Tips om je kind te vertellen dat het geadopteerd is
Beslissen wanneer en hoe je je kind vertelt dat het geadopteerd is, kan een grote bron van stress zijn. Wat als ze hun biologische familie willen zoeken? Of wat als de waarheid over waarom ze ter adoptie zijn aangeboden, ze voor het leven bekwaamt? Wat is de juiste leeftijd voor dit gesprek? Wat zeg je?
Het is geen kwestie van of je het wel of niet openbaart. "Het moet duidelijk zijn voor adoptieouders dat ze hun kinderen moeten vertellen dat ze geadopteerd zijn. Het is geen beslissing voor adoptieouders om te nemen of in overweging te nemen. Adopteerkinderen moeten het weten," zegt Jessenia Parmer, adopteerkind-mental-health-advocaat en consultant.
Hoewel er geen one-size-fits-all antwoord is, zijn er enkele algemene richtlijnen die je kunt overwegen wanneer je je kind vertelt dat het geadopteerd is.
Verschillende adoptieregelingen
Het type adoptieregeling dat je hebt, zal een sleutelfactor zijn in het bepalen hoeveel informatie je kind nodig heeft.
Familie-adoptiesituaties zijn vaak het makkelijkst voor kinderen om te begrijpen. Een kind dat door een familielid wordt geadopteerd, zoals een grootouder of een tante en oom, kan van jonge leeftijd af weten dat hun biologische ouders niet de mensen zijn die ze opvoeden. Ze hebben misschien al geaccepteerd dat hun biologische ouders niet voor ze kunnen zorgen, maar dat een ander familielid de middelen heeft om dat wel te doen.
Open adoptiesituaties met niet-familieleden kunnen vergelijkbaar zijn. Een kind dat lopend contact heeft met hun biologische ouders, weet dat er een moeder is die ze heeft geboren en een andere moeder die ze opvoedt. Ze sturen misschien brieven, wisselen foto's uit of hebben bezoeken met een of beide biologische ouders.
Kinderen die in pleegzorg zijn geplaatst voordat ze op oudere leeftijd werden geadopteerd, kunnen zich misschien herinneren aan hun biologische gezinnen. En ze kunnen een beter begrip hebben van waarom ze niet bij ze wonen en hoe adoptie werkt. Zelfs als ze zich niet herinneren aan hun biologische gezinnen, zullen ze zich waarschijnlijk herinneren aan de pleegzorg en details over hun adopties willen.
Kinderen die bij de geboorte werden geadopteerd en wier adopties gesloten zijn, zullen waarschijnlijk niet weten dat ze geadopteerd zijn voor een lange tijd – tenzij iemand het ze vertelt. In deze gevallen kunnen ouders beslissen wanneer het het beste is om het onderwerp aan te kaarten en wat ze willen onthullen.
Waarom je over adoptie moet praten
Sommige adoptieouders willen hun kinderen niet vertellen dat ze geadopteerd zijn. Maar de meeste experts vinden het belangrijk dat kinderen de waarheid weten en dat de informatie van jou komt. Hier zijn een paar redenen waarom:
- Je kinderen kunnen het van een andere bron ontdekken. Je wilt niet dat je kinderen leren van andere familieleden of mensen in je gemeenschap dat ze geadopteerd zijn. Deze informatie leren via een willekeurig gesprek of door papierwerk te ontdekken op oudere leeftijd kan erg verontrustend zijn. Ze kunnen erg boos op je zijn dat je ze de waarheid niet hebt verteld.
- Het helpt hun hun genetica te begrijpen. Zelfs als je niets weet over de biologische familie van je kind, kan het hen laten weten dat ze geadopteerd zijn helpen. Ze kunnen misschien genetische tests doen om te leren of ze risico lopen op bepaalde medische aandoeningen.
- Het geeft ze de macht om keuzes te maken. Kinderen kunnen hun eigen keuzes maken als ze informatie hebben. Ze kunnen beslissen of ze willen leren over de geschiedenis van hun biologische familie of of ze hun biologische verwanten willen zoeken. Als je ze niet vertelt dat ze geadopteerd zijn, maak je die keuze voor hen. En ze kunnen je ervoor verachten als ze later in het leven ontdekken dat ze geadopteerd zijn.
Vroeg beginnen of wachten tot ze het begrijpen?
Soms vragen ouders zich af of ze gesprekken over adoptie moeten beginnen wanneer kinderen jong zijn of wachten om ze neer te zetten en het uit te leggen zodra ze oud genoeg zijn om het echt te begrijpen.
Onderzoekers zeggen dat je moet beginnen met praten met kinderen over adoptie op jonge leeftijd. Een studie zegt zelfs dat je ze op 3-jarige leeftijd moet vertellen. Anders riskeren je hen emotioneel te schaden.
Onderzoekers befragden 254 volwassen adopteerkinderen. Ze ontdekten dat de personen die na de leeftijd van drie jaar van hun adoptie erfaren, meer distress en lagere levensvreugde rapporteerden. Meesten rapporteerden dat ze troost vonden in het zoeken van contact met biologische verwanten en andere adopteerkinderen.
Dit onderzoek was in lijn met andere studies die vonden dat late ontdekking van adoptie gelinkt is aan psychologische distress en gevoelens van boosheid, verraad, depressie en angst.
In plaats van ze neer te zetten wanneer ze tieners zijn en het allemaal op een keer te onthullen, begin met het geven van eenvoudige uitleg wanneer ze peuters zijn. Hoewel ze te jong zijn om reproduktie en genetica te begrijpen, kunnen ze eenvoudige stellingen begrijpen, als "Je hebt twee mama's die je liefhebben."
Lees boeken over adoptie. Praat met andere adoptieouders voor advies en steun. En begin met het geven van eenvoudige uitleg over hoe je een gezin werd toen ze erg jong waren.
Overweeg om met volwassen adopteerkinderen te praten voor advies en steun. Parmer stelt ook voor om verhalen van andere adoptieve gezinnen te zoeken die het proces hebben doorlopen, zodat je meer kunt horen over hoe ze een gezin werden, inclusief hoe ze hun worstelingen overwonnen.
Hoe moeilijke omstandigheden aan te pakken
Sommige adoptieverhalen zijn makkelijker te verklaren dan andere. Een kind kan begrijpen dat hun biologische moeder te jong was om ze een goed thuis te geven, bijvoorbeeld.
Maar in andere gevallen is de situatie veel gecompliceerder. Als hun biologische ouders drugs gebruikten of geïncarceerd waren, is het lastiger om te weten wat je moet zeggen. Het verhaal kan nog gecompliceerder zijn als een kind het resultaat is van verkrachting of incest. Het is nog steeds belangrijk om eerlijk te zijn tegenover een kind.
Als je je kind de waarheid niet vertelt, kunnen ze een fantasie ontwikkelen over hun biologische ouders. Ze kunnen zich voorstellen dat hun biologische ouders blij zouden zijn ze ooit te ontmoeten of fantaseren dat ze komen om ze op te halen (vooral wanneer ze boos op je zijn). Hun nu de waarheid vertellen kan hen besparen van het later leren over de pijnlijke omstandigheden.
Een woord van Verywell
Ongeacht wat je besluit over wanneer en hoe je je kind vertelt dat het geadopteerd is, maak duidelijk dat je ze wilde. Praat over de stappen die je ondernam om ze onderdeel van je gezin te maken, en benadruk hoeveel je ze liefhebt.
Als je je kind nog niet hebt verteld dat het geadopteerd is, en je weet niet hoe je het moet doen of wat je moet zeggen, aarzel niet om professionele hulp te zoeken. Praat met een therapeut of mental health professional. Zij kunnen je helpen de beste manier te vinden om je specifieke omstandigheden en de unieke behoeften van je kind aan te pakken.
-
Als je een overweldigde ouder bent van één kind, en hyperventileert bij het idee van proberen voor baby nr. 2, ben je niet alleen. Mijn man en ik — zoals een toenemend aantal Amerikanen — zitten op de proverbiale hek. Hoewel we altijd van plan waren -
Tweejarige weigert te eten: wat nu? Vraag: Ik heb zon moeilijke tijd om mijn twee-en-een-half-jarige te laten eten. Sommige dagen, wat ik ook maak, hij wil niet eten. Ik zit tussen hem te zeggen dat hij kan eten wat ik voor het avondeten maak of hele -
Loop je momenteel in de ruimte van ouderschap waar je kind een kleine dictator is, zo kwetsbaar als eierschalen en zo onvoorspelbaar als het weer in Nieuw-Engeland? Zijn er momenten geweest dat je overtuigd was dat je lieve engeltje eigenlijk bezet
