Puszczamy presję bycia „ideальnym” rodzicem – nie ma jednego dobrego sposobu

Gdy chodzi o niemowlęta, nie ma jednego dobrego sposobu na rodzicielstwo. Przez doświadczenie dowiesz się, gdzie możesz dostosować i skorygować porady, by pasowały do Twojej rodziny.

Bycie rodzicem jest trudne. Gdy mój syn się urodził, naprawdę się męczyłam.

Przywóząc małego faceta do domu, byłam zachwycona i niesamowicie go kochałam. Jednak to, co zajmowało mój umysł w tych pierwszych tygodniach, nie była ooey-gooey chęć przytulania całymi dniami. Zamiast tego былаem zafiksowana na prawidłowym sposobie rodzicielstwa.

Przypominanie sobie tych pierwszych dni nie budzi ciepłych uczuć, ale dziurę w żołądku i zapięte szczęki. Przeprowadziłam te pierwsze tygodnie, a później miesiące, w beznadziei i przeciążeniu informacją.

Podczas częstych karmień piersią miałam mnóstwo czasu na przeglądanie Pinteresta i blogów rodzicielskich w poszukiwaniu porad o trenowaniu snu, karmieniu piersią, stylach wychowawczych, zabawach adekwatnych do wieku, kamieniach milowych i tym podobnych.

Góry informacji istnieją dla nowej mamy, a ja chciałam przeczytać każde słowo. Wrzuciłam się w gromadzenie całej wiedzy mamy. Ale moja informacyjna szaleństwo szybko stało się problematyczne, bo częste sprzeczności w poradach.

Myłące sprzeczności

Naprawdę kochałam syna, ale stres, poczucie winy i porażki mnie przytłaczały. Myśli często dryfowały do „W co się wplatałam? A czy mogę wrócić do życia przed dzieckiem?”. Gorzej, nie mogłam sobie wyobrazić życia z dzieckiem stając się lepszym.

Jedną z największych walk była drzemka. Szukając jasności, przeczytałam dwie popularne książki ośnie dziecięcym. Obie podawały te same fakty o cyklach snu niemowląt, ale przedstawiały zupełnie inne metody budowania dobrych nawyków snu.

Wchłonęłam to, że niezależnie od tego, co robię, zawiedziam dziecko.

Pierwsza zaleca harmonogram „sen, karmienie, zabawa”. Autorka konkretnie odradza karmienie przed drzemką. Powód: jeśli niemowlę zasypia przy piersi, traci szansę nauczyć się samouspokajania i zasypiania samodzielnie.

Wyglądało to idealnie logicznie, więc szybko zaadoptowałam „brak karmienia przed drzemką” jako fakt.

Druga książka zaprzeczała temu „faktowi”, twierdząc, że podczas karmienia uwalniane są hormony promujące sen. W oparciu o wstecz, powinnam była zauważyć, że ta rozbieżność objawia prawdę: każde dziecko jest inne i to, co działa dla jednego, niekoniecznie zadziała dla drugiego.

Poddanie się niewiadomemu

Zamiast tego, byłam przekonana, że pierwsza książka jest prawdziwa, a druga fałszywa. Przez miesiące starałam się utrzymać cykl „sen, karmienie, zabawa” i syn brał niespójne i krótkie drzemki. Często czas poświęcony na uspanie bardzo zmęczonego syna był dłuższy niż sama drzemka.

Okolo 5 miesiąca poddałam się i zbuntowałam.

Zacząłam karmić przed drzemkami i stopniowo walka ustała. Mały facet zaczął drzemkować! Powoli pewność siebie w roli rodzica zaczęła rosnąć, prowadząc do w końcu cieszenia się macierzyństwem.

Moja rezygnacja z robienia rzeczy w „prawidłowy” sposób doprowadziła do nowej wolności i elastyczności.

Każde dziecko jest naprawdę inne. Przyjaciółka, która została mamą niedługo po mnie, miała wielki sukces z cyklem „sen, karmienie, zabawa”. Jej mały przechodził z szpitala do domu i drzemkował jak mistrz. Obserwowałam z zazdrością, jak próby ze snem, które pochłonęły moje pierwsze miesiące, u niej nie istniały.

Jednak jej walką było karmienie piersią. Każdy możliwy problem wydawał się na powierzchni: podwiązanie języka, problemy z chwytem, zatkane mleczodaje, częste mugu. Choć obszerna wiedza powinna dawać moc zmagającą się mamie, stresujące sprzeczności tu też krzyczą głośno.

Każdy aspekt bycia mamą jest tak dokładnie sezjonowany, analizowany i potem kazany, że niezależnie od tego, co zbadasz, ktoś powie Ci: „To jest prawidłowe, a Ty masz błąd.”

Najważniejsza lekcja

Przez stres i łzy nauczyłam się istotnej i pomocnej prawdy: każde dziecko jest inne. Karmienie przed drzemką nie zadziała dla każdego dziecka i wiesz co? To w porządku! Jeśli strategia upada, nie oznacza to całkowitej porażki rodzicielskiej. Raczej daje wolność znalezienia innego podejścia, które lepiej pasuje.

Nie ma magicznej naprawy na wszystkie problemy noworodków. Nie ma jednej metody, która działa dla wszystkich.

Moja rada: kwestionuj każdą poradę, która pozwala na tylko jedno rozwiązanie. Weź głęboki oddech i puść presję bycia rodzicem w „prawidłowy” sposób. Szukaj informacji myślnie, by poznać opcje. Bądź elastyczna i słuchaj głębokiej, rodzicielskiej intuicji. Walka jest normalna, ale okoliczności się zmieniają i masz pełną swobodę wdrażania nowych pomysłów.

Prawda, bycie rodzicem jest trudne, ale z wolnością i elastycznością bycie rodzicem jest też niesamowite!

Jaka jedna porada Cię zaplątała, ale nauczyłaś się jej puścić? Daj znać w komentarzach.

Nasze kolejne rekomendacje: Syndrom nowej mamy: Dlaczego nie porażasz się jako mama

Previous:

Next: