• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak przeżyłam 6-godzinny lot w 8. miesiącu ciąży

Gdy byłam prawie w 8. miesiącu ciąży z synem Alexem, dzwonił telefon.

To był szwagier. Jego ojciec, mój teść, zmarł, a pogrzeb miał się odbyć w tym weekendzie w Bostonie – jego mieście rodzinnym.

Mieszkaliśmy w Kalifornii, po drugiej stronie kraju, a mimo to naprawdę chciałam tam być dla niego. On nalegał, by zostałam w domu i nie obciążała się (i syna) długą podróżą, ale odmówiłam.

Jestem twarda orzecha, i myślałam, że to będzie bułka z masłem. Nie jestem obca lataniu, a wręcz należę do rzadkiego gatunku ludzi, którzy lubią to doświadczenie. Wszyscy wydają się zestresowani samą ideą lotu, ale nie ja.

Ale rzeczy wyglądają inaczej, gdy jesteś w ciąży. O boże, jak inaczej!

Po przeczytaniu w sieci o lataniu w ciąży, zrobiłam sobie niesamowitą przysługę: stałam się Mortalnie przerażona zakrzepicą w locie. Po rozmowie z lekarzem (i tajnej modlitwie, by powiedział, że jestem OK), zalecił mi kupić skarpety kompresyjne w aptece.

Powiedzmy szczerze: nie zachwalałam się pomysłem noszenia skarpet. Przypominały mi stare babcie, a w rzeczywistości sprawiły, że moje nogi czuły się i wyglądały jak nadnadmiernie nadmuchane kiełbasy.

Moje nogi, kostki i stopy były i tak mocno opuchnięte w tym momencie, a skarpety nie pomagały. Ale dla mnie to było mniejsze zło niż ryzyko zakrzepicy. Mówiłabym, że to nadmierna paranoja, ale to realne ryzyko.

Starałam się też wstawać i chodzić jak najczęściej. A skoro musiałam chodzić do toalety co 15 minut, to nie był trudny harmonogram do przestrzegania.

Każdy, kto lata mądrze, wie, że należy ubierać się na komfort, a nie na modę. Ale jako kobieta w ciąży, poszedłam na skraj.

Mogłam nosić spodnie, które konkurowały z tymi MC Hammera, i coś, co można opisać tylko jako szal dla bliźniąt siamskich. Miałam też wygodne kapcie na skarpety.

Ale kurcze, byłam wygodna!

Miejsce siedzenia jest absolutnie kluczowe, jak się okazało.

Tajnie żałowałam, że nie mamy kasy na klasę biznes, ale jako młoda rodzina, oszczędzająca na pierwsze dziecko, to nie było wykonalne. Musieliśmy wziąć to, co zostało kilka dni przed lotem.

Nawet nie mieliśmy siedzieć obok siebie, co mnie bardzo zmartwiło. Dostałam miejsce przy przejściu, a on siedział ok. 10 rzędów dalej.

Ale wydarzyło się coś wspaniałego.

Kobieta obok mnie zaczęła pytać o ciążę, w którym tygodniu jestem i była ogólnie bardzo troskliwa. Zazwyczaj irytuje mnie, gdy ludzie rozmawiają ze mną w samolocie; wolę, by mnie zostawili w spokoju.

Oczywiście, jedno z pierwszych pytań dotyczyło tego, czy lecę sama, i opowiedziałam o sytuacji, że mąż siedzi z przodu.

Okazało się, że ona była w mojej skórze, i bez wahania zaproponowała zamianę miejsc, by mąż mógł usiąść obok mnie.

Mogłabym płakać, a może nawet trochę płakałam.

Byłam głęboko poruszona tym, jak życzliwi i dbałość większość ludzi okazała podczas tej całej przygody. Sprawili, że ten koszmar był znacznie bardziej znosny, i sprawiło mi to zrozumienie, że wciąż są dobrzy ludzie. Żałuję, że nie dowiedziałam się jej imienia, by podziękować tu. To naprawdę dużo dla mnie znaczyło.

Powiedzmy jednak jedno:

W trakcie ciąży otrzymałam zdaje się supermoce. Ale nie, nie były to supermoce, jak niewidzialność czy lasery z oczu.

Dostałam niesamowity zmysł węchu superkobiety.

Nawet będąc z dala od toalety, co jakiś czas uchwyciwałam zapach, który był niemal nie do zniesienia. Nie wspominając o tym, że zdawało się, że czuję ktoś zdejmuje buty ze 100 stóp daleko.

Już dawno minęła mi nudność ciążowa, ale mam słaby żołądek ogólnie, i siedzenie przez 6 godzin w czymś, co zamkniętymi oczami można opisać jako szatnię z latryną w środku, było trochę trudne do przełknięcia.

Liczę na to, że gdzieś po drodze ewolucja da nam coś rzeczywiście przydatnego w ciąży. Np. niekonieczność chodzenia do toalety, jak u północnokoreańskiego lidera.

Spakowaliśmy też mnóstwo przekąsek, bo obok kurczającego się pęcherza nabyłam apetyt porównywalny tylko do światowej gwiazdy sumo. mieliśmy dostać posiłek w locie, ale wiedziałam, że to nie zaspokoi mojego gigantycznego apetytu. Nie chciałam jeść promienione jedzenie, więc kupiliśmy kilka przepraszająco drokich rzeczy przed wejściem do samolotu.

Lot sam w sobie przebiegł bez większych wydarzeń. I za to jestem wiecznie wdzięczna! Nie dostałam nawet wyrzuceniem na siebie przez dziecko (to inna historia na inny raz).

Nadal miałam nadzieję, że zdążę pospać, ale ciasne miejsce, brzuch i stały pragnienie moczu sprawiły, że nie zasnąłam ani na sekundę.

Miałam z sobą iPada z zaloadowanymi odcinkami The Office (najlepszy serial ever!), co sprawiło, że wszystko było znacznie łatwiejsze. Jedyna wada oglądania czegoś takiego w locie z słuchawkami to to, że w pewnym momencie płakałam, bo tak się starałam nie wybuchnąć śmiechem. Tęsknię za tym serialem!

Po ok. 30 wizytach w toalecie wylądowaliśmy.

Tę część trudno pamiętać; byłaem całkowicie wykończona. Odebrali nas na lotnisku szwagier i jego żona, i było tak dobrze, by znowu stać na solidnym gruncie. Wróciliśmy do nich, pamiętam, że położyłam się na chwilę na łóżku, a gdy otworzyłam oczy, był już poranek.

Podsumowując: nie było to straszne doświadczenie, ale nie chciałabym powtarzać go wkrótce. Jak bardzo lubię latać, to robiąc to miesiąc przed porodem, to nie jest najwygodniejszy sposób na spędzenie dnia.

Jedna rzecz mnie pozytywnie zaskoczyła: wszyscy byli niezwykle opiekuńcy i uprzejmi, w tym personel linii lotniczych. Stewardessy pytały przez cały lot, czy wszystko OK, czy czegoś potrzebuję, a ludzie ogólnie byli mili. Może bali się, że pęknę na miejscu, bo wyglądałam tak, jakby mogłam, ale było to niesamowicie docenione.

Sprawiło to, że jestem trochę mniej cyniczna, co przy mnie dużo znaczy.

Cała sprawa była męcząca i absolutnie powinniście lecieć klasą biznes, jeśli jesteście w ciąży i lecicie długim lotem. Miejsca w klasie ekonomicznej nie są zaprojektowane z myślą o ciąży, delikatnie mówiąc. Ale jeśli ja to przeżyłam, to każdy może.

Cały lot był surowy, ale jestem twarda, i cieszę się, że to zrobiłam. Weekend nie był łatwy dla mąża, i cieszę się, że mogłam tam być. Nie pozwoliłam, by 7 funtów 2 uncje mnie zatrzymały!

Lecenie w ciąży jest bardziej wyczerpujące, niż myślałam. I to coś oznacza!