Kiedy pomijasz trzeci trymestr

Nie byłam radosną, świecąca w ciąży kobietą.

Nie źle mnie rozumieć – w drugim trymestrze wyglądałam fanfuckingtastic, jakbym wykręciła na wyciągnięciu dobrze nadmuchanego koszykówki z Targetu. Rockowałam preg-tini (drink dla ciążonych) przy basenie, tatuaż walczył z rozrastającym się brzuchiem, babcie westchnęły: „w moich czasach!” i upadały na kanapę do omdlenia. Choć cieszyłam się, że mięśnie brzucha mogą odpocząć i przytulić wewnętrzną boginię ziemi, gdy okrągły brzuch groził, że rozszarpuje moje przedciążowe koszule, nie mogę powiedzieć, że ciąża była przyjemna.

Element, który uznałam za pewnik, to wspólnota doświadczeń, jak ciąża może wnerwiać. Zeskupcie grupę matek, pokażcie test ciążowy – zobaczycie. Wspólne doświadczenia bywają absurdalnie śmieszne: Jennifer nie mogła się przewrócić w łóżku bez dźwigu, Brittney sikała przy każdym śmiechu, Kelly musiała użyć aparatu w telefonie, by ogolić linie biżuterii.

I – miałam dziecko.

Było bardzo mało trzeciego trymestru, a co miałam, spędziłam patrząc na ściany szpitala, zastanawiając się, jak daleko można rozciągnąć ciążę. Reszta to codzienne dojazdy do NICU, siedzenie obok maluszka, pytanie o skutki uboczne. Moje obrzęknięte kostki i ciśnienie nie miały czasu na regenerację, a nie mówmy o posiekanej pośrodku.

Zobaczyłyście? To eskalowało szybko.

Śmialiśmy się i prowadziliśmy lekkie rozmowy o cierpieniach trzeciego trymestru i noworodka, a ja wyskakuję z historią, psując zabawę.

Oczywiście pojawiają się poważne obawy, gdy rodzi się dziecko tygodnie lub miesiące przed planem. W środku wszystkiego wszyscy chcą znać szczegóły, jak się masz, jak pomóc. To, gdy kurz opadł, zaczęłam widzieć pełny obraz tego, czego przegapiłam.

Czułam się oszukana o górę doświadczenia, a zdolność do łączenia się z innymi matkami czasem czuła się jak spadek z urwiska. Bywa irytujące, gdy kobiety dzielą się historiami porodu dla szoku lub przerażenia nowych mam – ale czasem muszę je opowiadać, bo to jedyne, co mam do oddania.

Jeśli spotkacie mamę z NICU, wiedzcie, że ona też chce, by było inaczej.

To izolujące – być częścią tego uniwersalnego doświadczenia, a mieć tak mało wspólnego z każdym innym w pokoju.

Mam szczęście, bo miałaś wcześniej poród terminowy i normalne poporodowe, więc czasem mogę dorzucić żartobliwe wierszyki o końcu ciąży, ale dla niektórych kobiet traumatyczna opowieść to wszystko, co mają do pokazania. Prawdopodobnie czuje się tak samo dziwnie jak ty, i głozy w głowie mówią, że przyciąga wszystkich w dół.

Spróbujcie, by wiedziała, że jest mile widziana przy ognisku, nawet jak trzyma latarkę pod brodą i opowiada horror z sondami karmienia.

A jak zobaczycie zazielony wygląd mamy, której nie wie, co powiedzieć – dajcie jej latarkę i proście opowiedzieć historię, z sondami i wszystkim.

Powiązane: Co powinnaś wiedzieć, jeśli masz przedwczesnego dziecka

Previous:

Next: