Hoe Kinderen met Emotionele Problemen te Helpen

Een kind zien worstelen met emotionele problemen kan de meest hartverderfende ervaring zijn voor ouders. Vaak, in hun frustratie of haast om het kind te troosten, zeggen en doen ouders dingen die de stress die het kind ervaart verergeren. Het geheim om dergelijke kinderen te helpen is het ontwikkelen van het vermogen te discrimineren tussen situaties die directe interventie vereisen, versus die die een meer diplomatieke benadering vragen. Het allerbelangrijkst: ouders moeten kijken naar de manier waarop ze hun eigen emoties hanteren. Het is imperatief om positieve veranderingen te maken, zodat de ouder een roldodel wordt voor het kind.

Instructies

  1. Identificeer de oorzaak van moeilijk gedrag. Als uw kind wutanvallen heeft, klierig gedrag vertoont, storend is of ongewone stilte toont (zonder duidelijke reden), kan dit een teken zijn van diepgezette emotionele problemen. Vraag uw kind of er iets mis is en luister geduldig zonder te onderbreken. Reageer niet met oordeelende opmerkingen of quick-fix oplossingen. Als uw kind reageert met boosheid of onverschilligheid, geef rustig aan dat u klaar bent te luisteren wanneer zij klaar is om te delen. Kijk niet fronsend of beweeg niet boos weg bij het communiceren van dit; het kan de stress van uw kind verhogen om te denken dat ze u heeft geërgerd of teleurgesteld.

  2. Plaats een label op de emotie die het kind voelt. Veel kinderen kennen niet de juiste woorden om uit te drukken wat ze voelen. Gebruik uw kennis van het temperament van uw kind om het probleem te schatten. Als uw kind zegt dat hij school haat, vraag of hij bedoelt dat hij niet zit in de klas de hele dag - of dat het iets anders is. Geef voorbeelden van stressvolle gebeurtenissen die u herinnerdt te ervaren toen u ongeveer zijn leeftijd had op school. Dit opent het dialoog.

  3. Praat over de angsten en emoties die uw kind uit. Als ze zegt dat ze bang is voor een bepaalde persoon, overweeg de mogelijkheid dat uw kind gepest wordt. Volgens Carol E. Watkins, M.D., expert in Kinder- en Jeugdpsychiatrie, is het belangrijk dat ouders dit correct afhandelen. Minimaliseer nooit de angsten of angsten van uw kind; tegelijkertijd, vermijd overreageren. Vraag niet direct: "Pest XYZ je?" Introduceer het onderwerp casual door te praten over uw of een ouder broer/zus ervaring met een pester. Vertel wat u deed om het pesten te vermijden en hoe het stopte na een tijdje. Als uw kind bekent zo'n probleem te hebben, adviseer hem niet om te vechten of andere gewelddadige middelen te gebruiken. In plaats daarvan, moedig hem aan om contact met de pester te vermijden door om te hangen met vrienden die loyal zijn. Leer hem strategieën zoals diepe ademhaling, of tellen 1 tot 10, om niet te reageren op de pester.

  4. Interacteer met uw kind op een manier ontworpen om zelfvertrouwen op te bouwen. Als uw kind een lage frustratietolerantie heeft of een probleem met boosheidsbeheersing, kritiseer haar niet met: "Waarom moet je zo opgewonden raken?" of "Je bent altijd zo -- in zo'n frenesie voor niets." Vind in plaats daarvan iets positiefs om te loven, zoals: "Ik zie dat je boos was op je zus voor het wegnemen van je speelgoed. Ik ben trots dat je nadacht voordat je reageerde en rustig een oplossing bedacht."

  5. Spreek met spontane affectie met uw kinderen. Uw voorwaardse liefde zal vaak de grootste moreelbooster zijn. Wees eerlijk in uw lof en onthoud om te focuseren op de inspanning van het kind, niet alleen het resultaat. Als uw kind geen prijs wint bij de danswedstrijd, zeg niet: "Nou, er is altijd een volgende keer." Maar: "Kijk hoeveel plezier je had op het podium - je gaf 100% van je inspanning! Ik ben zo trots op je."

Previous:

Next: