Etapy życia od niemowlęcia do adolescencji

Psycholodzy uznają 8 etapów życia – znanych jako stadia rozwoju osobowości – opracowane przez niemieckiego psychologa Erika Eriksona. Choć Erikson był mocno wpływny przez Freuda, odbiegnął w przekonaniu, że ego istnieje od urodzenia i osobowość nigdy nie przestaje się rozwijać. Między niemowlęctwem a adolescencją człowiek przechodzi przez kilka tych etapów.

Niemowlęctwo

Trwa od urodzenia do 18 miesięcy, zwane też stadium oralno-sensorycznym. Główna emphaza na pozytywnym lub negatywnym wpływie głównego opiekuna, ze szczególnym naciskiem na miłujący dotyk. W tym etapie niemowlę uczy się ufać lub nie ufać innym ludziom i światowi.

Wczesne dzieciństwo

Etap, w którym dziecko uczy się opanować umiejętności: chodzenie, mowie, samodzielne jedzenie. Od 18 miesięcy do 3 lat dziecko ma szansę na zyskanie samooceny i ziarna autonomii przez zachętę i sukces w kontroli ciała i nowych umiejętności – albo, jeśli zawstydzane i zawiedziane w nauce – może cierpieć na paraliżujący wstyd i wątpliwości na resztę życia.

Wiek zabawy

Wiek 3–5 lat, znany jako Wiek Zabawy. Dziecko wykorzystuje umiejętności z wcześniejszego etapu, by brać inicjatywę w tworzeniu sytuacji, opowiadaniu historii i pyta "dlaczego?". Jeśli naturalne cele i pragnienia dziecka są stale blokowane, może doświadczyć winy zamiast wzmożonej inicjatywy.

Wiek szkolny

Znany też jako Stadium Latencji. Wiek 6–12 lat: dzieci rozwijają zdolność do uczenia się, tworzenia i osiągania nowych rzeczy – umiejętności i wiedzy. To nazywane poczuciem Pracowitości. Ponieważ ten etap jest bardzo społeczny, dzieci w tym wieku ryzykują rozwojem poczucia niższości wśród rówieśników.

Adolescencja

Choć psychologiczne efekty etapów od niemowlęstwa do wieku szkolnego zależą od tego, co zrobiono z dzieckiem, od adolescencji zależy to, co robi samo dziecko. Młodzież walczy z odkrywaniem kim jest jako jednostka, a nie część rodziny pochodzenia. Ci, którzy nie radzą sobie z tym problemem w 12–18 r.ż., prawdopodobnie doświadczą konfuzji ról.