• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Teorie rozwoju dziecka Edwarda Thorndike'a

Edward Thorndike, psycholog z USA, wpłynął na późniejsze teorie B.F. Skinnera i innych behawiorystów. Jeśli kiedyś słyszałeś, że dziecko powtarza zachowanie, za które nagrodziłeś, i unika tego, za które nie – znasz teorię Thorndike'a.

Konekcjonizm

Według „An Introduction to the History of Psychology”, teorie Thorndike'a opierają się na zachowaniach, nie stanach umysłowych. Uczenie to proces formowania i wzmocnienia połączeń w mózgu przez powtarzalne ćwiczenie zachowań. Uczenie to metoda prób i błędów: działania z pożądanymi skutkami powtarzamy, te z niepożądanymi – nie. Teorie te mocno wpłynęły na edukację dziecięcą.

Prawo skutku

Jeśli dasz dziecku ciastko, by przestało płakać, prawdopodobnie będzie płakało następnym razem, by dostać ciastko – nagrodziłeś zachowanie. Jeśli nie dasz ciastka przy płaczu, mniej prawdopodobne, by płakało znów. Jeśli ukarzesz za płacz, Thorndike początkowo uważał, że dziecko jeszcze mniej będzie to powtarzać. Nazwał to „prawem skutku”.

Rewizje

Thorndike poprawiał teorie, gdy eksperymenty nie potwierdzały tezy. Książka wskazuje: zmodyfikował „prawo skutku”, gdy okazało się, że kary nie osłabiają zachowania, a nagrody je wzmocnią. Zgodnie z poprawioną teorią, kara nie sprawi, że dziecko rzadziej będzie płakać po ciastko. Nagradzanie pożądanych zachowań skuteczniejsze niż kara za niepożądane.

Edukacja

Thorndike przetestował tezę, że nauka skomplikowanego przedmiotu (łacina) poprawia wyniki w innych – odrzucił to, choć powszechnie wierzono. Badania wykazały: umiejętności przechodzą między przedmiotami tylko w stopniu ich podobieństwa. Np. łacina ułatwia francuski, ale nie matematykę. Tradycyjny program nauczania zmieniono dzięki jego badaniom.