Rozumienie „złego” zachowania malucha

Rozumienie „złego” zachowania malucha

Ponieważ Twoje dziecko nie zna jeszcze różnicy między „dobrym” a „złym”, nie jest sprawiedliwe ani rozsądne dyscyplinować je tak, jakby znało (to przyjdzie później). Jeśli spróbujesz karać lub grozić maluchu, jej upór w „robię, co mi kazano” nie wynika z buntu, ale z kombinacji braku zrozumienia i potrzeby twierdzenia swojej niezależności.

Gdy dziecko nie zachowuje się tak, jakbyś chciał/a, to nie dlatego, że nie zgadza się z Twoimi zasadami. Prawie na pewno nie chce być buntowniczą. Prawda jest taka, że Twoje maluch ani się nie zgadza, ani nie zgadza z Twoimi zasadami – ona ich nie rozumie ani nie pamięta – zwłaszcza w gorącu chwili, gdy widzi coś, co chce zrobić.

Rocznik będzie się „dobrze zachowywał” – czyli zachowywał tak, jak Ty chcesz – tylko jeśli sama to chce. To nie znaczy, że powinieneś pozwalać dziecku na wole zachowywanie się jak zechce. Nadal możesz dawać wytyczne akceptowalnego zachowania i sprytnie kierować dzieckiem, by chciało „być grzecznym”. Ale musisz pozostać wystarczająco elastyczny/a, by pozwalać i wręcz zachęcać walkę dziecka o niezależność bez niszczenia jej pewności siebie.

Gdzie przeciągnąć granicę między akceptowalnym a nieakceptowalnym zachowaniem? Zasady, które opracujesz, by wyznaczyć granice dziecku, prawdopodobnie będą dążyć do jednego z trzech celów:

  • Zachować bezpieczeństwo dziecka. Np. trzymaj dorośnego za rękę na ulicy, nie skacz z łóżka, nie baw się w śmieciach.
  • Zachować bezpieczeństwo innych przed dzieckiem. Np. nie bij, nie kopnij, nie ciągnij za włosy, nie gryź, nie wyłupuj oczu.
  • Zachować nienaruszony mienie. Np. nie maluj krzesła, nie jedz w salonie, nie rzucaj kruchymi przedmiotami.

Jeśli wszystkie Twoje zasady mieszczą się w jednej z tych trzech kategorii, to prawdopodobnie wyznaczają rozsądne i konieczne granice.

Twoje maluch jest w trudnej sytuacji: jej pragnienie by Ci dogodzić, kochać i być kochaną przez Ciebie często kłóci się z rodzącym się popędem do niezależności. W tym wieku nie ma wątpliwości, że chce Ci dogodzić. Ma jednak tylko bardzo pojęcie o tym, co lubisz, by robiła. Jednocześnie Twoje dziecko nie jest już posłusznym niemowlęciem, ale maluch z własną wolą i pragneniami. Twoje maluch teraz rozpoznaje się jako odrębne istota, a nie jako przedłużenie Ciebie. I naturalnie chce wszystko po swojemu. Więc zajmij swoje rogi i czekaj na gong. Zderzenie wol, które okresowo pojawi się i czasem zdominuje Waszą relację przez najbliższe siedemnaście (lub więcej) lat, właśnie się zaczyna.

Previous:

Next: