Lekarstwa na przekleństwa

Siedzisz na podłodze z maluchem, który układa klocki na barku, uśmiechając się do jego słodkich chichotów, gdy nagle klodek spada – i z nim przekleństwo. Szok – może nawet trochę śmieszny lub przerażający – pierwszy raz, gdy niewinny dwulatek przeklina. Z pewnością rodzi pytania o właściwą reakcję. Spokojnie, rodzice: Amerykańska Akademia Pediatrii mówi, że przeklinanie jest de facto odpowiednie rozwojowo. Ale to nie znaczy, by miało trwać.

Ogranicz ekspozycję

Trudno kazanie dziecku nie przekлинаć, jeśli usłyszało to u Ciebie tydzień temu w upiorze frustracji. Rodzice muszą nadzorować własne nawyki językowe i świadomie przestać używać wulgarności – albo zachować je na noc, gdy małe uszy śpią. Pomyśl o opiekunach i nauczycielach w życiu dziecka – poproś ich o wczoraj w dbaniu o język. Przeglądaj media, jakim wystawiasz dziecko – TV, filmy, gry, książki.

Porozmawiaj o słowie

Pediatra psycholog dr Laura Markham zaleca pytanie dziecka, co znaczy to słowo. Jeśli nie wie – powiedz. Wyjaśnij, jakie uczucia wzywa u innych. Skup się na alternatawach – np. gdy dziecko jest złości, może uderzyć w poduszkę, a nie przeklinać. Albo wymyślcie razem zabawny słowo-kod zamiast wulgarności.

Zabaw się

Zrób z tego grę. Dr Markham proponuje „specjalny czas”, gdy dziecko może używać słowa ile chce. Rodzice reagują zabawnie. Dr Markham uważa, że przeklinanie to sposób dziecka na eksplorację mocy i szoku, a gra daje bezpieczne granice. Może stracić w to zainteresowanie.

Zastrzeżenie

Konwencjonalna mądrość każe ignorować zachowanie, ale, jak wskazuje dr Markham, to nie adresuje potrzeby dziecka bycia uznanym za małego, potężnego człowieka. Jeśli zachowanie ma zostać wytępione, potrzeba pod spodem musi zostać uznana i zwrócona dziecku. Rodzice mogą chcieć etykietować słowa jako złe/brzydkie, to tylko zwiększa ich tajemniczość. Skup się na oferowaniu pozytywnych, zdrowych sposobów eksploracji własnej mocy.

Previous:

Next: