Jak nauczyć dziecko samouspokajania się

Dzieci zazwyczaj uczą się samouspokajania między 3. a 6. m-cem, ale przyzwyczajone do karmienia/kołysania do snu – nie nabywają tej umiejętności. Samouspokajanie pomaga nie tylko zasnąć, ale też radzić sobie przy rozdzielaniu (np. żłobek). Aby nauczyć – daj szansę. Niektóre trudno, inne zasypiają samodzielnie już pierwszą noc.

Instrukcje

  1. Ustal porę snu. Nie czekaj na zmęczenie – przeprężone trudniej zasypia. Wczesna pora (19–21) = dłuższe przespanie, lepsze samopoczucie rano. Stała pora każdego dnia.
  2. Stwórz rytuał. 3–4 uspokajające czynności: kąpiel, bajka, kolysanki, przytulanie, karmienie. Ten sam co noc. Pomaga dziecku zrozumieć: teraz sen. Przekaż rytuał innym opiekunom.
  3. Kładź drętwiałe, ale czuwe. Start: prawie śpiące. Następna noc: nieco bardziej czuwe. Tak dalej, aż kładziesz w pełni czuwe.
  4. Sprawdzaj co parę minut, jeśli kapryśnie – ale nie podnosz. Mów spokojnie: czas spać. Zostań w pokoju, jeśli pomaga, ale daj szansę samouspokojenia.
  5. Unikaj karmienia przy zasypianiu. Tworzy skojarzenie sen = jedzenie → chce jeść przy każdym pobudzeniu. Nie kołysaj – to samo: niezdolność samodzielnego zasypiania po pobudzeniu.
  6. Daj przedmiot przejściowy. Szalik/koszulka z Twoim zapachem, ulubiony kocyk/pluszak. Zawsze ten sam – buduje skojarzenie z snem. Lekko zastąpialny (kopia na awaryjny). Mobilka muzyczna – dźwięk rozprasza i uspokaja.
  7. Poczekaj chwilę przed reakcją na nocne pobudzenie/kaprysy w dzień. Stopniowo wydłużaj czas, aż samo się uspokoi. Jeśli biegniesz od razu przy płaczu – nie nauczy się samouspokajania.

Previous:

Next: