• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Psychosociale ontwikkeling bij 2- tot 6-jarigen

Erik Erikson was een invloedrijke psycholoog die in 1902 in Duitsland geboren werd. Zijn beroemde theorie van psychosociale ontwikkeling stelde dat mensen door acht stadia gaan die in specifieke chronologie plaatsvinden. Elk van deze stadia heeft twee mogelijke uitkomsten - een positieve uitkomst die resulteert in goed aangepaste eigenschappen of een negatieve uitkomst die moeilijkheden door het hele leven van het individu creëert. Kinderen tussen 2 en 6 jaar moeten de eerste vier stadia aan, die voornamelijk gaan over de wereld leren begrijpen.

Basaal vertrouwen versus wantrouwen

Hoewel dit stadium voornamelijk plaatsvindt tussen de geboorte en 1 jaar, kunnen de resultaten zich mogelijk omkeren in het geval van een schwere trauma of breuk in de verzorging. Dit stadium hangt af van de consistente verzorging van de behoeften van het kind door de verzorger. Als behoeften adequaat en voorspelbaar worden vervuld, zal het kind leren de wereld te vertrouwen. Als niet, kan hij angstig, teruggetrokken of zelfs paranoïde worden. Een kind dat op 1-jarige leeftijd vertrouwt, kan deze kwaliteit mogelijk verliezen als, bijvoorbeeld, zijn vader plotseling uit zijn leven verdwijnt op 2-jarige leeftijd.

Autonomie versus schaamte en twijfel

Tussen de leeftijden van 1 en 3 jaar beginnen kinderen te zoeken naar de beginnen van onafhankelijkheid. Dit kan zich manifesteren als de eerste stappen die weg van de moeder gezet worden en de vorming van persoonlijke smaak in voedsel of speelgoed. Als deze asserties van het zelf van het kind geaccepteerd en aangemoedigd worden, zal het kind leren zijn eigen autonomie te omarmen. Echter, als deze pogingen ontmoedigd, verworpen of gecorrigeerd worden, kan het kind een gevoel van schaamte en twijfel internaliseren. Dit kind kan zich ontwikkelen tot een individu die obsessief probeert alles "correct" te doen of die intiemheid met anderen vermijdt om toekomstige afwijzing te voorkomen.

Initiatief versus schuld

Vanaf ongeveer 3 jaar tot 5 of 6 jaar begint het kind zich te asserteren en zijn gedrag te modelleren naar de volwassenen in zijn leven. Dit stadium wordt gekenmerkt door een periode van experimenteren waarin het kind spelletjes creëert en activiteiten initieert met anderen. Als de ouders deze verkenningen ondersteunen en stimuleren, zal het kind een zinvol gevoel en de vaardigheid om beslissingen te nemen en anderen te leiden verwerven. Echter, als deze inspanningen gecontroleerd of gekritiseerd worden, kan hij een gevoel van schuld ervaren. Dit kan resulteren in een kind dat geplaagd wordt door excessive inhibities.

Vaardigheid versus minderwaardigheidsgevoel

Rond de leeftijd van 6 jaar moet een kind zijn initiatief gebruiken om volwassenen tevreden te stellen door projecten af te ronden en zich te bezighouden met meer eisende activiteiten op school. Als hij actief aangemoedigd en gelobd wordt voor zijn inspanningen, zal hij een gevoel van competentie en ijver ontwikkelen. Als hij niet erkend wordt of beperkt wordt door leraren of verzorgers, kan dit resulteren in een minderwaardigheidscomplex en gevoelens van machteloosheid. Een kind dat dit gevoel van minderwaardigheid internaliseert, kan het hele leven lang een underachiever blijven.