• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak wyjaśnić rodzicom zaburzenia emocjonalne dziecka

Choć możesz radzić sobie z emocjonalnymi problemami własnego dziecka od lat, wciąż jest wyzwaniem wyjaśnić je innym rodzicom, którzy nie znają choroby psychicznej. Rówieśnicy Twojego dziecka prawdopodobnie wzrosli, by zaakceptować ją taką, jaka jest, ale dorośli mniej zaznajomieni z Twoim dzieckiem mogą mieć obawy, strachy lub niepewność, jak zachować się w jej obecności. Naucz się kilku punktów rozmowy, których możesz użyć, by wyjaśnić problemy i potrzeby dziecka rodzicom, których spotykasz.

Instrukcje

1. Wybierz, z kim chcesz dzielić się informacjami. Na przykład, nie będziesz mówić każdemu spotkanemu rodzicowi, że Twoje dziecko ma problemy emocjonalne, ale możesz chcieć podzielić się informacją z niektórymi rodzicami z klasy dziecka.

2. Zdecyduj, ile informacji chcesz ujawnić. Nie powinnaś opowiadać każdemu rodzicowi w klasie dziecka pełnych szczegółów stanu dziecka, ale będziesz chciała podzielić się więcej szczegółami z tymi rodzicami, których dzieci zaprzyjaźniły się z Twoją córką.

3. Reaguj na zdziwione spojrzenia, pośrednie komentarze lub osądzające wypowiedzi w nieemocjonalny, oparty na faktach sposób. Czasami samo stawianie faktów może dezeskalować potencjalnie kłopotliwą sytuację, zanim się rozwinie. Jeśli rodzic nazwie Twoje dziecko potępiającą nazwą, na przykład, możesz spokojnie spojrzeć na nią i stwierdzić: „Moje dziecko pracuje nad pewnymi problemami teraz i potrzebuje wsparcia”.

4. Wyjaśnij chorobę dziecka. Wyjaśnij, jaki to konkretny stan, jakie są objawy i jakie dostępne leczenia. Uwzględnij czynniki, które mogą wyzwalać objawy u niej, takie jak stres, drążenie czy bullying. Pamiętaj, że większość rodziców nie uczy się dużo o chorobie psychicznej, dopóki nie spotkają kogoś, kto nią cierpi.

5. Używaj pozytywnych słów. Używanie słów takich jak nadzieja, wellness, wyzwanie i wyzdrowienie, na przykład, pomoże innym rodzicom przeformułować swój pogląd na Twoje dziecko i da im język niezbędny do rozmowy ze swoimi dziećmi, zgodnie z Kampanią Przeciwstygmatyzacji Zdrowia Psychicznego Niagara.

6. Słuchaj, co inni rodzice mają do powiedzenia, nawet jeśli to negatywne. Ich reakcje mogą być napędzane strachem, a obrażanie się może pogorszyć sprawy. Czasami po prostu pozwolenie innemu rodzicowi na wypowiedzenie swoich przekonań na głos da jej okazję do ich przeanalizowania i być może odrzucenia niektórych starych sposobów myślenia.

7. Poproś o współpracę innych rodziców. Nic nie zmienia wroga w przyjaciela szybciej niż prośba o pomoc. Podziel się technikami, które Ty i terapeuta dziecka opracowaliście, i poproś innego rodzica o udział w wzmocnieniu waszych starań. Możesz powiedzieć coś w stylu: „Zrób mi przysługę. Jeśli zobaczysz, że Amia się rozkurwia nad czymś, przypomnij jej, by wzięła trzy głębokie oddechy. Robimy to w domu i to działa cuda”.

8. Zachęcaj rodziców do zadawania pytań. Jeśli to odpowiednie, podaj numer telefonu i zachęcaj do dzwonienia, jeśli pojawi się kwestia zdrowia psychicznego.