Autisme: Een Moeder Kijkt Naar De Diagnose

Autisme: Een Moeder Kijkt Naar De Diagnose

Er was geen enkel moment waarop we ontdekten dat Andrew autisme had. Misschien als we meer in ontkenning waren geweest, zou er een schok zijn geweest op het moment dat de psycholoog zei: 'Ik denk niet dat hij autisme heeft.... ik weet het zeker', maar eerlijk gezegd, het was niet volledig een verrassing. Het was vreselijk nieuws, en we wilden het niet horen, maar we zagen het aankomen.

Andrew was tweeëinhalf toen we de officiële diagnose kregen. We wisten al een tijdje dat hij anders was dan andere kinderen. Hij praatte niet, en was sociaal ingetogen. Eerst – en lang – dacht ik gewoon dat ik een slechte moeder was. Ik vroeg me af wat ik deed dat mijn kind zoveel huilender en klammerder maakte dan de andere kinderen, zo insisterend op mijn schoot te blijven, zo onwillig om met de andere kinderen te spelen. Hij was mooi en gezond en had gekruipt, zitten en gelopen precies op tijd. Hij kende zijn letters en kon lastige puzzels maken. Dat betekende dat zijn vreemdheid en zenuwachtigheid het resultaat van slecht ouderschap waren, toch? Wat deed ik fout? Bejaarde ik hem te veel, hield ik hem te veel, liet ik te veel TV kijken? Hij was mijn eerste kind – op dat moment nog mijn enige kind – en moeder zijn was een nieuwe en verwardende ervaring.

Maar het taalprobleem – zeker dat kon niet mijn schuld zijn? Ik praatte de hele dag met hem, herhaalde zijn gebabel, deed alles wat ouders moeten doen om taalontwikkeling te stimuleren. En toch praatte hij niet.

Was ik een slechte moeder, of was er iets ergs mis met hem? Ik was niet eens zeker voor welk van de twee ik was. Ik wou gewoon dat hij normaal ging doen.

De Kinderarts Wordt Betrokken

Ik herinner me Andrew's tweejaarcontrole, omdat het de eerste keer was dat zijn vertraagde taal als kwestie naar voren kwam. Vroeg in de consultatie had ik per ongeluk iets laten vallen dat onder de stoel rollde, en Andrew leunde over om te zien waar het object gebleven was. De kinderarts zei aan het einde van de consultatie dat hij zich zorgen maakte dat Andrew nog steeds niet praatte, gegeven hoe 'verbaal' zijn ouders waren (d.w.z. we praatten veel), maar toen zei hij dat hij gerustgesteld was door de 'toepasselijkheid' van Andrews interesse in het gevallen voorwerp. De arts zei dat hij gewoon niet zeker was of er een probleem was, dus liet hij de beslissing of we een logopedist wilden zien aan ons.

Ik was ontzettend verlicht om iemand die ik leuk vond en vertrouwde te horen zeggen dat hij niets duidelijk mis zag met Andrew, behalve een lichte spraakachterstand – zo verlicht dat ik het stemmetje in mijn hoofd dat zei: 'Maar ik weet dat hij anders is dan andere kinderen' negeerde. De kinderarts was een expert, toch? En hij was niet bijzonder bezorgd? Geweldig. Ik wou zo graag geloven dat er niet echt iets mis was met Andrew dat ik het feit negeerde dat ik veel meer tijd met Andrew doorbracht dan de arts kon, en ik rende zo snel ik kon weg. Maar zes maanden later, bij de volgende controle, erkende de kinderarts dat hij nu bezorgd was over Andrews gebrek aan spraak en adviseerde ons hem naar een logopediste te brengen, Roberta Poster.

Dus deden we dat. We keken toe hoe Roberta Andrew leren kende en hoopten dat ze ons zou vertellen dat we ons gek gedroegen, dat hij perfect normaal was, dat we gewoon naar huis moesten gaan en hem genieten en hij prima zou zijn.

Ze zei niets dergelijks, maar maakte een vaste wekelijkse afspraak voor Andrew en stelde voor dat we sommige spelletjes met hem speelden om zijn sociale interactie te vergroten.

Bij een opvolgsessie, toen Roberta zei: 'Heeft u een idee wat er aan de hand is?' mompelde ik eigenlijk iets over misschien autisme – hopend, ik gok, dat ze heel fel met me oneens zou zijn. Ik bedoel, het was niet alsof het me niet was voorgekomen.

En ze zei, voorzichtig: 'Ik ben geen diagnosticus, maar als ik een gok moest wagen, zou ik zeggen: ja, zijn gedrag valt ergens op het autismespectrum.'

Als stap één ons stiekeme vrees was dat er iets ergs mis was met ons kind, dan was stap twee het horen van een professional zeggen dat misschien wel iets aan onze stiekeme vrees zat. We besloten dat we zekerheid wilden en brachten Andrew naar dr. B.J. Freeman op UCLA, en ze zei haar ding over het zeker weten dat hij autisme had.

En dat was stap drie: Volledige en Absolute Bevestiging van Ons Ergste Vrees.

Praat Met Hem

Ik kom uit een onemotioneel gezin. Mensen huilen niet of zeggen 'ik hou van je', en ze spelen grote momenten af. Dus ik dacht dat ik koel moest blijven over dit. Alsof het geen grote deal was. Onderzoek doen, experts bellen, mijn kind repareren. In elkaar vallen zou ieders tijd verspillen. Die eerste dag waren Rob en ik allebei heel kalm. We stelden B.J. een paar vragen, gingen naar huis en beloofden de volgende dag naar de boekwinkel te gaan om boeken over autisme te kopen. We bespraken het allemaal redelijk ongevoelig.

Maar die nacht, ik wiegde onze jongere zoon in de slaap en, alleen met de slapende baby in het donker, liet ik myself uiteindelijk huilen. Mijn mooie kleine jongen had autisme. Zijn toekomst was donker en vreselijk. Ik hield van hem, maar ik kon hem niet redden van dit. In mijn hele beschermde, gegunstigde leven had niets ooit zo pijn gedaan.

Maanden later ontdekte ik dat Rob hetzelfde deed – ergens alleen weggaan om te huilen. Ik weet niet waarom we niet samen huilden. Het kostte ons bijna een jaar om van het nieuws te herstellen, een jaar dat bijna ons huwelijk vernietigde, omdat we beide ons leed verborgen in plaats van te delen.

Wanneer ik nu met mensen praat die net een kind gediagnosticeerd hebben met enig soort speciale behoeften, is een van de eerste dingen die ik zeg: 'Praat met elkaar over hoe verdrietig je bent.' Je denkt misschien dat je moedig moet zijn voor je partner, maar een moedige façade opzetten helpt niemand. Jullie moeten allebei rouwen, en jullie moeten samen rouwen. Jullie zijn de enigste twee mensen ter wereld die op dat moment hetzelfde gevoel hebben. Jullie hebben de rauwste, lulste, meest kutnieuws gekregen dat ouders kunnen krijgen – laat het jullie tenminste dichter bij elkaar brengen in plaats van verder uit elkaar.

Mensen Vertellen

Dat moet u wel doen. Vertel het aan mensen. U hoeft niet op straat vreemden te benaderen, maar vertrouw uzelf aan de mensen die u liefhebben. Dat was één ding wat we goed deden: we vertelden onze families en vrienden meteen. Eerst belden we ze, en daarna kopieerden we een goed, uitgebreid artikel dat iemand over autisme had geschreven, en annoteerden het met specifieke dingen over Andrew, en stuurden het naar iedereen die we kenden. (U kunt hetzelfde doen met secties uit dit boek, trouwens.)

Geen van onze goede vrienden trok zich terug omdat ons kind autisme had. Juist het tegenovergestelde – onze vrienden en families steunden ons op ongelooflijke manieren en hebben jaar na jaar Andrew's voortgang gejuicht.

Eerlijk gezegd, het vertellen aan mensen wat we doormaakten maakte ons leven alleen makkelijker. Vóór die tijd maakten we ons zorgen dat Andrews af en toe aberrante gedrag afstotend was. Maar zodra hij een formele diagnose had, gaven allemaal ons veel meer ruimte, en in plaats van te wonderen wat er met ons als ouders mis was, erkenden de meeste mensen die we kenden een nieuw respect voor ons voor het omgaan met zoveel.

Wat Mensen Zeggen

Ik weet dat ik zei dat ik blij was dat ik het aan mensen vertelde, maar ik moet toegeven dat ik toen vreselijk was in het oordelen van alles wat tegen me gezegd werd als reactie. Ik deed overal pijn, en hoe kalm en rationeel ik ook leek, binnenin beurde ik met de verwachting nog meer pijn te krijgen. Laten we enkele voorbeelden geven van de onschuldige dingen die zeiden en hoe ik overreageerde.

Er waren de mensen die iets te enthousiast reageerden op het nieuws, naar mijn mening – 'Oh, nou, DAT verklaart het. Ik bedoel, het was duidelijk dat er iets aan de hand was...' Die reactie irriteerde me altijd. Vertel je me dat mijn kind er altijd vreemd uitzag en zich vreemd gedroeg? Je zei nooit iets tegen me, maar nu vertel je me dat je die tijd ZIT TE OORDELEN?

(Onthoud, ik was niet rationeel – ik was emotionieel. Onthoud ook dat ik dit niet hardop zei. Gelukkig.)

Een andere groep ging voor verzekering. 'Oh, echt? Nou, ik ben er zeker van dat hij over een paar jaar prima zal zijn.' Echt? Hoe weet jij dat? De experts die we raadplegen weten niet wat in Andrews toekomst ligt, maar jij bent zo ongelooflijk clairvoyant dat jij het weet? Geef me een kans.

Soms probeerden mensen alsof het geen groot ding was, dat ze zelf iets vergelijkbaars meemaakten met hun totaal normale kinderen en er goed uitkwamen. 'De vroege jaren zijn moeilijk voor alle kinderen,' zeiden ze. 'We waren zo bezorgd toen ons kind drie was en niet kon vangen, en nu kijk – hij is aanvoerder van het softbalteam!' Wacht even – was jouw kind gediagnosticeerd met autisme? Excuseer me, maar was jouw kind gediagnosticeerd met autisme? WAS HET GEDIAGNOSTICEERD MET AUTISME? Want als het niet was, wil ik echt niet over jullie ervaringen horen.

Ik wist dat degenen die medelijden uiten het goed bedoelden – 'Oh, hoe vreselijk! Ik ben zo spijtig voor je. Je moet overweldigd zijn,' enz. Het probleem was dat, op dat emotionele moment in mijn leven, ze me alleen erger voelden. Mijn zoon – mijn prachtige, knappe, liefdevolle kleine jongen – was veranderd in iets zo vreselijks dat mensen medelijden met me hadden om hem te hebben. Dat zuigde. (Later leerde ik de medelijden en sympathie eigenlijk te appreciëren. Maar dat was later.)

Het ergste waren de mensen die de diagnose betwijfelden zonder enige medische of neurologische informatie ter ondersteuning: 'Zijn ze zeker? Want hij ziet er prima uit voor me. Soms zeggen dokters gewoon DIT omdat het is wat ze graag zeggen. Ik geloof het gewoon niet.' Jij niet, he? Is het je ooit overkomen dat we het ook niet wilden geloven? Dat we naar huis renden om alles over autisme te lezen om te ontdekken, met een ziekte gevoel in mijn maag en hart, dat Andrew vrijwel ELKE ENKELE SYMPTOOM van uw basis klassiek autisme had? Zelfstimulatie? Check. Sociale achterstanden? Check. Taalachterstanden? Check. Onvermogen om oogcontact te maken? Check. Onvermogen om naar wat hij wil te wijzen? Check. Onvermogen om eenvoudige opdrachten te volgen? Check. En zo verder. We vertellen jullie dat ons kind autisme heeft omdat we het onderzoek gedaan hebben en weten dat het waar is. Dus begin niet met twijfelen aan ons of de experts die we vertrouwen.

Het Punt Van Al Dit

Ik besef dat ik best wat heb uitgeweid over hoe gemakkelijk ik in gevoelens van belediging gleed op dat moment, maar het is om een reden: ik wil duidelijk maken hoe ongelooflijk kwetsbaar en gewond de diagnose me had achtergelaten.

De waarheid was natuurlijk dat elke vriend en familielid die ik sprak, aardig en sympathiek was. Ze booden alle hulp en steun. Ik kon het gewoon niet zien, omdat ik een rauwe, gapende wond was, een blootgelegde zenuw, een totaal wrak.

Dat bent u, weet u, wanneer u die diagnose krijgt. U bent een wrak. Er is dit enorme ding in uw leven dat er voorheen niet was. Het zit daar u aan te kijken, en u probeert niet al uw tijd erover na te denken, maar het neemt te veel ruimte in beslag. U kunt niet niet er constant over nadenken.

Het ergst is in het midden van de nacht, als u wakker ligt en wonder wat de toekomst voor uw kind houdt. U wilt positief zijn, maar u blijft terugkomen bij Dustin Hoffman in Rain Man, met zijn institutionalisatie en staccato-spraak en geen sociaal leven en gewoon deze vreselijke niksnuts van een toekomst.

Zou dat mijn zoon worden? Ik had nog nooit een volwassene met autisme in het echte leven gezien. Was dat omdat ze allemaal in instellingen belandden? Ik wist het eerlijk gezegd niet. Stel Andrew zou op een dag geïnstitutionaliseerd moeten worden. Zouden we ooit genoeg geld kunnen sparen om hem in een goede instelling te houden voor de rest van zijn leven? Of zou hij in een slangennest terechtkomen, verslagen en gemarteld en uitgehuild tot een soort hersendode onderdanigheid? Wat met zijn pasgeboren broertje – zou hij zijn hele leven hard moeten werken om zijn broer in een instelling te ondersteunen?

Wat leidde, natuurlijk, tot een nog verrechter gedachte – wat als zijn babybroertje ook autisme had? Kon ik ooit twee diagnoses overwinnen?

Midden-in-de-nacht-angsten, al deze, maar soms is de ochtend ook niet veel beter, want u waakt op en er is nog zoveel te kloppen: de therapieën waar u naar toe moet rijden – en heeft u de juiste gekozen? – de kinderen die gemeine dingen zeggen op uw zoons school, de schoolouders die niet met u praten omdat uw kind vreemd is en ze denken dat u een slechte ouder bent, de baby die u adoreert maar nooit tijd hebt om mee te spelen omdat uw andere kind zoveel van uw aandacht nodig heeft....

Man, het is zwaar. Als u er nu doorheen bent, weet u hoe zwaar het is.

Maar weet dit ook:

Het wordt beter.

Het Wordt Steeds Beter

Niet lang geleden, toen Andrew tien was, gingen mijn man en ik een nacht weg zonder de vier kinderen, voor de eerste keer in eeuwen. We bleven in een klein hotel in Malibu, en toen we die avond langs het strand liepen, hielden we handen en fantasieerden we over pensioen in een klein huisje bij het strand, later, als de kinderen allemaal groot en op zichzelf stonden.

Het was een leuke droom. En uren later viel me plotseling op – we hadden ons niet meer bezig gehouden met Andrews toekomst.

Jarenlang was elk gesprek over de toekomst getemperd door de nagende vrees dat we misschien nog steeds voor Andrew moesten zorgen, dat hij misschien bij ons zou wonen, of erger, in een dure instelling. Maar geleidelijk, naarmate Andrews vaardigheden groeiden en hij begon in te lopen op zijn leeftijdsgenoten in de meeste gebieden, verdween die zorg langzaam. Op enig moment werd de gedachte, 'Hij zal waarschijnlijk altijd van ons afhankelijk zijn' 'Natuurlijk zal hij een zelfstandige volwassene zijn.'

Toegestaan, niemand weet wat de toekomst brengt, en het is mogelijk dat elk van onze kinderen nog in de veertigers bij ons zou wonen (hey, het gebeurt). Maar de vrees is weg, en de toekomst ziet er op dit moment best helder uit.

Hoe Waren We Van Daar Naar Hier Gekomen?

Het korte antwoord is interventies. Het werk dat we met Andrew deden, verbeterde zijn symptomen en verhief onze stemming. Activiteit brengt hoop. Niets doen omdat u niet weet wat u moet doen – dat brengt die botmoedige 'Waarom wij?' depressie.

Hoe wisten we wat we moesten doen? We wisten het niet, aanvankelijk, en dat was zeker de donkerste tijd. Gelukkig voor ons, toen we de daadwerkelijke diagnose autisme kregen, was Andrew al aan het zien van Roberta Poster, en ze was een fantastische logopediste. Ze verwies ons naar dr. Freeman, die ons verwies naar Wayne Tashjian, een briljante gedragstherapeut (dat wil zeggen, iemand die, zoals dr. Koegel, het kind benadert vanuit een gedragsstandpunt en positieve versterking gebruikt om gedrag te verbeteren en leeftijdsadequate vaardigheden te leren), en ook naar een ergotherapeut, en later een revalidatietherapeut en een tutor (hoewel Andrew een goede leerling was, had hij hulp nodig in bepaalde gebieden die meer geavanceerde verbale vaardigheden vereisten dan hij toen had, zoals woordproblemen of begrijpend lezen).

Al dit was duur. We betaalden een deel, kregen onze verzekering een paar dingen betaald, en ontdekten uiteindelijk dat ons openbaar scholensysteem ook een deel kon financieren.

Goede verwijzingen leidden tot meer goede verwijzingen. We vroegen de experts die we vertrouwden, en naarmate we meer en meer ouders van kinderen met autisme ontmoetten, deelden we namen en vergelijken we ervaringen. Niet alles werkte even goed – bijvoorbeeld, dezelfde moeder die ons de naam gaf van een geweldige muziktherapeut die Andrews liefde voor zang, ritme en piano spelen ontwikkelde, gaf ons ook de naam van een zelfbenoemde 'computertherapeut', wiens diensten ik een complete tijdverspilling vond.

U zit uw keuzes. U vertrouwt op uw intuïtie.

En toen Andrew in de kleuterklas zat, vertelde een vriendin met twee zonen met autisme ons over deze geweldige kliniek die ze in Santa Barbara had ontdekt, geleid door een echtpaar. Ze zei dat hun aanpak, die gezingebaseerde interventies leerde die gefocust waren op specifieke belangrijke gebieden, wonderen deed met iedereen die erheen ging. We maakten zo snel mogelijk een afspraak met dr. Lynn Koegel, en ze leerde ons dat vrijwel alle interventies geïntegreerd konden worden in ons dagelijks leven, en dat het leiden van zo normaal mogelijke levens de beste therapie was voor Andrew en voor het hele gezin.

We werkten al met een aantal uitzonderlijke mensen, en we deelden dr. Koegel's suggesties met iedereen, zodat we ze consistent in ons dagelijks leven konden integreren. Dr. Koegel's advies hielp ons onze interventies te verfijnen en te focussen, zodat Andrew enorme sprongen maakte met dezelfde hoeveelheid geplande therapietijd die hij altijd had – misschien zelfs minder. En Rob en ik voelden ons meer capabel dan ooit om hem in de goede richting te sturen.

Verlies Het Vertrouwen Niet

Goede vrienden van ons dineren onlangs met een kinderarts. Het onderwerp kwam op autisme, en de arts vertelde hen dat haar persoonlijke overtuiging was dat vroege interventie geen verschil maakte in de uitkomst van een kind, dat haar uiteindelijke succes of mislukking bij de geboorte vastlag. 'Er is niets mis met de meeste interventies,' zei de arts. 'Ze doen geen kwaad. Maar ze maken geen verschil. Ik raad ze niet aan voor mijn patiënten met autisme.'

Onze vrienden vertelden ons over dit gesprek omdat ze zo geërgerd waren dat iemand zo iets kon zeggen. Ze wisten hoe we ons voelden – dat de interventies die we met geweldige mensen als dr. Koegel in gang zetten, Andrew uit een donker ingetogen plek hadden gehaald en geholpen de ergste symptomen van zijn autisme te overwinnen.

We weten dat interventies Andrew omgekeerd hebben, en toegang tot het onderzoek dat we in dit boek beschrijven, levert het wetenschappelijke bewijs. Vanaf het begin, beginnend met onze eerste logopediste, zagen we dit kind dat steeds verder van ons wegleek, omkeren en terug naar ons toe bewegen. We zagen systematische en wetenschappelijk gevalideerde interventies werken.

Hard Werk

Het is schokkend hoe hard het is om een kind met autisme betrokken te houden op de juiste manieren, vooral tijdens de cruciale vroege jaren. Hoewel dr. Koegel's interventies geëngineerd zijn om in uw dagelijkse interacties met uw kind te passen, is de waarheid dat de meeste kinderen met autisme een sterke trek voelen weg van elke vorm van betrokkenheid terug naar hun eigen privésfeer, en de energie die een ouder nodig heeft om ze constant terug te trekken, kan overweldigend zijn.

Aan het begin van onze reis zei Roberta ons keer op keer dat we Andrew zo veel mogelijk betrokken moesten houden. Ik herinner me dat ik het lost. Gewoon het lost. Ik had een onrustige pasgeboren die me 's nachts wakker hield, en na een lange dag van zorgen voor beide kleine kinderen en Andrew van de ene therapie naar de ander rijden, was ik te uitgeput om iets te doen behalve hem voor de tv zetten of hem laten terugtrekken in zijn mysterieuze wereld van dingen in een rijtje leggen en tegen zichzelf lachen.

Mijn man schreef voor een sitcom met ongelooflijk lange uren. Tegen de tijd dat hij om tien of elf 's avonds thuiskwam, was hij volledig uitgeput, en zelfs op zijn zeldzame vroege avonden, was hij uitgeput. We lagen allebei ingestort op een bank, nauwelijks in staat te bewegen, en dan hoorden we Andrew ergens bij zichzelf, zijn kleine zelfstimulerende spelletjes spelen en onzin murmureren, en ik werd getroffen door een overweldigend gevoel van mislukking. Zorgen veranderde snel in boosheid – ik dacht constant dat het allemaal Rob's schuld was, dat als hij gewoon met Andrew zou spelen, ik me niet zo schuldig hoefde te voelen over alles. Ik had de dag met de kinderen doorgebracht – was het niet zijn beurt?

En Rob dacht precies hetzelfde, natuurlijk – dat hij een lange dag had gehad en niets meer had om te geven, maar hier was hij zich schuldig voelend, en als ik gewoon opstond en met Andrew werkte, hoefde hij zich niet zo slecht te voelen.

De waarheid was dat we allebei uitgeput waren. Geen van ons had de energie om onze zoon betrokken te houden, en we waren het ergerig over elkaar.

Dat was het moment dat we realiseerden dat het tijd was om extra hulp in te huren.

We hebben geluk. We kunnen het ons permitteren om geld uit eigen zak uit te geven voor zo'n ding. We huurden een student, Pete Candela – die al met Andrew had gewerkt op UCLA – om elke dag een uur of zo laat in de namiddag of vroeg in de avond te komen, gewoon om met Andrew te spelen en hem betrokken te houden. Deze paar uren verbeterden ons leven op onmeetbare manieren.

Regionale centra helpen soms betalen voor dit soort ondersteuning, weet ik, en veel mensen kunnen familie bellen om te helpen, financieel of met het werk. Mijn zus Nell kwam 's avonds gewoon om met Andrew te spelen en ons een pauze te geven. Haar energie was ongelooflijk – op dat moment had ze nog geen eigen kinderen, dus ze made niet uit zich uit te putten met Andrew. Ze bedacht geweldige spelletjes en hield Andrew gelukkig en betrokken elke keer dat ze kwam.

Dus we ontdekten dat er alternatieven zijn voor zitten en naar elkaar gluren.

Samen Onderzoeken Doen

De meeste tijd voelden Rob en ik ons redelijk zeker over de interventies en therapeuten die we geselecteerd hadden. Soms had je toch twijfels. Bijvoorbeeld, vlak na Andrews derde verjaardag, had hij een achteruitgangsperiode (bij Andrew waren er af en toe tijden dat hij geen vooruitgang boekte of zelfs leek achteruit te gaan voor een paar weken), en we voelden ons allebei een beetje in paniek. We kenden families die grote vooruitgang geboekt hadden met een reeks interventies die lange uren omvatten dat de kinderen aan tafels zaten en gedrild werden getrainde therapeuten. Van het begin af aan voelden we sterk dat we ons zeer jonge kind niet betrokken wilden zien bij een therapie die meer als werk dan als spel voelde. Het voelde niet natuurlijk.

Maar met Andrew op een plateau, vroegen Rob en ik ons af of we een fout maakten door een aanpak niet te proberen die zoveel eerdere non-verbale kinderen had laten praten. Dus we begonnen alle experts die we kenden en respecteerden te vragen wat hun mening was over die specifieke aanpak.

En niet één van hen dacht dat we het moesten achterna gaan. Ze waren allemaal het ermee eens dat een slim, gemotiveerd kind als Andrew op welke manier dan ook vooruitgang zou boeken, maar op het pad dat we gekozen hadden – waar alle interventies spelenderwijs en leuk waren – zou hij simpelweg steeds gemotiveerder en sociaaler worden. En hoewel het waar was dat Andrews taal sneller zou kunnen toenemen met drillen, voelden de meesten dat dat ten koste zou gaan, dat hij meer robotachtig in zijn reacties zou worden, meer als een vreugdeloos getraind dier en minder als een normaal kind.

Rob en ik bespraken het allemaal, en we besloten dat we interventies wilden die de manier nadoonden waarop de meeste kinderen leren, door spel en socialiseren. Misschien verloren we wat tijd, maar we waren redelijk zeker dat het eindresultaat beter zou zijn.

We deden het onderzoek, dachten en praatten erover, en aan het eind bleven we op onze weg, met het gevoel dat we de beste keuze voor onze zoon hadden gemaakt, die snel weer leerde en groeide.

En Hier Zijn We

Er was een tijd dat ik dacht dat ik mijn kind nooit 'Mama' zou horen zeggen, nooit een eenvoudige opdracht zou kunnen geven en hem zou zien volgen, nooit hem alleen op een speelafspraak naar een vriend thuis zou sturen, nooit hem bij school zou afzetten zonder te vragen of hij de dag geïsoleerd en onbereikbaar zou doorbrengen.

Nu kijkt hij uit naar zijn zesde klas op een gewone private middenschool, waar hij behandeld zal worden als elke andere leerling, en waar we verwachten dat hij goede cijfers thuishaal en nieuwe vrienden maakt.

Dingen veranderen. Ze worden beter.

Previous:

Next: