• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wypróbowałam alternatywną terapię, by namówić syna do kakania

Mój syn zawsze był bardzo przywiązany do rutyn, w tym do nawyków toaletowych. Wiedział, kiedy to „jego czas” na kaka, a nawet miał cały rytuał. Ale rzeczy zmieniły się wkrótce po przeprowadzce rodziny z Florydy do New Jersey roku temu, i spędziliśmy rok w mieszkaniu, szukając domu na zawsze.

Dzień przed przeprowadzką do nowego domu, mój 4-latek zrobił kaka jak zawsze. To nie coś, co normalnie bym zanotowała, ale przeskocz 10 dni dalej bez kaki, i myślisz tylko o ostatnim razie, jak zrobił. W miarę upływu dni coraz bardziej się martwiłam. Każdego dnia wnosiłam temat kakania, a on odpowiadał: „Nie czuję, że muszę.”

Wypróbowaliśmy wszystko: sok z suszek, gruszki, mleko z magnezu, supozytorium, miękkiwacze, purgatywy, a nawet klistier Fleet, ale nic nie działało. Dziesiątego dnia zawiózłam syna do szpitala. Tam asystent lekarski przygotowywał klistier, ale po wstępnym badaniu (w tym palcowym), syn powiedział, że spróbuje sam. Po namacaniu się, by kakać, w końcu zrobił. Byłam w siódmej sferze radości, ale jednocześnie przerażona lękiem. Czy to stanie się wzorcem?

Dlaczego niektóre dzieci zatrzymują kał?

Wiem, że problemy z toaletą nie są rzadkie. Ale gdy dzieci przestają iść do toalety, mówi Taunya Banta, menedżer usług inkluzywnych w przedszkolu KinderCare, to zazwyczaj sprowadza się do trzech rzeczy: kontrola, rozwój lub strach. „Łazienka może być straszna dla niektórych dzieci” – mówi Banta. „Dzieci mogą bać się wpadnięcia do toalety lub bycia spłukanymi. Spłucanie też może być głośne i przerażające.”

Dzieci mogą bać się wpadnięcia do toalety lub bycia spłukanymi. Spłucanie też może być głośne i przerażające dla dzieci.

Problem w tym, że kał może gromadzić się i utwardzać, gdy dziecko nie kaka przez dłuższy czas. Ten zalegający kał może prowadzić do niekontrolowanego wycieku – i to się bałam.

Sześć dni po pierwszej wizycie w szpitalu, i znowu żaden miękkiwacz ani purgatyw nie mogły sprawić, by ten mały chłopiec powiedział cokolwiek innego niż: „Nie czuję, że muszę”, stając ze skrzyżowanymi nogami w bólu. Więc znowu do szpitala (nie czekałam 10 dni).

W szpitalu przeprowadziłam świetną rozmowę z pediatrą ratunkowym Christopherem Amato, M.D., który przez prawie dekadę walczył z tym samym u syna. „To częstsze u chłopców” – mówi. „Może być związane z komponentami behawioralnymi, jak bolesny kał, który wystygmatyzował syna, albo dietą: dużo skrobi, nabiału, albo za mało wody.”

W przypadku mojego syna, moim zdaniem, chodziło o bycie w nowym miejscu i wypadaniu z rytmu rutyny. Dr Amato się zgadza. „Każdy stresor, taki jak zmieniona rutyna, może wpływać na nasze ciała, co ostatecznie może objawiać się jako zaparcia” – mówi.

Co lekarze zaproponowali, by syn zrobił kaka

Dr Amato powiedział, bym przestała dawać klistiery, bo mogą go stracić, i skupiłem się na leczeniu od ust, a nie od tyłu. Skoro to był problem psychiczny, a nie fizyczny, zalecił Miralax, by syn „fizycznie nie mógł już zatrzymać kału”.

Każdy lekarz, z którym rozmawiałam w mojej poszukiwaniu rozwiązania, sugerował Miralax, ale bałam się go spróbować. Wielu rodziców przysiąga, że działa (i zero osądzania), ale Miralax trafił do mediów z powodu negatywnych skutków ubocznych u dzieci: lęku, paranoi, gniewu.

Ale dr Syeda Husain, pediatra z New Jersey, zaprzecza twierdzeniom przeciwko Miralax. „To głównie polietylenoglikol (PEG), który jest nietoksyczny, rozpuszczalny w wodzie, i składnik bierny nie wchłania się w jelitach. Działa, ciągając wodę do jelita, by zmiękczyć kał” – mówi dr Husain.

Co do wpływu na zachowanie dziecka, mówi: „Dzieci, które mają problemy behawioralne, czasem mają problemy sensoryczne, gdzie akt wypróżniania jest dla nich nieprzyjemny, w którym przypadku rodzice mogą myśleć, że Miralax powoduje problemy behawioralne.”

Problem w tym, że kał gromadzi się i utwardza, gdy dziecko nie kaka przez dłuższy czas. Ten zalegający kał może prowadzić do niekontrolowanego wycieku – i to się bałam.

Jaka terapia zadziałała, by syn zrobił kaka

Wciąż chciałam alternatywne rozwiązanie i dr Amato zaproponował, byśmy zaczęli od oleju rzepakowego/mineralnego, którego „stara szkoła lekarzy” kiedyś używała. Podobnie jak Miralax, nie jest wchłaniany przez jelita i ma działać tak samo.

Jennifer Shu, M.D., FAAP, pediatra i redaktorka strony American Academy of Pediatrics HealthyChildren.org, mówi: „olej mineralny jest prawdopodobnie OK dla dzieci powyżej 1 roku, ale Miralax może być lepszą alternatywą.” Powód: leki osmotyczne jak Miralax w dużej mierze zastąpiły olej mineralny, bo są „bardziej smaczne i łatwiejsze do podania”, wedle UpToDate.com, opartego na dowodach źródła klinicznego. Wyciek oleju mineralnego z odbytu też możliwy i często oznacza, że dawka jest „przesadna”. A olej mineralny może prowadzić do niebezpiecznego zapalenia płuc tłuszczowego, jeśli zostanie wdychany. Dlatego najlepiej unikać go u niemowląt do 12 miesięcy, tych narażonych na aspirację, i dzieci z zaburzeniami neurologicznymi lub refluksem przełykowym. Zawsze skonsultuj pediatrę – radzi dr Shu.

Tego wieczoru wymyśliłam plan: dawanie synowi oleju mineralnego w nocy i rozmawianie dużo o tym, jak nigdy nie chcemy wracać do szpitala. Dyskutowaliśmy o ważności codziennego kakania, uczylibyśmy się z książek, jak powstaje kaka, że to śmieci, które muszą wyjść z naszego układu (czołem It Hurts When I Poop! i From Chewing To Pooing), i wprowadziliśmy tablicę nagród.

Moja kuzynka zaproponowała też taktykę, która zaskakująco uratowała sytuację. Inspektowała, by mój syn przeprowadził jej 13- i 17-latków przez proces kakania, udając, że nie mogą i potrzebują pomocy. Pomysł polegał na tym, że stawiając syna w roli udanego pomocnika, będzie dumny i sam będzie chciał iść. Zadziałało jak urocze.

Caroline Fisher, M.D., Ph.D., certyfikowana psychiatra dziecięca z Corvallis, Oregon, mówi, że to jej nie dziwi. „Małe dzieci uwielbiają starsze dzieci, więc idea, że może pomóc starszemu dziecku, odsunęła uwagę od niego „robiącego coś źle” i postawiła w roli eksperta” – mówi. „Naszy wewnętrzny detektor hipokryzji reaguje, jeśli nie robimy tego, co mówimy, i gdy zachowujemy się jak eksperci, jesteśmy bardziej skłonni stosować do siebie swoje własne rady.”

Nie wiem, jak długo jeszcze potrwa, zanim poczuję, że jesteśmy poza tym, więc uczę się brać wszystko dzień po dniu.

Robiliśmy to co wieczór przez około pięć dni i kontynuowaliśmy z olejem mineralnym, aż zauważyłam reakcję: wypukłe guzki na plecach i rękach. Choć nie śwodziły, zredukowałam dawkę po około tygodniu i wprowadziłam wodę z aloesem i probiotyki porankowo.

W trakcie tej podróży rozmawiałam z ponad 25 mamami, które zmagały się lub zmagają tym samym problemem. Większość miała unikalne historie i sposoby radzenia. Nauczyłam się, że każde dziecko jest inne i tak jest każdy rodzic, gdy chodzi o to, jakie leczenie czuje się komfortowo – i to OK.

Każdego dnia wciąż zatrzymuję dech (dosłownie) i liczę, że syn powie, że musi iść. Robię z tego konkurs i proponuję „wyścig”, kto „będzie zwycięzca” i zrobi kaka pierwszy wieczorem. (Spoiler: to on.) Nie wiem, jak długo jeszcze potrwa, zanim poczuję, że jesteśmy w czystym, więc uczę się brać wszystko dzień po dniu.

Zlata Faerman to Jersey Girl z @ZlataThoughts. Pełnoetatowa publicystka, pół etatu pisarka, i ambasadorka witu i humoru non-stop, Faerman przechodzi życie z mężem i synem. Gdy nie pracuje, ta samouka kucharka tworzy kulinarne kompozycje proste, zdrowe i pyszne (głównie niskofodmapowe) przepisy na swój blog @lifeandthymez, przekraczając granicę między zabawnym a nieodpowiednim, i fantazjuje o byciu prawdziwą gospodynią z New Jersey.