Wat Is Verdwenen Tweeling Syndroom?
Verdwenen tweeling syndroom is de spontane verlies, of miskraam, van één ontwikkelende baby vroeg in een meerlingzwangerschap, meestal resulterend in een normale eenlingzwangerschap. Het wordt ook wel verdwenen tweeling syndroom genoemd.
Een vroege echo kan twee vruchtzaken detecteren, maar later is slechts één foetale hartslag detecteerbaar en is de tweede zak verdwenen. Of, in een opvolgende echo, is een normaal ontwikkelende baby aanwezig naast een windei.
Soms wordt de term "verdwenen tweeling" gebruikt voor elke zwangerschap waarin één baby in een meerlingzwangerschap verloren gaat terwijl de andere overleeft, zelfs als de tweeling niet technisch verdwenen is. Meestal is de term gereserveerd voor een tweeling die in het eerste trimester verdwijnt. Hier is wat je moet weten over verdwenen tweeling syndroom.
Statistieken
Studies suggereren dat verdwenen tweeling syndroom voor de 12e week van de zwangerschap voorkomt in ongeveer 36% van de zwangerschappen met twee vruchtzaken, en in meer dan 50% van de zwangerschappen met drie of meer vruchtzaken. Onderzoekers vermoeden echter dat verdwenen tweeling syndroom nog vaker kan voorkomen, omdat het frequent ongedetecteerd kan optreden.
In meerlingzwangerschappen die voorbij de 20 weken zijn voortgezet, schatten onderzoekers dat ongeveer 2,6% van de tweelingzwangerschappen en 4,3% van de driezijdige zwangerschappen getroffen zullen worden door foetale dood. Echter, deze worden doorgaans niet als verdwenen tweeling zwangerschappen beschouwd.
Symptomen
In sommige gevallen kan het verlies van de tweeling vergezeld gaan van miskraamsymptomen, zoals vaginaal bloedverlies en spotting. Andere symptomen kunnen uteriene krampen, of bekkenpijn omvatten. Deze symptomen kunnen tijdens het eerste trimester van de zwangerschap optreden en onopgemerkt blijven voor de ouder.
Als hCG-waarden worden gemeten, kunnen ze een langzamere stijging tonen dan verwacht in een normaal ontwikkelende tweelingzwangerschap. Lage hCG-waarden bij verdwenen tweeling syndroom zijn meestal aanwezig vanaf de eerste dagen van implantatie, wat geruststellend kan zijn voor een ouder dat het feit dat de tweeling verdween niets te maken had met iets wat ze wel of niet deden.
In zeer vroege gevallen, zou de vrouw misschien nooit weten dat de aandoening plaatsvond. Dit feit is vooral waar als de tweeling verdween voor de eerste echo.
Oorzaken
Als je een van je baby's hebt verloren tijdens een meerlingzwangerschap, is er geen reden om te geloven dat het gebeurde door iets wat jij of iemand anders wel of niet deed. Sommige gevallen van verdwenen tweeling syndroom ontstaan door chromosomale afwijkingen in de verloren baby, maar in andere gevallen begrijpen onderzoekers niet volledig waarom één tweeling verloren gaat.
Er lijkt een significante toename te zijn in verdwenen tweeling syndroom in de laatste jaren. Aangezien veel verdwenen tweelingen nooit gedetecteerd zouden worden zonder vroege echo, kunnen technologische vooruitgang een deel van de reden zijn voor de toename. Bovendien worden vruchtbaarheidsbehandelingen vaker en verhogen ze vaak de kans op meerlingen. Dit kan ook een factor zijn.
Hoewel de meeste keren er geen bekende oorzaak is voor verdwenen tweeling syndroom, zijn er enkele andere factoren die geassocieerd kunnen zijn met het verlies van het embryo. Deze omvatten:
- Een gevorderde moederleeftijd hebben (meestal meer dan 30 jaar)
- Chromosomale afwijkingen vertonen (in de overleden tweeling)
- Gebruik van assisterende reproductieve technieken (ART)
- Een kleine placenta of andere anatomische afwijkingen van de placenta hebben
- Genetische en teratogene factoren bevatten
Diagnose Van Verdwenen Tweeling Syndroom
Verdwenen tweeling syndroom wordt doorgaans gediagnosticeerd door echo. Als een vroege echo een tweelingzwangerschap toont, maar de ouder miskraamsymptomen ervaart of lager-dan-verwachte hCG-waarden, of slechts één hartslag kan worden gedetecteerd via Doppler, kan een zorgverlener verdwenen tweeling syndroom vermoeden.
Een opvolg-echo kan bepalen of één tweeling verloren is gegaan. Bovendien biedt de onderzoek van de placenta na de bevalling ook nuttige informatie.
Behandeling
Over het algemeen, en met name wanneer verdwenen tweeling syndroom in het eerste trimester optreedt, is geen behandeling nodig voor de moeder of de overgebleven foetus. Als een tweeling later in de zwangerschap sterft, is er een risico op vroeggeboorte, infectie, of bloeding. In die gevallen zullen zorgverleners behandeling voorschrijven die passend is voor die condities.
Hoewel er enige discussie is omtrent dit, is er bewijs dat er een groter risico kan zijn op zwangerschapsproblemen na het verdwijnen van een tweeling. Verscheidene studies hebben nu gekeken naar baby's die een verdwenen tweeling hadden vergeleken met baby's die geconcipieerd waren zonder een tweeling of met een gezonde tweeling.
Verscheidene uitkomsten zijn genoteerd, maar in het algemeen lijkt het risico op geboorteafwijkingen en complicaties hoger te zijn bij baby's die een verdwenen tweeling hadden. De toename in risico's lijkt het meest voorkomend bij het verlies van een mede-tweeling tussen 6 en 8 weken gestatie.
Complicaties
Complicaties kunnen omvatten:
- Zwangerschapsdiabetes
- Een hoger risico op aangeboren afwijkingen, zoals cerebrale parese
- Intrauteriene groeibehindering (IUGR), een aandoening waarbij de baby niet zo goed groeit als het moet tijdens de zwangerschap
- Zeer laag geboortegewicht
- Lage Apgar-scores
- Perinatale sterfte (zuigelingensterfte)
Om deze redenen wil je zorgverlener misschien je zwangerschap iets nauwer in de gaten houden als je een verdwenen tweeling had. Echter, het is belangrijk om te noteren dat in de meeste gevallen van verdwenen tweeling syndroom, de overlevende baby niet nadelig beïnvloed wordt.
Als De Tweeling Niet Verdwijnt
Meestal wordt de verdwenen tweeling geabsorbeerd door het lichaam van de ouder, zodat er geen bewijs van de tweeling is op het moment van de bevalling. Soms, als een tweeling verdwijnt tussen 15 en 20 weken gestatie, blijft een fetus papyraceus over.
Dit is een papier-dun restant van de foetus. Zeldzaam kan een teratoom tumor, waarin er enkele resten van foetaal weefsel zijn, zoals haar of tanden, voorkomen in de overlevende tweeling (dit is niet gevaarlijk voor de baby).
Coping
Als je gediagnosticeerd bent met verdwenen tweeling syndroom, heb je waarschijnlijk veel gemengde emoties. Het is normaal om te rouwen om de baby die je verloren hebt, terwijl je ook verlichting voelt dat je andere baby overleefde.
Je moet niet voelen dat je moet kiezen tussen je emoties. Je eer je geen van de baby's als je door een normaal rouwproces gaat terwijl je je gezonde baby vol verwachting tegemoetziet.
Als je worstelt met het aanvaarden van het verlies van de mede-tweeling, spreek met je zorgverlener of een geestelijke gezondheidsprofessional. Ze kunnen tips geven over hoe je het beste kunt omgaan met je verlies en je zwangerschap nog steeds kunt omarmen.
Een Woord Van Verywell
Als je verteld bent dat je verdwenen tweeling syndroom hebt ervaren, kan het een uitdaging zijn om met dit nieuws om te gaan – zelfs als de overgebleven baby perfect gezond is. Maar wees gerust dat er niets is wat jij wel of niet deed dat de mede-tweeling deed verdwijnen. Meestal is de reden voor het verlies onbekend.
Als je worstelt met angst over je zwangerschap of de gezondheid van de mede-tweeling die je nog draagt, praat met je zorgverlener. Ze kunnen je zorgen over de gezondheid van je baby en je zwangerschap verlichten.
-
Inderdaad, we zitten allemaal in deze pandemie samen. Echter, gezondheidszorg, kinderopvang en andere essentiële werkers, alsook alleenstaande ouders, staan allemaal onder een buitengewone druk om werk en gezinsleven nu gaande te houden. Dat beteken
-
Naarmate kinderen uitgroeien van peuters tot ervaren kleuters, kunnen ze deelnemen aan geavanceerdere activiteiten en beginnen ze met anderen te spelen. Leuk! Hoewel kinderen in deze leeftijdsgroep nog niet ganz klaar zijn voor bordspellen en Harry P
-
Wat zijn nachtschrikken bij peuters? Nachtschrikken, ook slaapschrikken genoemd, zijn plotselinge, gedeeltelijke ontwakeningen uit diepe slaap gekenmerkt door intense angst, schreeuwen, en moeite om volledig wakker te worden. Deze episodes worden vaa





