Jak nauczyć rodzeństwo dobrych uczynków wzajemnych

Niezależnie od tego, czy rodzeństwo spędza więcej czasu na krzykach niż w harmonii, czy po prostu zleniwiło w nawzajemnym pomaganiu – możesz zastosować proste taktyki i lekcje, by poprawić relację. Pomóż dzieciom współpracować, cenić się nawzajem i poczuć wartość i satysfakcję z dobrych czynów. A może wkrótce będą dzielić pilot do TV i pomagać sobie z lekcjami.

Instrukcje

  1. Pomóż każdemu dziecku cenić swoją unikalność i wartość. Unikaj porównywania. Żadne dobre czyny nie powstaną w wirze rywalizacji. Jeśli konflikty trwają mimo braku porównań – szukaj przyczyny. Jeśli rivalizują o Twoją uwagę – wydziel codziennie czas 1-na-1 dla każdego. Gdy znikną zniesmaczenia – rodzeństwo łatwiej doceni się nawzajem i zachowa miło.

  2. Bądź modelem. Jeśli chcesz, by robiły dla siebie miłe rzeczy – zachowuj się tak samo we własnych relacjach.

  3. Gra ról. Ucz empatii: użyj ostatnich kłótni (gdy emocje opadną). Dzieci wcielają się w role drugiego, burzą lepsze rozwiązania na przyszłość.

  4. Naucz zgadzania się na niezgody. Różnice normalne – nie muszą kończyć się krzykami. Naucz słuchania perspektywy drugiego; gdy kompromis niemożliwy – bez obraźliwych słów, krzyków, walki fizycznej.

  5. Chwal złapane akty dobroci. Niezależnie od adresata (rodzeństwo, przyjaciel, sąsiad, rodzina) – Twoja pochwała łaczy czyny z reakcją, zwiększając szansę na powtórzenie wobec rodzeństwa. System materialny: słoik dobrych czynów na dziecko. Złapano w czynzie – kula do słoika. Pełny słoik = nagroda: extra zabawa, filmowy wieczór rodzinný.

  6. Wspólne prace/cele. Projekt: porządkowanie pokoju zabaw, malowanie pokoju rezerwowego, wyczyszczenie garażu na strefę nastolatków. Dzieci zarządzają projektem (bezpiecznie) – rozwijają-teamwork i kameradschaft.

  7. Pomóż im zacząć. Gdy już nie walczą o TV – zaplanuj akcję dobrych czynów. Imiena rodziny na karteczkach, posiedzenie, losowanie z słoika. Każdy stara się zrobić jak najwięcej miłych rzeczy dla wylosowanej osoby przez dzień/tydzień. Cel: myślenie, co faktycznie pomoże, szukanie okazji. Kolejne posiedzenie: każdy wymienia, co zrobiono dla niego – uznanie wysiłku, satysfakcja dawcy.

Previous:

Next: