Vrienden maken op de middelbare school

"Ik heb geen vrienden. Op school maakt iedereen constant grapjes met me." Weinig woorden zijn zo pijnlijk om van een kind van welke leeftijd dan ook te horen. Onpopulair zijn tijdens de adolescentie kan echter diepe, langdurige psychologische wonden veroorzaken. Jongeren die opgroeien als sociale uithollers, zijn waarschijnlijk meer geneigd zich slecht te gedragen, zich depressief te voelen, en slecht te presteren op school. Wat meer is, de schade aan het zelfvertrouwen kan hen in de volwassenheid achtervolgen.

Wanneer een jongere geen vrienden heeft, moeten ouders zich zorgen maken, ongeacht of ze klaagt over haar situatie.

Wat je kunt doen

Praat met haar. Begin met zeggen dat je hebt opgemerkt dat ze veel tijd op zich doorbrengt, en vraag of dit haar ongelukkig maakt. Geruststel haar dat veel van haar klasgenoten zich waarschijnlijk net zo onzeker voelen als zij. Het is vaak effectief om een verhaal over jezelf te delen, verleden of heden. Kinderen gaan over het algemeen ervan uit dat mam en pap probleemloos door de adolescentie glijden. Deze misvatting brandt de eeuwige tienerkreet, "Je begrijpt het gewoon niet!" Oh ja wel, meer dan ze ooit zouden kunnen voorstellen. Wil je een held zijn? Laat ze weten hoeveel je begrijpt:

"Weet je, schat, als ik op zakelijke conferenties ben, moet ik gesprek voeren met totale vreemdelingen. Soms gaat dat makkelijk, maar andere keer kan ik niet bedenken wat ik moet zeggen, en word ik helemaal zenuwachtig en voel alsof ik ga omvallen."

Je tiener kan heimelijk gerustgesteld zijn dat je haar eenzaamheid opmerkte. Aan de andere kant, kan ze zich verlegen voelen en stellig ontkennen dat er een probleem bestaat. Geef niet op. Vraag je kinds leraren, en andere volwassenen die tijd met haar doorbrengen, om hun eerlijke beoordelingen van hoe ze omgaat met anderen. Wat zijn haar sterke en zwakke punten? Is ze overmatig verlegen om haar leeftijdsgenoten, bang om vriendschappen te initiëren? Agressief en baasachtig? Vijandig en defensief? Voeg hun input toe aan je eigen observaties.

Speel verschillende scenario's na met je tiener. Kinderen kunnen zich ongeschikt gedragen in een sociale situatie simpelweg omdat ze niet weten hoe ze zich moeten gedragen. In rollenspel zet je een scène en model je sociaal acceptabele alternatieven. Concentreer je op de gebieden waar hij het meest hulp nodig lijkt te hebben. Blijft hij aan de zijkant en vermijdt hij groepsactiviteiten? Heeft hij de reputatie een slechte verliezer te zijn? Reageert hij misschien overmatig op spot, zoals in het volgende voorbeeld:

"Laten we zeggen dat je een bal laat vallen in touch football, en die slimme Kevin die je altijd lastigvalt, zegt iets sardonisch als, 'Hey, goede handen!' Nu, je zou boos kunnen worden en op hem schreeuwen of een slag naar hem slaan, maar dat gaat je geen vrienden winnen of de andere kinderen niet laten willen met je spelen. In plaats daarvan, waarom niet Kevin ontwapen met humor, door jezelf op de korrel te nemen: 'Ja, ik smeer mijn handen met asvet voor elke wedstrijd.'

"Of je kunt de belediging returneren, maar met een glimlach op je gezicht: 'Dankje wel voor het wijzen erop, Kev. Liefde ook, kerel.'

"Of je kunt hem negeren. Je wilt er echt cool uitzien? Houd je gedachten op het spel en probeer de volgende bal te vangen. Dat zou de zoetste wraak zijn.

"Zodra je stopt met reageren op spot, haal je al het plezier eruit. Na een tijdje zul je waarschijnlijk niet meer zo veel gehinderd worden."

Speel nog enkele scènes na, deze keer met jou in de antagonistenrol en je kind in de hoofdrol. Zie hoe hij het doet; bied positieve feedback. Moedig hem aan om deze nieuwe reacties de volgende keer uit te proberen als iemand hem spot. Volg op na een week of twee om te zien of het verschil maakte.

Help je tiener zijn gespreksvaardigheden te verbeteren. De meeste kinderen die niet goed scoren met leeftijdsgenoten, zijn gevoelig over hun sociale beperkingen. Ze zijn zo gewend zichzelf te censureren (Wat zeg ik tegen hem? Wat als ik stom klink?), dat ze vaak het equivalent van toneelangst ontwikkelen en helemaal niets zeggen.

Weinig van ons zijn van nature gegiftigde vertellers, maar de kunst van communiceren kan geleerd worden. De sleutels tot een goede gesprekspartner zijn nieuwsgierigheid en vrijgevigheid - informeren naar andermans levens en interesses, en hen daarna je onverdeelde aandacht geven. Er is één onderwerp waar iedereen een autoriteit op is en eindeloos over zal praten: zichzelf. Dit is bijzonder waar voor adolescenten.

Plan gestructureerde, drukloze activiteiten. Voor een jongere die zich sociaal onbehulpzaam voelt, kan gewoon uithangen thuis met een vriend stressvol zijn. Om zijn angst te verlichten en iedereen een betere tijd te laten hebben, moeten zijn ouders deze informele bijeenkomsten nauwer begeleiden dan normaal nodig is.

Vraag je tiener of hij een vriend uitnodigt op een weekendmiddag voor een gestructureerde activiteit. Dr. Jellinek, vader van vier, stelt voor ze naar een film, het ballet, het circus, een dierentuin, een museum, een sportevenement te brengen - "alles wat de een-op-één tijd tussen het kind en zijn vriend afleid." Zittend naast elkaar als toeschouwers geeft kinderen iets om over te praten tijdens en na afloop, maar elimineert de behoefte aan constant gesprek.

Als je zoekt naar iets fysieks voor ze samen te doen, kies een niet-competitieve bezigheid die inzet op de sterke kanten van je kind en delen en samenwerken bevordert. Vermijd solitaire activiteiten of die met grote groepen. Voorbeelden zijn fietsen, schaatsen, inline schaatsen, roeien of kanonen, skateboarden, snowboarden, skien, zwemmen, golf en krijgskunsten.

Gok op de kant van de activiteit te kort maken in plaats van te lang. Nu is het doel om je kind te helpen ontspannen en plezier beleven, en een patroon van succesvolle relaties te vestigen. "Zodra je tiener begint zich comfortabeler te voelen met vrije tijd omgaan," vervolgt dr. Jellinek, "trek je de structuur geleidelijk in. Bijvoorbeeld, als de film goed gaat, kun je proberen hem geld te geven om een uur of twee met zijn vriend naar het winkelsentrum te gaan - niet zes uur. Dan kun je voorstellen dat ze samen iets gaan eten. Je moedigt ze ook geleidelijk aan de tijd die ze samen doorbrengen te verlengen."

Werv de medewerking van leraren, coaches, kampbegeleiders en groepsactiviteitleiders zoals scoutsleiders. Beschrijf de moeilijkheden van je tiener met socialiseren, en vraag of ze een beetje extra aandacht aan haar willen besteden. Als je strategieën ontdekt die je jongere in groepssituaties helpen, laat ze dat weten, en vraag dat ze je op de hoogte houden van haar voortgang.

Moedig je tiener aan een club of groepsactiviteit te joinen die hem aanspreekt, of het nu via het schoolsysteem is of via godsdienstige of gemeenschappelijke organisaties. Daar is hij waarschijnlijker te treffen met kinderen die een gemeenschappelijk belang of doel delen - altijd een belovende basis voor nieuwe vriendschappen.

Dwing een kind niet om deel te nemen aan een activiteit tegen zijn wil. Het doel is hem op succes in te stellen.

Zoek de hulp van een professional. Een aantal kinderpsychologen, psychotherapeuten en counselors specialiseren zich in sociale-vaardighedenontwikkeling, met sessies één-op-één of in een kleine groep. Benaderingen variëren enigszins, maar de meeste programma's gebruiken veel van de hier beschreven technieken, zoals rollenspel. Een voordeel van de groepssetting is dat de jongeren van en voor elkaar leren en wortelen. Vriendschappen ontluiken vaak, wat op zich therapeutisch is. Voor sommige kinderen biedt de sociale-vaardigheidsgroep de steun en acceptatie die ontbreekt in hun leven.

Je kinds kinderarts kan je wellicht doorverwijzen naar professionals getraind in dit gebied. Of, bel lokale geestelijke gezondheidszorgaanbieders en vraag of ze sociale-vaardighedeninstructie aanbieden. Ideaal zijn de jongens en meisjes in de groep niet meer dan twee jaar uit elkaar in leeftijd.

Previous:

Next: