• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pochwała dla mam to super, ale to jest jeszcze lepsze

Jeden popularny trend, który niedawno pojawił się w sieciowym świecie rodzicielstwa, to posty doceniania mam. W tych postach ojcowie piszą o całej trudnej, wyczerpującej, zmęczającej pracy, jaką robią ich partnerki, a potem mówią, jak bardzo to cenią. Sieć szaleje z zachwytem, ale czy te posty nie robią więcej krzywdy niż dobra?

Najnowszy z tych postów doceniania mam napisał ojciec, który mówi, że jest przytłoczony wdzięcznością dla żony po zauważeniu plamy na drzwiczekach prysznicowych, gdzie zetarła parę, by mogła pilnować dziecka. „Dosłownie usiadłem tam i gapiłem się w szkło i uśmiechałem” – pisze. „Widziałem to, wyobraziłem sobie to, było jakbym był w pokoju z nimi. Widziałem Heather patrzącą przez szkło i robiącą miny do Lottie, gdy ta uśmiechała i bawiła się w mosesie! Po prostu stopiałem!”

Słodkie, prawda?

Kontynuuje: „To tak szalone, jak najmniejsze rzeczy mogą mnie tak sprawić, bym cenił swoją żonę. To małe poświęcenia mojej żony dla tej rodziny, które normalnie pozostałoby niezauważone. Od opieki nad naszą córką 24/7, po opiekę nad mną, gotowanie, sprzątanie, opiekę nad zwierzakami, i opiekę nad sobą (ha, żart, na to nie ma czasu)”.

I to jest moment w wielu z tych postów, gdzie rzeczy się odwracają. To piękne, by chwalić mamy za ich „małe poświęcenia”. Ale co dokładnie uważamy za małe? Opiekę nad dzieckiem 24/7, mimo bycia w związku? Bycie fizycznie i emocjonalnie dostępną dla partnera zawsze, gdy to potrzebne? Bycie jedyną opiekunką zwierząt domowych, robić całe gotowanie i odpowiadać za wszystkie domowe roboty? I na wierzchu tego wszystkiego, bycie tak przeładowaną, że po prostu przyjmuje się, że mama nigdy nie dostaje czasu dla siebie?

To nie są małe poświęcenia, i fakt, że jesteśmy OK z klasyfikowaniem ich jako takich, tylko udowadnia, jak absurdalne oczekiwania stawiamy przed kobietami, które mają dzieci. Kiedy któryś z takich postów staje się viralowy, ojcowie otrzymują setki komentarzy chwalących ich za prosty akt zauważenia ciężkiej pracy partnerki. W komentarzach pod tym konkretnym postem dziesiątki osób dopisało rzeczy jak: „Ona jest niesamowita, ale jest też tak szczęśliwa, że ma wspaniałego faceta, który rozumie i ceni ją”. Albo: „jak niesamowite, że doceniasz całą jej ciężką pracę!”.

Jakby fakt, że Twój partner balansuje całą ziemię na barkach – podczas karmienia piersią, gotowania pysznego dania i robienia standu na rękach – jest w jakiś sposób równoważny z robieniem którejkolwiek z tych rzeczy samemu. Ten ojciec to nie pierwszy, kto napisał taki post. Co roku są ojcowie w wiadomościach za pisanie postów opisujących ciężką pracę bycia mamą w domu lub chwalących żonę za współspanie, i to piękne, by pokazać wdzięczność za to, co partnerka dodaje do Twojego życia i jak pomaga wychowywać i kochać Wasze dzieci. Ale to nie jest „niesamowite”, by po prostu być świadomym obciążenia partnera, i to nie jest „szczęśliwe”, mieć partnera, który Cię zauważa. To powinno być minimum.

Rola ojców drastycznie zmieniła się w ostatnich kilku dekadach. Wedle badania Pew Research, ok. 7% ojców było rodzicami w domu w 2016 r., versus tylko 4% w 1989 r. Ojcowie spędzali średnio 8 godzin tygodniowo na opiece nad dziećmi w 2016 r., co jest potrójeniem czasu, jaki ojcowie poświęcali na opiekę nad dziećmi w 1965 r. Problem polega na tym, że nawet pozytywne zmiany, które doprowadziły wielu rodziców do stworzenia bardziej partnerskiego środowiska, wciąż nie złagodziły obciążenia matek.

Badanie z 2015 r. pokazało, że gdy zsumuje się czas poświęcony na prace domowe, opiekę nad dziećmi i pracę poza domem, urodzenie nowego dziecka zwiększa całkowite obciążenie matek o 21 godzin tygodniowo. Natomiast całkowite obciążenie ojców wzrasta o zaledwie 12,5 godziny tygodniowo. Część tego można wyjaśnić wymaganiami opieki tylko-mamskich, jak karmienie piersią, ale jest też fakt, że społeczeństwo po prostu oczekuje od mam, by wzięły na siebie więcej.

W ankiecie Pew Research z 2016 r., 53% uczestników powiedziało, że wierzy, że matki robią lepszą robotę opieki nad niemowlakami niż ojcowie, a 27% powiedziało, że to ważniejsze, by nowe niemowlęta związały się z mamami niż z tatami. Ok. 44% ankietowanych powiedziało też, że idealna sytuacja dla małego dziecka z dwoma rodzicami to, by jeden rodzic zostać w domu, a 39% powiedziało, że lepiej, jeśli rodzicem w domu jest matka. Te odpowiedzi oparte były na opinii osobistej, i dowodzą, że mimo starań o wyrównanie mam i tatów w pracy i w domu, wielu ludzi wciąż wierzy, że wychowywanie dzieci to praca kobiet.

Ojcowie, którzy chwalą mamy za „robiąc to wszystko”, nie robią nic złego, wyrażając wdzięczność wobec żon, ale wyrządzamy krzywdę wszystkim rodzicom, gdy wyginamy się, by to chwalić. Jako pracująca mama dwojga dzieci, nie chcę, by mój partner widział mnie pływającą na miejscu i chwalił mnie za to, że zostaję na powierzchni. Chcę, by widział nasze dzieci i nasz dom jako równowarto jego odpowiedzialność. I gdy mi mówi, że robię świetną robotę – bo wszyscy musimy to słyszeć w relacjach – nie chcę słyszeć, że mam szczęście, by być zamęż za kimś, kto pokazuje podstawowy szacunek i empatię dla partnerki.

Zamiast doceniać mamy za ich „małe poświęcenia”, docenmy, że żadne z tych poświęceń nie są małe. Przestańmy traktować jako normę, gdy mama jest domyślną opiekunką, petsiterką, sprzątaczką, kucharką i kierowcą. I zamiast chwalić partnera za to, że zauważa ciężką pracę z bocznej linii, faktycznie oczekujmy, że wyskoczy na ring. Najbardziej, na końcu, puścimy to zmęczone przekonanie, że mamy zawsze powinny „mamować”, i mamy szczęście, jeśli trafimy na partnera, który to zauważa.