Dzieci i kłamstwo nawykowe

Wedle Twojego malucha, smok odwiedził szkołę w przerwie, a nauczycielka zmieniła się w wiedźmę po uwadze u ucznia. Te historie z czasem męczą rodziców, którzy mogą obawiać się, że kłamstwo stało się nawykowe. Istnieje kilka strategii, jak radzić sobie z opowiadaniem historii przez dziecko.

Rozwój dziecięcy

  • Choć jesteś spięty kłamstwami dziecka, tworzenie historii to normalna część rozwoju, wedle AAP. To zachowanie może pojawić się ok. 3. r.ż. i trwać kilka lat. Z wiekiem kłamstwa stają się bardziej skomplikowane i wyrafinowane. Częściej służą ukrywaniu wykroczeń i unikaniu kary, albo podładaniu rodzicom, wedle dr Williama Searsa.

Częste udawanie

  • Nawykowe kłamstwo dziecka może dotyczyć zabawy lub wyrażania pragnień, a nie oszustwa. Jeśli usłyszysz kłamstwo o wyjeździe lub otrzymaniu czegoś, przypomnij, że marzenie o czymś to nie to samo co twierdzenie, że to się stało, radzi dr Sears. Kłamstwa mogą też ujawniać problemy w domu. Jeśli córka często kłamie o wyjazdach z rodzeństwem, może to znaczyć, że czuje się zaniedbana przez niego. Więcej czasu z nim może zmniejszyć chęć kłamstwa.

Co to jest kłamstwo nawykowe?

  • Gdy pytasz, dzieci mogą przyznać się, że to udawanie – znak normalnego rozwoju. Patologiczny kłamczuch często wierzy we własne kłamstwa, wedle lek. Charlesa C. Dike na Psych Central Pro. Kłamstwo nawykowe często nie ma oczywistej korzyści, kłamstwa wydają się bezsensowne. Dziecko kłamiące nawykowo nie tylko kłamie często, ale historie są skomplikowane, mieszają rzeczywistość z fantazją.

Dodatkowe informacje

  • W szkole podstawowej kłamstwa, historie i imaginarsi przyjaciele zazwyczaj mniją. U niektórych dzieci mogą utrzymać się i stać się nawykiem radzenia sobie z bólem, wedle dr Searsa. Jeśli uważasz, że kłamstwa nie są normą rozwojową, skonsultuj pediatrę o pomocy.

Previous:

Next: