• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Okropne dwulatki: część rozwoju emocjonalnego

Okropne dwulatki: część rozwoju emocjonalnego

Dlaczego nazywa się je "okropnymi dwulatkami"? Prawdopodobnie z powodu sposobu, w jaki 2-latki wyrażają emocje. Uczucia są surową i potężną u 2-latków. Większość maluchów wystawia swoje emocje na widoku. Gdy maluch czuje radość i miłość, rzuca ramiona wokół Ciebie, promieniuje, chichota i chichota, a może nawet śpiewa: "Kocham Cię". Gdy czuje smutek lub samotność, twarz zniekształca ból, łzy łącą się z oczu, gdy desperacko szuka Twojej ulgi i towarzystwa. A gdy czuje złość lub frustrację, krzyczy, kopie i gryzie jak wściekłe zwierzę. Prawdopodobnie nigdy nie widziałeś/aś takiego nago wyrazu emocji jak ten pokazywany przez 2-latka.

I nie Ty jesteś jedynym świadkiem surowej mocy emocji dziecka. Przez trzeci rok życia dziecko staje się coraz bardziej świadome siebie – i swoich emocji. Jak to jest zauważyć emocje po raz pierwszy? Dziecko nie ma jeszcze słów, by to opisać, ale pewnie czuje się zdezorientowane, przytłoczone i przerażone przez siłę własnych uczuć. Bo wie, że są niekontrolowalne: że sama nie poradzi sobie z nimi. Wydają się przychodzić z nikąd i posiadają ją.

Dziecko prawdopodobnie nawet nie ma słów na opisywanie rosnącej gamy emocji. O, pewnie, maluch zna podstawy: smutek, radość, złość. Ale czy zna słowa na bardziej złożone odcienie, które teraz czuje: strach, wstyd, winowajstwo, zazdrość, życzliwość, troska, empatia, zawstyd, złość, rozczarowanie, ulga, dumę?

Emocjonalne ratowanie

Twój maluch potrzebuje Twojej pomocy, by zarządzać emocjami. Potrzebuje pomocy w znalezieniu słów wyrażających potrzeby i uczucia. Potrzebuje też pomocy w radzeniu sobie z nową gamą uczuć. Może rozpraszasz złość, zmieniając humor żartem, uśmiechem, przysmakiem. Albo ulżysz smutkowi lub strachowi ciepłym przytuleniem, miłymi słowami, miękkim głosem.

Obserwuj dziecko uważnie w trzecim roku. Twój 2-latek wysyła czyste sygnały telegrafujące emocje. Ale wciąż potrzebuje Ciebie, byś je odebrał/a i przetłumaczył/a dla niego. Dopóki dziecko nie opanuje słownictwa, potrzebuje Twojej pomocy w definiowaniu emocji. Postaraj się uważać i pomagać dziecku akceptować swoje uczucia.

Spróbuj nie zaprzeczać uczuciom malucha w dobrze zamierzonych próbach wzmocnienia odwagi lub ulgę boleci. Wyeliminuj ze słownictwa zwroty jak:

• "Przecież nie boisz się tego gołębia, prawda?"
• "Nie bądź smutny."
• "Nie ma powodu do zazdrości."
• "Nie masz powodu do złości."
• "Trzymaj się, nie jesteś ranny."

Twój 2-latek prawdopodobnie ma trudności z samym zrozumieniem emocji. Ty utrudniasz to, jeśli zaprzeczysz istnieniu tych uczuć – lub ich legitymizacji. Dzieci czują smutek, złość, zazdrość, ból. Niezależnie od tego, czy mamy prawo czuć tak, jak czujemy, czy nasze uczucia są rozsądne – czujemy to, co czujemy, gdy to czujemy. Twoje dziecko stało się osobą. Więc nie zaprzeczaj temu, co on/ona znajduje tak prawdziwe, tak potężne, a czasem tak przerażające.