• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Identieke tweelingen en vingerafdrukken

Waarom identieke tweelingen geen identieke vingerafdrukken hebben

Omdat identieke tweelingen dezelfde genetica delen, zou je kunnen vragen of ze ook identieke vingerafdrukken hebben. Als je een mysterieroman schrijft of probeert een televisie-whodunit op te lossen door te suggereren dat er een 'kwade tweeling' aan het werk is, zul je een andere oplossing moeten vinden.

Identieke tweelingen hebben niet identieke vingerafdrukken, ook al geven hun identieke genen ze heel vergelijkbare patronen. De foetus begint al in de vroege weken van de zwangerschap met het ontwikkelen van vingerafdrukpatronen.

Kleine verschillen in de baarmoederomgeving zorgen ervoor dat elke tweeling verschillende, maar vergelijkbare vingerafdrukken krijgt. Feitelijk heeft elke vinger een iets ander patroon, zelfs bij je eigen vingers.

Waarom tweeling-vingerafdrukken niet identiek zijn

Identieke, of monozygotische, tweelingen ontstaan wanneer een enkele bevruchte eicel na de conceptie in twee uiteenvalt. Omdat ze ontstaan uit één zigoot, hebben de twee individuen dezelfde genetische samenstelling.

Hun DNA is praktisch ononderscheidbaar. Als je identieke tweeling DNA achterlaat op een misdaadplaats, kan het forensisch laboratorium de twee niet onderscheiden op basis van dat bewijs. Vingerafdrukpatronen zijn echter niet volledig genetisch bepaald.

Dit zou duidelijk moeten zijn, want je hebt ook niet dezelfde vingerafdruk op je linkerduim als op je rechterduim, ondanks dat je dezelfde genen hebt die ervoor coderen. Probeer maar eens je iPhone met Touch ID te ontgrendelen met de verkeerde vinger. Het werkt niet.

Elke van je vingers heeft een vergelijkbaar patroon van wirbels, lussen en ruggen, maar elk is uniek. De politie neemt afdrukken van alle 10 vingers om ze te kunnen matchen met eventuele sporen op een misdaadplaats. Eén vinger volstaat niet.

Wetenschappers gebruiken dit onderwerp graag als voorbeeld van de oude discussie 'nature versus nurture'. Vingerafdrukken, net als andere fysieke kenmerken, zijn een voorbeeld van een fenotype – wat betekent dat ze worden bepaald door de interactie tussen de genen van een individu en de ontwikkelingsomgeving in de baarmoeder.

Hoe vingerafdrukken zich ontwikkelen

De uiteindelijke vorm van vingerafdrukken wordt naar verwachting beïnvloed omgevingsfactoren tijdens de zwangerschap. Voeding, bloeddruk, ligging in de baarmoeder en de groeisnelheid van de vingertoppen aan het einde van het eerste trimester maken allemaal verschil.

Je vindt vergelijkbare patronen van wirbels en ruggen in de vingerafdrukken van identieke tweelingen, omdat die in de genen gecodeerd zitten. Maar er zijn ook verschillen door omgevingsomstandigheden, net als er verschillen zijn tussen de vingers van één individu.

De ene hand of vinger kan het vruchtwaterzakje aanraken. De lichte drukverschillen produceren verschillende minutiae – de details waar huidruggen samenkomen, eindigen of uiteenlopen.

De huidruggen op de vingertoppen vormen zich naar verwachting vóór de 20e week van de zwangerschap door compressieve spanningen in de dermale cellaag van de vingers.

Onderzoekers vergelijken dit met bergvorming door aardplaten. Terwijl de vingertop omhoog wordt geduwd, veranderen platte, parallele ruglijnen in wirbels en lussen, zoals hoogtelijnen op een kaart.

Daarna gaan de polsters terug tijdens de vorming van de ruggen, wat leidt tot complexere patronen van bogen, wirbels en lussen. Onregelmatigheden ontstaan door subtiele verschillen in mechanische krachten op elke vinger.

Vingerafdrukken zijn vergelijkbaar tussen identieke tweelingen, maar geen twee zijn hetzelfde. Nu kun je een plotfout in een mysterieboek of -film opsporen die anders claimt.