Grenzen stellen en gezond blijven

Grenzen stellen en gezond blijven

Te streng of te los?

Hier is een onmisbaar recept voor conflict: Meng één ouder (wiens taak is regels maken) met één kind (wiens taak is regels bevragen). De resulterende machtstrijd kan een gelukkig huis in seconden omtoveren in een oorlogszone en een vroeger rationeel persoon aan de rand van de waanzin brengen. Soms is het verleidelijk om het krijgsrecht af te kondigen – of naar de andere extreme te gaan en regels helemaal op te heffen.

Maar we weten allemaal wat er gebeurt als ouders geen grenzen stellen. Ze eindigen met ongestume kinderen die niemand graag in de buurt wil hebben. En wat te denken van ouders die ijzersterke regels strikt handhaven zonder ruimte voor compromis? Ik heb het niet graag om het te breken, maar raad wie zijn dochter stiekem uit het huis slaapt met een skimpie buikshirt verstopt in haar handtas?

Eerlijke regels stellen en ze consequent handhaven zijn twee van de meest moeilijke – en belangrijkste – dingen die een ouder voor een kind kan doen. Maar vaak stellen ouders gewetensvol regels op, om vervolgens hun kleine grens-testers te zien toeteren, dreigen, huilen, en uiteindelijk hen te beschuldigen hun levens te verpesten. Omdat elk gezin en elke situatie uniek is, voelen ouders zich vaak alsof er nergens antwoorden te vinden zijn. Dat kan leiden tot twijfelen.

De uitdagingen

Overweeg deze real-life situaties die bekend zullen klinken bij zelfs de beste ouders:

  • "Ik kom soms in een ruziecyclus met mijn dochter. Dan word ik walg van mezelf omdat ik niet bij mijn principes blijf, en haar attitude me beïnvloedt! Helaas eindigt het er soms in dat ik zo gefrustreerd raak, dat ik de wet in woede neerleg. Het werkt een paar dagen, dan laat ik het weer glijden! Ik ben al 10 jaar alleenstaande ouder (weduwe). Ik dacht altijd dat ik probeerde om iets goed te maken."
  • "Er zijn veel momenten dat ik in mijn hart weet dat ik 'Nee' had moeten zeggen en vast had moeten houden aan mijn beslissing. Maar, als je een slim kind hebt en ze je meerdere redenen om de oren slaat waarom je antwoord 'ja' zou moeten zijn, is het moeilijk om 'nee' te zeggen."
  • "Als ik ooit durf 'Nee' te zeggen en bij mijn beslissing blijf, ben ik dan de 'meenste mam' in onze hele gemeenschap. Ik krijg de lijst verbaal om de oren gegooid van alle andere mamas die 'ja' zeiden en hoe ik de 'enige' mam ben die 'nee' zegt..."
  • "Mijn 17-jarige dochter kan me soms zo uit mijn evenwicht brengen. 'Andere ouders zijn niet zo controlerend' is wat ik hoor, of, 'Ik ben op vakantie, waarom kan ik niet de hele dag slapen en 's nachts met mijn vrienden appen?' Het doet me alsof ik de enigste mam ben die zich zorgen maakt over haar kind, omdat 'de andere ouders niet omkijken...'"

Ouders moeten een fijne lijn lopen

Wat is een ouder te doen? Je wilt geen autoritaire bully zijn, maar zodra je die deur naar ruzie opent, ben je verloren. Experts vertellen ouders vasthoudend en consistent te zijn, maar ze benadrukken ook het belang van flexibel en bereid te zijn om met hun kinderen te onderhandelen. Is dit contradictorisch? Niet volgens Robert Brooks en Sam Goldstein, auteurs van "Opvoeden van veerkrachtige kinderen":

"Consistentie is niet synoniem met rigiditeit of onbuigzaamheid. Een consistente benadering van disciplinering nodigt uit tot nadenkende aanpassing van regels en gevolgen, zoals wanneer een kind de puberteit bereikt en later 's weekends mag uitblijven. Wanneer aanpassingen nodig zijn, moeten ze besproken worden met je kinderen zodat ze de redenen voor de veranderingen begrijpen en input kunnen geven."

Regels instellen waar kinderen zich aan houden is een eeuwenoude strijd. Maar met creativiteit, liefde, en oneindige geduld, kom je er levend uit! Ouderopvoeder en auteur Nancy Samalin zegt:

"Het is normaal voor kinderen om onze grenzen te testen – zowel in woorden als in daden. Onafhankelijkheid van volwassen autoriteit vestigen is een gezonde manier voor kinderen om hun eigen stijl te vinden. De vraag is: hoe kunnen ouders de tricky lijn lopen tussen het toestaan dat hun kinderen hun gevoelens uiten, terwijl ze hun autoriteit als ouders assertioneren, en noodzakelijke grenzen stellen."

De kern is: ouders moeten de baas zijn, maar ze moeten ook bereid zijn om te luisteren naar hun kinderen en bereid om regels te wijzigen wanneer dat gerechtvaardigd is.

Tips van mamas

Gelukkig gaven de moeders die hun real-life worstelingen deelden, niet op. Ze ontwikkelden strategieën om met hun unieke situaties om te gaan. Hier zijn enkele suggesties die voor andere ouders kunnen werken:

  • "Een les die ik leerde was de onbeslisbare 'Nou...' te vervangen door een heel stevig 'Mam moet erover nadenken. Wacht tot ik een beslissing neem.' Je kunt alleen een van harte 'ja' of 'nee' geven als je de tijd hebt gehad om erover na te denken."
  • "Als ik merkt dat ik in die cyclus met mijn twee kinderen zit (weer!) doe ik iets wat ze allebei nogal onoverlegt vinden: Ik verklaar simpelweg dat er een misverstand was over wat er zou gebeuren. Als ik de klachten en klagen hoor 'Het is niet eerlijk Mam!' kijk ik ze in de ogen en zeg: 'We kunnen er samen aan werken om tot een akkoord te komen of we kunnen het hele evenement gewoon annuleren; wat wil je?' We komen meestal tot een acceptabel akkoord – en snel! (Het kan een paar keer annuleren kosten voordat het kind beseft dat je het ernst meent!)"
  • "Ophouden met instemmen! Dat is de absolute slechtste actie die een ouder kan ondernemen bij het proberen grenzen te stellen met hun kind(eren). Wees vasthoudend, consistent, vriendelijk, en direct. Zijn dat niet de kenmerken die je wilt dat je kind heeft? Ze moeten ze ergens leren! Waarom niet van jou?"
  • "Een methode die ik leerde heet de 'gebroken plaat' reactie. Bijvoorbeeld, als je kind ergens naartoe wil en je zegt nee, gooien ze een reden waarom je ja zou moeten zeggen. Je zegt: 'Niettemin, ik zei nee.' Dan gooien ze een andere reden terug waarom je ja zou moeten zeggen, en je zegt: 'Ongeacht, ik zeg nog steeds nee.' Je blijft in feite terugkomen met 'niettemin,' en 'ongeacht,' en ze geven echt op met ruzie maken."
  • "Ik begin met de woorden, 'Wacht een minuut. Je duwt, alle afspraken zijn afgelopen.' Als ze ruzie maken, zeg ik: 'Wil je nu een stevig 'nee', of wil je dit later bespreken?' Ik zorg er ook voor dat ik met andere ouders praat. Je zult verbazd zijn hoe gezond, sterk, en ondersteund je je plotseling voelt!"
  • "Te veel ouders laten de kinderen de kraai. We vieren ze, en het leven is niet zo. Ouders moeten verantwoordelijkheid aan kinderen leren door hen verantwoordelijkheid te geven. Gezinsleven moet teamwork zijn, en iedereen in het team heeft een taak."
  • "Voor elke minuut dat mijn zoon na zijn inlooptijd thuiskomt, wordt hij een $5 boete opgelegd. Hij moet zijn boete betalen op het moment dat hij de deur in loopt."
  • "Draag je 'stoute mam' hoed met trots! Mijn twee volwassen kinderen kijken nu terug en lachen over wat ze dachten dat 'stout' was, terwijl ze kijken hoe hun 12-jarige kleine broer er 'doorheen groeit', ook."
  • "Mijn 10-jarige dochter zet me graag op het spoor in de parkeerplaats na school en vraagt of ze vriendinnen mag inviteren terwijl ze er recht voor staan. Ik heb een plan bedacht. Het is een automatisch 'Nee' als ik niet voldoende van tevoren gewaarschuwd ben (wat ruwweg een paar dagen betekent) en ze mag niet voor haar vrienden vragen. Als ze de regel breekt is het 'Nee' nu en 'Nee' voor de volgende keer."

Aanbevolen lezen:

  • Positive Discipline door Jane Nelsen
  • A Little Secret for Dealing with Teens door Jennie Hernandez Hanks
  • "I'm Not Mad, I Just Hate You!" door Roni Cohen
  • The Roller Coaster Years door Charlene Giannetti en Margaret Sagarese
  • Raising Resilient Children door Robert Brooks en Sam Goldstein
  • Yes, Your Teen is Crazy! Loving Your Kid without Losing Your Mind door Michael J. Bradley

Previous:

Next: