• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Bycie dawczynią mleka było trudniejsze, niż myślałam

Pierwszy raz, gdy mąż spotkał obcą w lobby, usiadłam na toalecie w naszym mieszkaniu na górze i płakałam. Wypełnił chłodziarkę 500 uncjami mleka matki i wleczeł ją do windy.

Przez trzy miesiące miałam kolikowe dziecko.

Krzyczała, jakby całe jej ciało gorzało. Nie ma nic bardziej męczącego niż widzenie jej w ciągłym bólu. Okazało się, że moje mleko – substancja, która miała ją żywić – powodowało jej ogromny dyskomfort z powodu wrażliwego układu trawiennego. Po licznych dietach eliminacyjnych, by dotrzeć do sedna jej cierpień, długi proces prób i błędów nie dawał wniosków.

Gdy tylko przeszłam na hipoalergiczne mleko zmodyfikowane, zamieniła się w słodką, szczęśliwą dziewczynkę i wiedziałam, że nasze dni karmienia piersią się skończyły. Byłam deprimowana, że nie mogę doświadczyć karmienia piersią dłużej niż te trzy miesiące prób. Ale nie dało się zaprzeczyć, że to zupełnie inne dziecko. Bez koliki widziałam jej osobowość po raz pierwszy. Jej charakter nie był zamaskowany cierpieniem.

Od urodzenia dziecka wyciskałam dużo mleka i odmówiłam wyrzucenia go, choć nie mogłam go już używać.

Więc zalogowałam się na Facebooka i dołączyłam do grupy „Human Milk 4 Human Babies”. W tej grupie matki zgłaszają potrzebę mleka matki lub chęć dawkowania. Starałam się rozdać uncje tym, którzy najbardziej potrzebowali – mamie po podwójnej mastektomii, tej, której dziecko miało nietolerancję na mleko zmodyfikowane, rodzicom dzieci ze śmiertelnymi chorobami. Mimo że wiedziałam, że powinnam czuć się dobrze, dając mleko ludziom desperackim, czułam dyskomfort dzieląc swoje płyny cielesne z obcymi. Kim są te losowe dzieci, które głośno piją moje ciężko wyrobione mleko, podczas gdy każda sekunda wyciskania widziałam jako dawanie go mojemu dziecku? Byłam zła, że nie mogę wykorzystać tego, na co tak ciężko pracowałam.

Gdy mąż wrócił do góry, interrogowałam go. „Jak wyglądała?” „Co powiedziała?” „Była dziwna?” Mumiał jakiś ogólny opis i powiedział kilka słów wdzięczności, które mogły wypowiedzieć przed odebraniem chłodziarki.

Potrzebowałam więcej.

Nigdy nie czułam się tak naga. Tak odsłonięta. Te kobiety zbierały moją krew, mój pót i moje łzy. Dawały swoim dzieciom to, czego tak bardzo chciałam dać własnemu. A powiedziały tylko dziękuję? Zasłużyłam na paradę. Pomnik.

I to był moment, gdy zrozumiałam, że moja przehysteryzowana reakcja nie miała nic wspólnego z moim mlekiem.

Żałowałam intymności, którą dawało mi karmienie. Czułam się pozbawiona cennego etapu z moją córczką. Dla mnie karmienie było narkotykiem. Byłam high na uczuciu bycia potrzebną, chemicznym uwalnieniu i fizycznej bliskości. Teraz przeżywałam odstawienie.

Ale prawda jest taka, że karmienie nigdy nie było doświadczeniem budującym więź.

Chwytano i puściła, krzycząc pośrodku. Była nieszczęśliwa, a ja napięta. W naszym przypadku używanie mojego ciała do dostarczania kalorii nie łączyło nas. Teraz, gdy daję jej butelkę, patrzę głęboko w oczy. Mówię, jak bardzo ją kocham i jak błogosławiona czuję się, having ją w rodzinie. Gdy skończy jeść, uśmiecha. Już nie jest nieszczęśliwa, a ja nie jestem napięta. Jest radosna i zdrowa, a ja znalazłam inne sposoby na tworzenie intymnych momentów, które nie obejmują moich piersi w jej ustach.

Myślałam, że wiem, czego ona potrzebuje, ale wiedziałam tylko to, czego ja potrzebowałam dać. Moja córka poprowadziła mnie na boczne torowisko i zaadaptowałam się. Mogę tylko liczyć na to, że to poloży fundamenty relacji opartej na zaufaniu, zrozumieniu i elastyczności. Moja miłość wykracza poza moje mleko.

Powiązane: Gdy karmienie piersią po prostu nie ma szans