Lijst van landen open voor internationale adoptie

Ouders die een internationale adoptie willen afronden, hebben een breed aanbod. Hoewel Amerikanen bekend zijn met adoptie uit China en Rusland, kunnen families kiezen uit honderden landen. Elk land heeft eigen procedures en vereisten; niet alle Amerikaanse ouders voldoen aan alle eisen.

Haagse Conventie-landen

De volgende landen zijn partij bij de Haagse Conventie, een internationaal verdrag dat standaardregels stelt ter bescherming van internationale adopties. Deze landen volgen de conventieprocedures, waaronder een Centrale Autoriteit voor toezicht, een adoptiecertificaat voor elk kind, en openbaaring van alle kosten en schattingen. Volgens de US Department of State (stand oktober 2010) mogen Amerikaanse ouders adopteren uit: Albanië, Andorra, Armenië, Australië, Oostenrijk, Azerbeidzjan, België, Belize, Bolivia, Brazilië, Bulgarije, Burkina Faso, Burundi, Canada, Kaapverdië, China, Colombia, Costa Rica, Cuba, Cyprus, Tsjechië, Denemarken, Dominicaanse Republiek, Ecuador, El Salvador, Estland, Finland, Frankrijk, Georgië, Duitsland, Griekenland, Guinee, Hongarije, IJsland, India, Israël, Italië, Kenia, Letland, Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Macedonië, Madagascar, Malta, Mali, Mauritius, Mexico, Moldavië, Monaco, Mongolië, Nederland, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Panama, Paraguay, Peru, Filipijnen, Polen, Portugal, Roemenië, San Marino, Seychellen, Slowakije, Slovenië, Zuid-Afrika, Spanje, Sri Lanka, Zweden, Zwitserland, Thailand, Togo, Turkije, Verenigd Koninkrijk, Uruguay en Venezuela.

Niet-Haagse Conventie-landen

Amerikaanse families zijn niet beperkt tot Haagse Conventie-landen. Er zijn veel niet-Haagse landen met kinderen die adoptie zoeken. Toezicht en regulering variëren sterk. Deze landen hoeven geen kosten open te leggen; procedures zijn niet gestandaardiseerd. Per oktober 2010 noemt de US Department of State onder andere: Afghanistan, Algerije, Angola, Argentinië, Bahama's, Bahrein, Bangladesh, Barbados, Benin, Bhutan, Bosnië-Herzegovina, Botswana, Brunei, Burma, Kameroen, Centraal-Afrikaanse Republiek, Ivoorkust, Kroatië, Cuba, Democratische Republiek Congo, Egypte, Equatoriaal-Guinea, Eritrea, Ethiopië, Fiji, Gabon, Ghana, Grenada, Guinee-Bissau, Guyana, Haïti, Honduras, Indonesië, Iran, Ierland, Jamaica, Japan, Jordanië, Kazachstan, Kiribati, Kosovo, Koeweit, Kirgizië, Laos, Libanon, Lesotho, Libië, Malawi, Maleisië, Maldiven, Marshalleilanden, Mauritanië, Micronesië, Marokko, Mozambique, Nauru, Nepal, Nicaragua, Niger, Nigeria, Oman, Pakistan, Palau, Papoea-Nieuw-Guinea, Qatar, Rusland, Samoa, Sao Tomé en Principe, Saoedi-Arabië, Senegal, Singapore, Salomoneilanden, Zuid-Korea, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en de Grenadines, Suriname, Syrië, Taiwan, Tadzjikistan, Tanzanië, Timor, Tonga, Trinidad en Tobago, Tuvalu, Verenigde Arabische Emiraten, Oeganda, Oekraïne, Oezbekistan, Vanuatu, Jemen, Zambia en Zimbabwe.

Aandachtspunten

Sommige landen hebben strenge woon-, relaties- of nationaliteitseisen, wat adoptie zeldzaam en uitdagend maakt. Bijvoorbeeld: Bolivia (Haags land) vereist dat Amerikanen wettelijke inwoners zijn. Iran (niet-Haags) staat alleen Iraanse burgers toe, ook die in Amerika wonen. Bovendien kan het adoptiebeleid van elk land met weinig of geen waarschuwing veranderen. De US Department of State publiceert per land de vereisten en procedures voor aanstaande ouders.

Previous:

Next: