• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Toilettraning voor kinderen met speciale behoeften

De kwestie van wanneer en hoe te beginnen met toilettraning kan bijzonder uitdagend zijn voor ouders van kinderen met speciale behoeften. Het gevoel van prestatie wanneer ze slagen in dit belangrijke aspect van zelfzorg, kan een enorme verschil maken in hun niveau van zelfvertrouwen.

Misschien meer dan andere ouders, kunnen ouders die kinderen met fysieke, intellectuele, of ontwikkelingsstoornissen hebben, het toilettraningproces waarderen als een manier om de algehele groei van hun kind te volgen en te vieren. In plaats van negatief te focussen op terugvallen, wat onvermijdelijk is in elk geval, kunnen ze de terugvallen gebruiken als kansen om te ontdekken hoe hun kind het beste leert en hen te demonstreren dat ze in staat zijn te progresseren.

Toilettraning werkt het beste wanneer ouders van kinderen met speciale behoeften toegang hebben tot de begeleiding, instructie, en aanmoediging van hun kinderarts, andere getrainde professionals (inclusief schoolpersoneel), steungroepen, of een combinatie van al deze. De eerste stap die u moet nemen is om te bepalen of uw kind klaar is om te beginnen.

Tekenen van toilettraning-gereedheid zijn hetzelfde voor uw kind als voor alle kinderen:

• Is uw kind zich bewust van het verschil tussen nat en droog zijn?
• Kunnen ze ten minste twee uur op een rij droog blijven?
• Kunnen ze voelen wanneer hij of zij moet urineren of een ontlasting hebben?
• Zijn ze in staat om de toilet of het potje op tijd te bereiken (misschien met uw hulp)?
• Kunnen ze zich zelf ontdoen en aankleden of zijn ze klaar om te leren?
• Zijn ze op enig niveau gemotiveerd om deze volgende stap te nemen?

Als uw kind in een weerstandsfase is, niet klaar is voor een nieuwe uitdaging, of nog niet de drang voelt om zich "als andere kinderen" te gedragen op deze manier, kunt u wat extra tijd nemen om hen mentaal voor te bereiden voordat u het toilettraningproces start.

Als u voelt dat uw kind klaar is, vraag uw kinderarts om hun mening. Zij kunnen uw kind onderzoeken om een fysieke beoordeling te geven en misschien speciaal inzicht in de bijzondere behoeften van uw kind. Zij kunnen ook verdere informatie verstrekken die u misschien nodig hebt voordat u begint, en u laten weten welke soorten speciale apparatuur raadzaam kunnen zijn.

Het is ook belangrijk om uzelf emotioneel voor te bereiden voordat u en uw kind het proces beginnen. Kinderen met speciale behoeften beginnen vaak later met toilettraning dan andere kinderen, vaak het proces voltooien op 5-jarige leeftijd of zelfs later. Natuurlijk kunnen kinderen met sommige aandoeningen altijd hulp nodig hebben met hun kleding (knopen, ritsen, collants) en sommigen hebben misschien hulp nodig om de badkamer te bereiken. Sommige zullen innovatieve manieren ontwikkelen om onafhankelijkheid te bereiken.

Leren de toilet gebruiken kan fysiek pijnlijk zijn voor sommige, en uitdagend voor anderen om te begrijpen. Ongevalletjes zullen gebeuren, natuurlijk, en u zult een extra dosis geduld en humor moeten inroepen wanneer ze voorkomen. Vraag om hulp van uw partner, familie of vrienden voordat u begint.

Fysieke uitdagingen

Een aantal fysieke beperkingen en ziekten kunnen de capaciteit van een kind hinderen om volledig toiletgetraind te raken of gemakkelijk aan badkamergebruik aan te passen. Als uw kind zo'n uitdaging aanvaardt, zult u moeten nadenken over hoe hun unieke situatie elk stadium van toilettraning beïnvloedt en hoe u kunt compenseren. Of uw kind nu onzeker is om de drang te urineren te voelen, moeite heeft om op een standaard potje of toilet te komen of te blijven, of moet aanpassen of herbeteren aan toiletgebruik na het gebruik van een ostomie-apparaat, ze zullen extra steun van u en hun andere verzorgers nodig hebben terwijl ze leren deze nieuwe vaardigheid te beheersen.

Visuele beperkingen

Kinderen met visuele beperkingen en die met gezichtsstoornissen ervaren een nadeel op verschillende stadia van toilettraning. Ten eerste, ze kunnen onbekwaam zijn om gezinsleden en leeftijdsgenoten te observeren die de toilet gebruiken, dus ze kunnen hun gedrag niet nabootsen. Zoveel details van toilet- of potgebruik – waar het potje in de badkamer is, hoe het lichaam georiënteerd is ernaar toe als men zit, hoe de urine en poep in het potje komen, hoe men toiletpapier afrekt en gebruikt – zijn eenvoudig te begrijpen als een kind het proces kan observeren maar moeilijk als ze dat niet kunnen. Zonder zicht om hen te helpen, zal uw kind meer moeten vertrouwen op taal om te begrijpen hoe het proces werkt. Vanwege dit, wilt u waarschijnlijk iets langer wachten om potje training te beginnen – tot ze drie of vier jaar oud zijn (of zelfs later, aangezien taalaachterstanden blindheid kunnen vergezellen) – zodat ze volledig kunnen begrijpen wat u hen vertelt.

Wanneer u klaar bent om uw kind met een visuele beperking te introduceren tot het concept van toiletgebruik, begin met hen meenemen wanneer u de badkamer gebruikt. Laat hen de badkamer verkennen en de toilet lokaliseren. (Zorg dat het goed geventileerd is en lekker ruikt zodat ze er terug willen komen.) Leg hun handen op uw schouders zodat ze u op de toilet kunnen voelen zitten, leg uit wat u doet en waarom, en leid hun handen naar de toiletpapierhouder. Toon ze ook de spoelknop en de wastafel voor handen wassen.

Eenmaal een potje in de badkamer geplaatst, leid ze ernaartoe, laat ze wennen aan zijn aanwezigheid, en houd het op dezelfde plek tijdens het hele toilettraningproces. Praat met hen over toiletgebruik op andere momenten ook – wijzend uit dat de meeste mensen die ze kennen de toilet gebruiken en dat toiletgebruik een teken is van een groot kind dat voor zichzelf kan zorgen.

Eenmaal uw kind begint met het oefenen van potgebruik zelf, houd de badkamer en de toegang ertoe vrij van obstakels. Een muzikaal potje dat geactiveerd wordt wanneer urine de kom raakt, kan het leerproces leuker maken. Leer hen de binnenrand van de bril te voelen voordat ze het toiletpapier erin gooien, en als het kind een jongen is die staand op een toilet urineren, zijn lichaam te positioneren zodat hij niet op de toilet urineert. (U wilt misschien dat uw zoon eerst zit om te urineren; zodra hij die vaardigheid beheerst, kunt u hem leren staan voor de toilet.)

Ten slotte, naarmate uw kind comfortabeler wordt met badkamergebruik, maak een punt om hen naar de badkamer te brengen bij elk openbaar plek dat u bezoekt. Door hen te helpen zich vertrouwd te maken met de wijdverbreide verscheidenheid aan badkamerindelingen en toiletstijlen, zult u hun zelfvertrouwen bouwen wanneer ze weg van huis zijn en ongevallen voorkomen. En vergeet niet hun vooruitgang te belonen met lof, knuffels of een kleine beloning.

Gehoorbeperkingen

Kinderen die doof zijn of moeite hebben met horen, kunnen toilettraning wel of niet uitdagend vinden, afhankelijk van hun vermogen om te communiceren. Een kind dat al vloeiend in gebarentaal is, kan zich baseren op een combinatie van visuele observatie en uitleg van u om te begrijpen wat van hen verwacht wordt – net als elk ander kind. Kinderen die nog niet de capaciteit hebben om uw signalen en eenvoudige gebaren te begrijpen, zijn misschien niet klaar voor toilettraning tot ze iets ouder zijn.

De sleutel tot training in deze gevallen is het proces eenvoudig te houden. Bij het introduceren van het concept, benadruk het visuele: Laat uw kind u (en, nog beter, andere kinderen) observeren tijdens badkamergebruik, en toon hun plaatjesboekjes over het onderwerp. Kies één gebaar of teken voor de essentiële termen (plassen, poepen, potje, nat, droog, en moet gaan). Gebruik deze gebaren elke keer dat u de badkamer gebruikt, en gebruik ze met hen ook – gebaren "nat" (met een treurig gezicht) wanneer u hun luier of natte ondergoed wisselt, "droog" (met een blij gezicht) zodra ze gewisseld zijn, en "moet gaan" na de lunch wanneer het tijd is om op het potje te zitten.

Zolang u consistent bent en blijft bij de half dozijn signalen die u nodig hebt, zal uw kind de hang van potgebruik krijgen zonder langere uitleg. Wanneer ze dat doen, zorg ervoor dat u ze beloont met veel knuffels, sterretjes op een potjekaart of een andere kleine beloning.

Continentieproblemen

Sommige aandoeningen hebben geen effect op de capaciteit van een kind om het proces van toilettraning te begrijpen, maar maken het moeilijk voor een kind om te voldoen. Uw kind kan steeds gefrustreder raken in hun pogingen om droog te blijven en kan zelfs opgeven met proberen.

De beste oplossing voor deze dilemma is uw kind op een regelmatig potjeschema te zetten. Door ze frequent op het potje te zetten (hen elk uur of zo aan de badkamer te herinneren), verwijdert u de last van zo vaak per dag te moeten erkennen dat ze een activiteit moeten onderbreken om te zorgen voor hun fysieke behoeften. Naar de badkamer gaan om het uur kan een gewoonte worden die lijkt op tweemaal per dag tanden poetsen of 's ochtends aankleden – wat hen vrijmaakt om zich te richten op andere activiteiten tussen bezoeken.

Cerebrale parese

Kinderen met cerebrale parese zijn niet alleen traag in het ontwikkelen van blaascontrole, maar kunnen onvoldoende blaasbewustzijn hebben om toilettraning op 2- of 3-jarige leeftijd te beginnen. Als uw kind cerebrale parese heeft, zullen ze hulp nodig hebben om een bewustzijn te ontwikkelen dat ze moeten gaan (wat u kan worden gesignaleerd wanneer u ziet dat ze hun genitalen aanklampen of onrustig zitten) voordat ze toilettraning kunnen beginnen. Ze moeten in staat zijn om urineren uit te stellen tot ze in positie op het potje zijn. Ze moeten hun kleding kunnen uitdoen en zich dan op het potje houden (met ondersteuning) lang genoeg om succes te bereiken. Opnieuw, deze uitdagingen betekenen dat het meestal het beste is om te wachten met toilettranen tot ze ouder zijn.

Het is mogelijk dat beperkte fysieke activiteit, onontwikkelde spiertone, of medicijnen obstipatie kunnen veroorzaken voor uw kind met cerebrale parese. Dus, besteed speciale aandacht aan hun dieet als u toilettraning begint. Zorg dat ze voldoende vocht binnenkrijgen en voedsel rijk aan vezels eten zoals fruit en groenten. Terwijl ze beginnen te oefenen met het uitdoen van hun kleren voordat ze op het potje komen, maak het makkelijker door kleding met Klettverschlussen of losse elastische taillebanden te voorzien. (Ze vinden het misschien makkelijker om hun kleding uit te doen terwijl ze liggen.)

Spina bifida en ruggenmergletsel

Spina bifida, ruggenmergletsel, of ruggenmergtumoren creëren toilettraningproblemen voor jonge kinderen die vergelijkbaar zijn met die van cerebrale parese. Maar aangezien de meeste kinderen met deze aandoening nooit een bewustzijn ontwikkelen van wanneer ze moeten gaan, kunnen weinig ooit een toilet volledig gebruiken. U kunt uw kind echter leren om urine via een katheter op een regelmatige basis af te voeren, en de badkamer te bezoeken voor ontlastingen op een vast schema. (Een hoog-vezeldieet met veel vocht en maaltijden op een vast schema zal dit proces vergemakkelijken. Soms is een ontlastingsverzachter of zelfs een suppostorium of clister nodig.) Omdat uw kind het moeilijk zal vinden om haar kleding uit te doen, zorg ervoor dat u ze voorziet van kleding met Klettverschlussen en sta toe dat ze liggen om zich te ontdoen als dat nodig is.

Een kind met ruggenmergfunctiestoornissen zal waarschijnlijk de drang niet voelen om hun darmen te ontlasten en een groter risico lopen op obstipatie. Help obstipatie voorkomen door hen voldoende vocht en een hoog-vezeldieet te geven. Ze kunnen op een darmschema moeten worden gezet zodat ze 's ochtends thuis een ontlasting hebben en dan geen ontlasting op school. Uw kinderarts en therapeut moeten in staat zijn om een succesvol programma voor uw kind te ontwikkelen. Ze zullen regelmatige katheterisaties nodig hebben, en of een assistent of schoolverpleegkundige moet helpen totdat uw kind hun eigen katheterisaties kan uitvoeren.

Ouders van kinderen met fysieke beperkingen zoals cerebrale parese of spina bifida kunnen zo afgeleid raken door de behoefte aan speciale apparatuur of fysieke ondersteuning dat ze de cognitieve en emotionele steun verwaarlozen die alle kinderen nodig hebben om te slagen in toilettraning.

Terwijl u dat speciale potje in de badkamer installeert, praat met uw kind over het gebruik van het potje en waarom het belangrijk is. Laat hen u en anderen observeren tijdens badkamergebruik, en loof en beloon hen wanneer ze slagen, zelfs maar een beetje. Weerstand de verleiding om "dingen te laten lopen" wanneer er moeilijkheden zijn en blijf vast bij het schema of de routine die u hebt gecreëerd – tenzij de ervaring negatief wordt en uw kind erg weerstandig wordt. Onthoud, hun vooruitgang is bijzonder significant als het hun zelfvertrouwen verhoogt en hen voorbereidt op meer uitdagingen. Geef hen alle informatie, aandacht en steun die ze nodig hebben om te slagen.

Gedrags- en mentale stoornissen

Uw ervaring toilettraning een kanner die geïdentificeerd is als ontwikkelings- of gedragsmoeilijkheden hebbend, zal in grote mate afhangen van het specifieke temperament, gedragspatronen en co-bestaande aandoeningen van uw kind. Uw kennis van de sterke en zwakke kanten, neigingen en interesses van uw kind zal het proces helpen.

Toilettraning kan bijzonder lastig zijn voor ouders van kinderen die ontwikkelingsstoornissen of gedragsmoeilijkheden hebben. Dit omvat die met autisme, fetale alcoholsyndroom (FAS), oppositionele gedragsstoornis (ODD), en, in gevallen waarin het zo vroeg gediagnosticeerd wordt, aandachtsstoornis/hyperactiviteitsstoornis (ADHD). Veel kinderen met deze aandoeningen zijn misschien niet sterk gemotiveerd, of voldoende toegerust, om te reageren op de sociale versterkingen die zo goed werken met andere kinderen ("Wat een grote jongen!"). Voor sommigen kunnen kleine tastbare beloningen zoals een sticker of klein speelgoed effectief zijn.

Velen vinden het extreem moeilijk om zich aan enige verandering in routine aan te passen. Sommigen zijn bijzonder gevoelig voor aanraking en andere sensorische input en raken upset door het frequente af- en aandoen van kleding, de fysieke nabijheid met een volwassene en de onbekende omgeving van de badkamer.

Voor sommige kinderen kan het leren van het abstracte concept van potgebruik gecompliceerd zijn. Bijvoorbeeld, sommige kinderen met gedragsstoornissen nabootsen niet van nature het gedrag van hun ouders of leeftijdsgenoten. Andere leren alleen door eenvoudige nabootsing of andere concrete, niet-verbale demonstraties. Dergelijke complicaties in het trainingsproces betekenen dat vroege pogingen een hoog niveau van frustratie in uw kind kunnen creëren en kunnen leiden tot uitbarstingen van humeur, koppigheid, en weigering te coöpereren.

Ondanks uitdagingen, kunnen de meeste kinderen met speciale behoeften – of ze nu fysieke uitdagingen of gedragskwessies hebben – toiletgetraind worden, hoewel in sommige gevallen het proces tot een jaar of zelfs langer kan duren. Ze kunnen hulp nodig hebben van een ergotherapeut of fysiotherapeut of een revalidatie-ingenieur.

Uw eerste stap is om te bepalen of uw kind klaar is om te beginnen met trainen. Meestal is de tijd om te denken over beginnen wanneer u merkt dat ze een uur of meer op een rij droog kunnen blijven, regelmatige ontlastingen hebben, bewust is dat hij of zij op het punt staat te plassen of te poepen en het onaardig vindt om nat of vies te zijn. Het is ook belangrijk om uw kind door hun kinderarts te laten onderzoeken, aangezien ze een hoger risico kunnen lopen op obstipatie of lichte ontlasting, wat kan interfereren met training.

Eenmaal u besloten hebt te beginnen, observeer uw kind en overweeg zorgvuldig de specifieke kenmerken, gedragspatronen en obstakels die hun leerproces kunnen beïnvloeden. Als ze het binnengaan van de badkamer lijken te niet lekker te vinden, bepaal de oorzaak van hun ongemak. Is het de geur van desinfectiemiddel? De koude vloer? De spoelende toilet? Verander of repareer het als mogelijk (andere reinigingsmiddelen, sokken aan hun voeten, hun potje verplaatsen van de lawaaierige toilet).

Als ze niet overtuigend signaleren dat ze moeten gaan, pauzeren ze net voor het laten gaan of gedragen ze zich op een andere manier die u een cue geeft? Op welke tijden, of hoe lang na eten of drinken, plassen of poepen ze meestal? Welke voedens, speelgoed of andere objecten zijn ze het meest gepassioneerd over? Deze kunnen gebruikt worden als tastbare toilettraning-beloningen, die effectiever kunnen zijn dan lof.

Identificeer hoe uw kind het beste leert. Someren reageren op ferme maar zachte fysieke demonstraties (op het potje plaatsen op vaste tijden). Anderen doen het beste met een formele routine die een reeks eenvoudige en voorspelbare stappen bevat (verbaal uitgelegd en heruitgelegd, geïllustreerd met plaatjes, of op een kaartje vermeld). Nog anderen doen het beste met beiläufige opmerkingen en gesprekken die informeren zonder uitnodiging tot weerstand.

Intellectuele beperkingen en ontwikkelingsstoornissen

De meeste kinderen met een ontwikkelingsachterstand, een intellectuele beperking, of een autismespectrumstoornis kunnen toiletgetraind worden. De tijd die het kost om succes te bereiken varieert van een paar maanden tot een jaar of meer. Het proces wordt eenvoudiger naarmate uw kind ten minste een minimaal niveau van verbale vaardigheid bereikt, in staat is hun kleding te managen (misschien met wat hulp van u), en bewustzijn toont van de noodzaak om te gaan.

Toilettraning voor kinderen met ontwikkelingsachterstand, intellectuele beperking of autismespectrumstoornis kan redelijk vergelijkbaar zijn met training voor andere kinderen, maar soms is het niet. Net als bij andere kinderen, helpt het vaak om uitleg eenvoudig te houden wanneer u uw kind introduceert tot het concept van potgebruik. Begin met de staat van hun luier of broek elk uur of zo te controleren en een éénwoordige, niet-oordelende opmerking te geven wanneer ze nat zijn ("Nat!"). Na het wisselen, glimlach en zeg "Droog!" Als hun verbale vaardigheden beperkt zijn, kunt u een speciaal gebaar of teken substitueren voor de woorden nat, droog, potje, moet gaan, enz.

Begin met hen meenemen naar de badkamer wanneer u het moet gebruiken. Glimlach en zeg "Droog!" nadat u klaar bent en uw broek omhoog getrokken hebt. Als mogelijk, laat uw kind andere kinderen observeren die de badkamer gebruiken. Ze kunnen de verbinding tussen zichzelf en een ander kind misschien makkelijker maken dan tussen zichzelf en u. Nadat u klaar bent en aangekleed bent, toon hen hoe blij u bent en zeg "Droog!" Als ze een favoriete pop of knuffeldier hebben, gebruik het om "potje" te spelen, weer demonstrerend hoe het potje gebruikt wordt.

Wanneer ze klaar zijn om het potje te gaan gebruiken, begin met ze op vaste tijden erop te zetten – heel frequent aanvankelijk (zo frequent als u ze eerder controleerde op natheid) en dan geleidelijk afbouwend naar de tijden waarop ze meestal gaan. Probeer ze vijf of tien minuten op het potje te houden – hun gezelschap houden, aan hen voorlezen, kindermuziek spelen en anderszins zorgen dat ze lang genoeg op zitten om te slagen. Eenmaal ze urineren in het potje, geef hen een grote glimlach en zeg "Plas!" (of welk woord u ook voor dit gebeuren gekozen heeft). Help hen afvegen en loof ze dan met een blij "Droog!" en geef hen een beloning. Uiteindelijk, met voldoende herhaling, zullen ze de verbinding begrijpen.

Als uw kind een intellectuele beperking of ontwikkelingsachterstand heeft, is het het beste om toilettraning stap voor stap aan te pakken. Verwacht niet dat uw kind leert te signaleren of aan te kondigen hun noodzaak om te gaan, hun broek omlaag te trekken, het potje te gebruiken, hun bil af te vegen en hun handen te wassen allemaal tegelijk, zoals hun leeftijdsgenoten misschien doen. Toilettraning zal het beste werken als u u focust op de daadwerkelijke daad van plassen en poepen eerst en de andere vaardigheden later aanspreekt. Het is belangrijker om hen gemotiveerd te houden dan om direct succes te behalen.