• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wat gebeurt er met kinderen zonder grenzen?

Het stellen van grenzen lijkt voor ouders vanzelfsprekend. Verrassend genoeg laten sommige gezinnen grenzen varen om diverse redenen, variërend van moeite met "nee" zeggen tot expliciete opvoedingsvernachting. Alle ouders moeten weten hoe het gebrek aan grenzen kinderen negatief beïnvloedt.

Besluitvorming

• Het opvallendste resultaat van gebrek aan grenzen is een overeenkomstig gebrek aan besluitvaardigheden bij kinderen. Als ouders het stellen van grenzen volledig aan hun kinderen over laten, zeggen ze eigenlijk: "Hier zijn de sleutels van je leven - succes", zonder te overwegen of hun kids in staat zijn te sturen. Het resultaat is vaak slechte beslissingen - keuzes die niet gemaakt zouden zijn als ouders betrokken waren bij het helpen van goede keuzes. Voor kinderen zonder grenzen kunnen geweld, liegen en verwaarlozing de standaardoplossingen worden voor levensproblemen.

Zelfcontrole

• Kinderontwikkelingsspecialisten hebben de effecten van grenzenloze gezinnen bestudeerd. Dr. Kimberly Kopko van Cornell, auteur van "Parenting Styles", noemt een belangrijk psychologisch effect: een zwakke zelfcontrole. Grenzen zijn richtlijnen voor kids, en hoe eerder ze grenzen hebben, hoe eerder ze zelfcontrole kunnen oefenen. Grenzen zijn voor de meeste kids counter-intuitief of tegen hun impulsen in. Een kind dat bekend is met grenzen, heeft zichzelf leren beheersen; een kind zonder grenzen kan die vaardigheid missen in een risicovolle situatie.

Egoïsme

• Kopko wijst erop dat een kind zonder grenzen geneigd is tot arrogantie. In termen van persoonlijkheid: een kind dat altijd zijn zin krijgt, ontwikkelt een sterker rechtvaardigheidsgevoel. Voor kleuters kan school een schok zijn: plotseling duiken obstructies op. Hij kan niet meer ongestraft doen wat hij wil. Zulke egoïsme maakt aanpassen aan school, werk en samenleving moeilijk. Ontwikkelingspsycholoog John Gottman stelt in "Raising an Emotionally Intelligent Child" dat kinderen met weinig of geen grenzen geneigd zijn tot onpasselijk gedrag door overmatige nadruk op zichzelf en hun emoties. Een kind dat verdriet voelt, overschat de ernst en glijd in depressie. Een kind dat boos is, hecht te veel belang aan de oorzaak, verliest controle en reageert gewelddadig. Deze "opgevoede" egoïsme kan gevaarlijk, zelfzuchtig gedrag opleveren dat sociale ontwikkeling belemmert.

Hoe goede grenzen te stellen

• Onthoud wat grenzen zijn: regels om je kind haar gedrag te laten controleren. Het sleutelwoord is "gedrag", niet persoonlijkheid, emoties of gedachten. Zoals Haim Ginott, jeugdpsycholoog en auteur van "Between Parent and Child", aangeeft: kinderen zijn van nature kinderachtig, en ouders kunnen daar weinig aan veranderen. Maar kinderen moeten weten dat zelfs hun meest egoïstische wensen natuurlijk zijn, ze er niet op vrij mogen handelen. Ouders moeten uitleggen waarom grenzen er zijn. Het perspectief "als jij het slachtoffer was" werkt goed. Als je kind slaat bij boosheid, stel een "niet-slaan-regel" en vraag hoe ze zich zou voelen als ze geslagen werd. Dit helpt je kind begrijpen dat regels voor eerlijkheid voor iedereen zijn, niet oneerlijke beperkingen tegen haar.