien powiedzieć nauczycielowi?

Odpowiedź brzmi: pewnie nie.

Oszukiwanie jest złe, i nie powinno być jego częścią. Ale przykrycie kartkówki powinno wystarczyć i może nawet wysłać sygnał do nauczyciela bez mówienia słowa. Jeśli to nie zadziała, powinien pozostać sam z oszustem i powiedzieć coś w stylu: „Słuchaj, przestań podszywać z mojej kartkówki. Wiesz, że to, co robisz, jest złe. Inni to też zauważyli.”

W mało prawdopodobnym przypadku, gdy te taktyki zawiodą, nauczyciel powinien zostać powiadomiony.

Nowa szkoła

Jeśli Wasze dziecko ma wejść do nowej szkoły, możecie być pewni, że doświadczy pewnej dawki lęku co do tego, jak zachować się w nowym otoczeniu. Oto kilka pomocnych wskazówek, które możecie przekazać:

  • Zwracajcie uwagę na kolegów z klasy zamiast czuć niepewność, bo ich nie znacie. W ten sposób odkryjecie, kto dzieli Wasze zainteresowania przedmiotami szkolnymi, sportem itp.
  • Nie bójcie się nawiązać rozmowy: „Cześć. Jestem Julia Tomaszewska, i właśnie zacząłam w tej szkole. Zauważyłam, że naprawdę lubisz matematykę. Ja też. Co jeszcze lubisz robić?”
  • Zaangażujcie się. Zajęcia pozalekcyjne, jak sport i kluby, to doskonały sposób na zaangażowanie w nową szkołę. Nie bójcie się wolontariować. Wiele, wiele gwiazd dotarło na szczyt, zaczynając jako wolontariusze.

Relacje z nauczycielami

Jeśli nauczyciel źle wymawia imię Waszego dziecka, powiedzcie dziecku, by nie robiło miny. Młodzież nigdy nie powinna poprawiać nauczyciela przed klasą. Powinna poprosić o rozmowę z nauczycielem przed lub po zajęciach i wyjaśnić, jak „moja rodzina” wymawia to imię.

Faux Pas (Gafa)

Jeśli Wasze dziecko przyjdzie do Was ze skargą na swojego nauczyciela, nie zgłaszajcie sprawy prosto do dyrektora. Porozmawiajcie najpierw z nauczycielem, zanim zdecydujecie, czy pójść dalej.

Jeśli Wasze dziecko zostanie oskarżone o coś niesprawiedliwie, nie pomaga kłócenie się o to przed klasą. To wstydzi wszystkich i tylko pogarsza sprawy. Zamiast tego omówcie sytuację z nauczycielem prywatnie. Wasza interwencja mogła i powinna skutkować publiczną przeprosiną w klasie.

Prezent urodzinowy, świąteczny lub roczny dla nauczyciela Waszego dziecka nie może być luksusowy i powinien być czymś, na co każdy w klasie może się podzielić. Nikt w klasie nie powinien czuć wstydu, bo nie stać go na wkład. Super prezentami są rośliny, płyty CD lub ładne czekoladki. Jeszcze lepszy pomysł to, by klasa sama zrobiła coś dla nauczyciela, np. plakat z podpisanym zdjęciem klasowym. Zapakujcie to – i nie zapomnijcie o kartce, którą wszyscy mogą podpisać.

Previous:

Next: