Nadwaga u dzieci i dyskryminacja

Uprzedzenia wagowe są powszechne

Nadwaga u dzieci i dyskryminacja

Wielko się ostatnio mówi o „epidemii otyłości” w USA, i nie bez powodu. Ogólny wskaźnik otyłości podwoił się w ciągu ostatnich 20 lat, a u nastolatków potroił. 20% dzieci ma nadwagę, a statystyki pokazują, że większość stanie się dorosłymi z nadwagą. Lepsze odżywianie i ruch to pewnie część przepisu na odwrócenie trendu. Ale według Jennifer Pomeranz z Rudd Center for Food Policy and Obesity na Yale, nie rozwiążemy kryzysu otyłości, dopóki nie rozwiążemy problemu uprzedzeń wagowych w społeczeństwie.

Szkodliwe stereotypy

Uprzedzenia wagowe to najbardziej powszechna forma uprzedzeń w naszej kulturze – bardziej powszechne niż uprzedzenia rasowe czy religijne. Ogólnie jest bardzo mało sympatii dla osób z nadwagą, a szkodliwe stereotypy są wszechobecne. Zgodnie z badanami, stigma wagowe zaczyna się już w wieku trzech lat, bo dorośli wpisują to negatywne nastawienie swoim dzieciom. Leniwe, brzydkie, głupie, i obrzydliwe to tylko kilka z krzywdzących epitetów, znanych osobom otyłym. Rodzice dzieci z nadwagą mogą wierzyć, że krytyka zmotywuje ich do schudnięcia, ale przeciwnie jest prawdą: Zbyt wiele zniechęcających uwag może popchnąć dzieci do przesiadów i unikania ruchu.

Efekty uprzedzeń wagowych na naszych otyłych dzieciach są szczególnie szkodliwe. Doświadczają fizycznego przemocy i wykluczenia społecznego ze strony rówieśników, a także werbalnego przemocy zarówno od rówieśników, jak i dorosłych. W szkole średniej mogą stać się ofiarami agresji grupowej i mobbingu. Niektórzy, którzy byli ofiarami bullyingu, stają się sami bully'ami w obronie własnej. Wielu cierpi na samotność, depresję, lęk, niską samoocenę i złe wizerunek ciała. Myśli i zachowania samobójcze nie są rzadkie.

Nauczyciele i rówieśnicy dyskryminują

Uprzedzenia wagowe w szkole

Według National Education Association, doświadczenie szkolne grubych uczniów to „ciągłe uprzedzenia, niezauważana dyskryminacja i niemal ciągłe molestowanie.... Od przedszkola po college, grubi uczniowie doświadczają wykluczenia, zniechęcenia i czasem przemocy.”

Niestety, nauczyciele są tak samo skłonni do dyskryminacji uczniów z nadwagą jak każdy inny. Liczba badań potwierdza uprzedzenia nauczycieli, z tymi wynikami:

  • Nauczyciele mają niższe oczekiwania wobec uczniów z nadwagą (w porównaniu do chudszych) w wielu obszarach zdolności.
  • Nauczyciele mówią, że uczniowie z nadwagą są niechlujni, bardziej emocjonalni, mniej skazani na sukces w pracy i bardziej skazani na problemy rodzinne.
  • W jednym badaniu 43% nauczycieli zgodziło się, że „większość ludzi czuje się niekomfortowo, gdy kojarzy się z osobami otyłymi.”
Negatywne postawy nauczycieli, połączone z drąganiem i wykluczeniem społecznych przez rówieśników, czynią młodzież z otyłością bardziej wrażliwą na depresję i częstsze nieobecności w szkole niż ich rówieśników bez otyłości. A szokująco, uczniowie otyli są istotnie rzadziej przyjmowani na studia, mimo porównywalnych wyników naukowych.

Wiele mogą zrobić rodzice, by pomóc

Jak rodzice mogą pomóc

Możesz przestać dodawać do cierpienia swojego otyłego dziecka, zmieniając własne negatywne nastawienie i dając konkretną pomoc:

  • Wyedukuj się o przyczynach otyłości i porażkach większości diet.
  • Unikaj „rozmów o tłustości” (np. „Dziś czuję się tak gruba”), co nadmiernie podkreśla znaczenie chudoty.
  • Bądź przewodniczącym tolerancji wagowej, obok tolerancji rasowej i religijnej, i wskazuj pozytywne modele ról z różnorodnymi typami ciała dla swojego dziecka.
  • Regularnie przypominaj dziecku o wszystkich jego mocnych stronach jako człowieka, i wzmacniaj jego prawo do bycia traktowanego z szacunkiem przez każdego.
  • Utrzymuj otwarte linie komunikacji, by dziecko czuło się komfortowo, przychodząc do Ciebie z problemami.
  • Jeśli podejrzewasz, że dziecko jest drągane, zadawaj konkretne pytania o jego dzień: „Co robiłeś w przerwie dzisiaj?” Staraj się zachować neutralną postawę, gdy dziecko opowiada Ci o trudnej sytuacji.
  • Możesz opowiedzieć dziecku o swoich dziecińskich doświadczeniach z drąganiem, opisać, jak się czułeś i jak z tym poradziłeś.
  • Spróbuj zgrywać scenkę z dzieckiem, by pomóc mu ćwiczyć nieagresywne sposoby radzenia sobie.
  • Naucz go użytecznych taktyk, takich jak zgłaszanie agresywnego lub nadużywającego zachowania, i przebywanie blisko przyjaciół lub opiekunów dorosłych.
  • Stań w obronie dziecka, jeśli będziesz świadkiem drągania lub negatywnych uwag, i rozpoznawaj, kiedy interweniować.
  • Jeśli drąganie wyszło poza kontrolę lub dziecko zostało fizycznie zaatakowane, czas spotkać się z doradcą szkolnym. Powinieneś też zachęcić urzędników szkolnych do przyjęcia i egzekwowania zasad zakazujących molestowania, intimidacji lub bullyingu na terenie szkoły.

Zwiększanie społecznej świadomości uprzedzeń wagowych

W celu zwiększenia społecznej świadomości o uprzedzeniach wagowych, Rudd Center wydał dwa nowe filmy pokazujące naturę i rozmiar uprzedzeń wagowych w domu i w szkole, oraz u lekarza. Każdy film wykorzystuje komentarze ekspertów i dramatyzację, by adresować przeszkody, jakim napotykają osoby otyłe z uprzedzeniami wagowymi w amerykańskim społeczeństwie. Filmy przedstawiają też strategie pomagające walczyć z tym szybko rosnącym problemem.

Źródła informacji dla tego artykułu: Weight Bias at Home and School (film Rudd Center) oraz Weight Bias: The Need for Public Policy (raport polityczny Rudd Center).

  • Wielokrotne inteligencje – Przestrzenne
    Wielokrotne inteligencje Styl uczenia się: Przestrzenny Czy kiedykolwiek rysowałeś wymiary pokoju przed przemieszczeniem mebli? To wykorzystanie Twojej inteligencji przestrzennej! Istnieje nawet związek między naszą zdolnością do tworzenia obrazów m
  • Rodzice odmagają ujawniać płeć dziecka, by uniknąć stereotypów płciowych
    Rodzicielstwo neutralne płciowo stało się znacznie większym trendem w ostatnich latach. Wielkie detalisty zaczęły kłaść nacisk na odzież i zabawki neutralne płciowo dla dzieci. Nawet twórczczyni imprez ujawniania płci poszedła na jaw z żalem o swoim
  • Jak pomóc dziecku w emocjonalnym odrodzeniu tym latem
    Latem 2020 roku, gdy mój syn miał skończyć 6 lat, łatwo płakał i frustrował się, co początkowo pomyliłam z fazą, pewnym kamieniem milowym emocjonalnym. Przed urodzinami powiedziałam mu, że nie myślę, że stać mnie na całą imprezę w stylu Boba Gąbki. Z