Wat je moet weten over perfectionistische ouderschap
De druk op hedendaagse ouders om alles te doen en alles te zijn voor hun kinderen is een echt probleem voor veel gezinnen. Van online moederoorlogen en oordeelende blikken van schoonouders tot de subtile wedijver tussen vrienden en schamen op sociale media: het is geen wonder dat moeders en vaders de perfecte ouders willen zijn.
Maar hier is het punt: perfectionisme stresseert je niet alleen maximaal, je kunt ook het welzijn van je kind schaden. Gelukkig zijn er stappen om je verwachtingen aan jezelf en je kind te veranderen als je perfectionistisch ouder bent.
Tekens dat je misschien een perfectionistische ouder bent
Sommige perfectionistische ouders zijn perfectionist in elk aspect van hun leven. Ze excelleren in alles wat ze doen — anders zouden ze het niet eens proberen. Ze maken grote offers om hun doelen te halen.
Volgens de meeste standaarden zijn dit succesvolle mensen. Toch voelen ze zich nooit goed genoeg.
Anderen zijn alleen perfectionistisch in het ouderschap. Deze ouders vreezen "hun kinders voor het leven te bederen" of dat ze als ouder gefaald hebben als hun kind niet op een topuniversiteit komt.
Sommigen verwachten perfectie van zichzelf, anderen van hun kind. Hoewel ze denken dat hun standaarden leiden tot excellentie, werkt hun drang naar perfectie uiteindelijk tegen.
Tekens dat je van jezelf verwacht een perfecte ouder te zijn
- Je kritiseert jezelf vaak
- Je blaamt jezelf als je kind geen succes heeft
- Je vergelijkt jezelf met andere ouders en voelt je tekortschietend
- Je vloekt jezelf uit dat je niet meer kunt doen, ondanks dat je al veel doet
- Je twijfelt constant aan je keuzes als ouder
- Je verliest vaak je cool omdat je verwachtingen te hoog liggen
Tekens dat je van je kind verwacht perfect te zijn
- Je hebt moeite om te kijken als je kind iets niet op jouw manier doet
- Je micromanageert je kind tijdens een taak
- Je zet je kind onder druk om feilloos te presteren
- Je kritiseert vaker dan je looft
- Je dwingt je kind je eigen dromen te vervullen
- Je laat je eigenwaarde afhangen van de prestaties van je kind
- Je behandelt activiteiten van je kind (een rekenentoets, een voetbalwedstrijd) alsof het levensveranderende gebeurtenissen zijn
Wie is geneigd tot perfectionistisch ouderschap?
Niemand is immuun voor de wens de best mogelijke ouder te zijn — zelfs tot irrationele mate — maar er is een groep die overmatig wordt getroffen: werkende moeders.
Er zijn twee redenen. Erstens: iedereen (man of vrouw) die gewend is hoog te presteren op het werk, voelt de drang om ook in andere levensgebieden te slagen. Helaas zijn er in het ouderschap geen duidelijke doelen of mijlpaalen zoals op kantoor.
Tweedens: werkende moeders melden vaker stress door "alles te willen doen". Een enquête van Care.com toonde de emotionele tol: 80% voelt zich gestrest om alles te krijgen, 79% voelt zich achterop lopen en meer dan 50% vreest dat ze belangrijke momenten in het gezinsleven missen.
Vaders ervaren ook schuldgevoelens. Een Pew Research-onderzoek uit 2015 liet zien dat bijna 50% van de vaders zegt dat ze alleen een "goede" of "uitstekende" ouder zijn — de andere helft geeft zichzelf geen hoge cijfers.
Vaders besteden nu gemiddeld driedeels zoveel tijd aan hun kinderen als in 1965. Toch voelt bijna de helft dat ze onvoldoende tijd met hun kinderen doorbrengen.
Ouders zijn niet de enige slachtoffers. Deze houding kan aanzienlijke effecten hebben op kinderen.
De negatieve effecten op kinderen
Er is een verschil tussen hoge standaarden en perfectionisme. Hoge standaarden zijn vaak een goede eigenschap: ze stellen verwachtingen en helpen kinderen slagen.
Perfectionistisch ouderschap brengt een kind ertoe te geloven dat het een mislukking is als het niet de hoogste standaarden haalt. Te veel druk om perfect te zijn stuurt het verkeerde signaal. Een kind kan op schoolwork bedriegen om goede cijfers te halen, omdat het denkt dat jij prestatie meer waardeert dan eerlijkheid. Kinderen van alle leeftijden moeten fouten kunnen maken zonder vrees voor grote gevolgen, laat onderzoek zien, om te leren.
Perfectionisme kan afkleuren op kinderen. Kinderen die denken perfect te moeten zijn, lopen hoger risico op psychische problemen zoals depressie, angststoornissen en eetstoornissen. Ze verbergen hun klachten vaak goed, waardoor problemen onbehandeld blijven.
Perfectionisme helpt kinderen niet beter presteren. Integendeel, het zorgt vaak voor slechtere prestaties.
Perfectionisme hangt samen met zelfondermijnend gedrag zoals uithuilen. Ironisch genoeg verhoogt perfectionisme de kans dat een kind faalt.
Als je de lat te hoog legt, geeft je kind waarschijnlijk op. Als het weet dat het geen perfecte cijfers kan halen, stopt het misschien met huiswerk. Of als het weet dat het nooit een topatleet wordt, stopt het met sporten.
Loslaten van perfectionisme
Niemand is ooit perfect. Je kind groeit op met imperfecte collega's, kamergenoten of een partner. Zelfs als jij de perfecte ouder was, zou je hem geen plezier doen.
Loslaten van perfectionisme is niet makkelijk. Maar jezelf — en je kind — wat meer ruimte geven, kan essentieel zijn voor jullie psychische gezondheid. Het kan ook de relatie met je kind verbeteren en je kind voorbereiden op toekomstig succes.
Of je nu van jezelf perfectie verwacht of van je kind, deze strategieën helpen:
- Let op je taal. Of je kind nu een prijs won of een wedstrijd verloor, vermijd uitspraken als "volledig succes" of "verschrikkelijk verlies". Vraag je kind wat goed ging en wat de volgende keer beter kan.
- Geef je kind wat ruimte. Als je je verward schreeuwt omdat het bed niet perfect gemaakt is of boos bent over foutjes in een dictee: adem diep in. Herinner je dat kinderen fouten mogen maken en elke fout een leermoment is.
- Blijf van forums en sociale media af. Je vergelijkt je met een highlight reel, niet de hele film. Vergelijk ook je kind niet met anderen. Elk kind is anders.
- Focus op wat je goed doet. Misschien ben je niet de beste in educatieve activiteiten, maar misschien schitter je in Halloween-kostuums of koekjes bakken. Erken je sterktes en wees mild voor jezelf waar je minder goed bent.
- Geef gezonde boodschappen over mislukken. Laat je kind fouten maken en soms mislukken. Bespreek mislukken als leermoment: een slecht cijfer of niet geselecteerd voor het schooltoneel is vervelend, maar niet het einde van de wereld.
- Waardeer de inspanning, niet het resultaat. In plaats van te loven voor een hoog cijfer, loof voor hard leren. In plaats van "goed gedaan met twee doelen", zeg: "Ik zag hoe hard je rende." Dan focus je kind op best doen, niet op winnen um jeden Preis.
- Trek je terug als je kind overweldigd is. Aanmoedigen is goed, maar doorzetten als je kind mentaal eruit is, is slecht. Als je kind activiteiten die het eerst leuk vond (zoals honkbal of piano) begint te haten, duw je te hard. Uitdagen is goed, maar niet verder dan wat het kind aankan.
Een woord van Verywell
Als je perfectionistisch was maar het kunt afremmen, maak je je geen zorgen — het toont dat je hard werkt om de beste ouder te zijn. Je bereidheid om zwaktes te erkennen, uit fouten te leren en jezelf wat toe te staan, is een goed voorbeeld voor je kind.
Als je er niet uitkomt en vastzit in het idee dat jij of je kind perfect moet zijn, overweeg professionele hulp. Soms komt de drang naar perfectie van een angststoornis of traumatische ervaring. Soms creëert perfectionisme ernstige problemen zoals chronische stress of relationele moeilijkheden. Een getraind professional kan helpen perfectionisme te overwinnen — en dat is misschien het beste wat je voor jezelf en je kind kunt doen.
-
Voordat ze een baby krijgen, zien veel ouders stapels vol met poepvolle luierjes voor zich. Dus als uw baby niet vaak stoelgang heeft, vraagt u zich misschien af of er iets mis is. Hoe lang kan een baby zonder poepen, en wanneer moet u zich zorgen ma
-
De National Institutes of Health (NIH) schat dat de incidentie van leerstoornissen in de algemene bevolking 15 tot 20 procent bedraagt. Ongeveer 4 procent van de kinderen in de Verenigde Staten wordt geclassificeerd als een leerstoornis hebbende. Hel
-
Het duurde vijf debatten voordat een moderator de Democratische kandidaten eindelijk over kinderopvang vroeg, een kwestie die stemmers in hun hart, huis en portemonnaie raakt. Waarom duurde het zo lang - en waarom horen we niet meer over de verschill





