• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Trudne strony próbowania zajścia w ciążę, których nie oddałabym

„Mam nadzieję, że to będzie jak poród” – powiedziałam, przez łzy, do mojej terapeuty. „Mam nadzieję, że jak tylko zajdę w ciążę, zwolniony zostanie hormon, który sprawi, że zapomnę, jak to trudne. Po prostu chcę to zapomnieć”.

Moja terapeuta, anioł logiki, przypomniała mi, że nikt nie zapomina porodu. (Wymieniony hormon może sprawić, że jesteś nieco bardziej chętna, by to przejść znowu.) Nie ma hormonu, który zamazałby proces próbowania zajścia w ciążę, jak wie każda, kto ciężko pracowała nad zajściem w ciążę.

Tygodniowe cykle leków, które zamglały mój umysł i sprawiły, że moje włosy były ciągle tłuste, niezależnie od tego, ile razy je myłam. Zastrzyki, które zostawiły moje ciało siniaki i dolegliwości. Te muczące cykle oczekiwania – na miesiączkę, na owulację, na test ciążowy, na miesiączkę znowu – które przykrywają wszystko w życiu tą oczekującą ciszą tak ciężką, że wszystko, co możecie zrobić, to liczyć minuty i przekonywać się, że słyszycie, jak rosną Wam paznokcie. A zwłaszcza gdy to oczekiwanie kończy się kolecznym rozczarowaniem? Proces ssie.

I postanowiłam, że nigdy nie chcę tego zapomnieć.

Druga strona medalu frustracji, furi, beznadziei jest pokryta warstwami wzrostu i samoświadomości, których nie chcę tracić.

Kilka z tych nowych, niewłaściwych skutków bocznych, które cenię:

1. Mam mniej fuksów do dawania.

Nauczyłam się granic mojej pojemności na bzdury i marnowanie czasu, i wiem (większość czasu), jak cenić moją energię, gdzie chcę ją wydać, i na co muszę ją oszczędzać. I nie żałuję tego.

2. Mogę szybciej puścić rzeczy, gdy nie są dla mnie

To walka, którą prowadzę całe życie. Jestem lepsza w szybkiej zmianie kierunku i dostosowywaniu się do nowych planów.

3. Mój system wsparcia został przetestowany i udowodniony

Znalazłam wielką miłość i siłę, opierając się na garstce członków rodziny i przyjaciół, którzy mieli miejsca w pierwszym rzędzie do tej walki przez ostatnie parę lat. Moje relacje z nimi pogłębiły się, i nauczyłam się o odwadze i pięknie, jakie mogą nadejść z prośbą o pomoc.

4. Nauczyłam się być rzecznikiem siebie.

Przy radzeniu sobie z problemem medycznym jak niepłodność, granice i nieoczekiwane przeszkody mogą być liczne. Czasami te wyzwania muszą być krytycznie kwestionowane.

W przeszłości często znajdowałam w sobie siłę, by bezpardonowo interweniować po stronie innych, ale zmagałam się, by zrobić to dla siebie. Ta wahańkość szybko zniknęła, gdy chodziło o koordynację szczegółów często bolesnych (i czasem traumatycznych) procedur, nawigowanie po szarych obszarach ubezpieczenia zdrowotnego, by nazwać tylko dwa z kilku punktów tarcia, które zmuszały mnie do trzymania pozycji. Zapchana w więcej niż jeden róg, broniłam swojego ciała, finansów, instynktów, emocji i zdrowia psychicznego. I to było bolesne i wspaniałe – jak użycie mięśnia, którego nie używałyście od bardzo, bardzo dawna.

5. Moje małżeństwo zostało przetestowane i wyszło zdumiewająco dobrze.

Nie mam na myśli, że jestem zaskoczona, że moja żona i ja wciąż jesteśmy w zdrowej, dobrej relacji, ale jestem pełna podziwu, że ten okropny proces faktycznie nas wzmocnił. Jesteśmy lepsi w słuchaniu siebie nawzajem – zwłaszcza gdy chodzi o trudne rzeczy, bo musieliśmy przetworzyć ich tak dużo tak szybko. Jesteśmy lepsi w dzieleniu i zdobywaniu, grając na naszych wrodzonych mocnych i słabych stronach w sposób korzystny dla obojga, zamiast próbować zmienić coś w drugim. Jesteśmy lepsi w kłóceniu – prowadzeniu ważnych niezgód i sporów głośno i od razu. Jesteśmy lepsi w wspieraniu siebie emocjonalnie. Jesteśmy lepsi w kompromisach. I myślę, że ta cała sprawa sprawi, że będziemy lepszymi rodzicami.

Już teraz wyobrażam sobie, że te trudno zdobyte lekcje przydadzą się w mojej nowej roli matki. Czasem żałuję, że proces nie był łatwiejszy, oczywiście, ale nigdy nie przestanę być wdzięczna, że taki nie był.

Nasze kolejne reko: Oddawanie kontroli w ciąży