• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

SAT Reading Comprehension: podstawowe zasady

SAT Reading Comprehension: podstawowe zasady

Strona 1

Dlaczego Twoje zrozumienie poprawia się, gdy czytasz mniej fragmentu
Trzy sekcje testu SAT Reading zaczynają się od pytań uzupełniających zdania przed fragmentami do czytania; jedna sekcja składa się z pytań do fragmentów. Aby dać Ci lepszy pomysł o układzie fragmentów w teście SAT Reading, spójrzmy jeszcze raz na jego trzy sekcje:

• Sekcja 25-minutowa: 8 uzupełnień zdań i 16 pytań do czytania (2 krótkie fragmenty sparowane, 1 długi fragment)
• Sekcja 25-minutowa: 5 uzupełnień zdań i 19 pytań do czytania (2 krótkie fragmenty, 2 fragmenty średniej/długiej długości)
• Sekcja 20-minutowa: 6 uzupełnień zdań i 13 pytań do czytania (1 para fragmentów średniej/długiej długości)

Znowu, może wystąpić pewna zmienność od testu do testu, ale możesz oczekiwać tego podstawowego układu.

Te fragmenty są głównie faktograficzne i obejmują szeroki zakres tematów. SATy zawierały fragmenty tak różne jak polowanie na wieloryby, kobiety w miejscu pracy, wolność religijna, a nawet catch (amerykański wrestling). Poza słownictwem, pytania do czytania nie wymagają żadnej specyficznej wiedzy. Wszystkie informacje potrzebne do odpowiedzi na pytania znajdują się w fragmentach.

Fragmenty zazwyczaj wyrażają punkt kogoś widzenia w dyskusji lub wyjaśnieniu czegoś. W przeciwieństwie do rodzaju czytania fikcji, jakiego robisz na lekcjach angielskiego, fragmenty wymagają niewielkiej lub żadnej „interpretacji”. Zamiast tego Twoim głównym zadaniem jest po prostu śledzenie argumentu lub wyjaśnienia autora i odpowiadanie na pytania dotyczące treści lub implikacji fragmentu.

Oto instrukcje do fragmentów do czytania:

Każdy z poniższych fragmentów jest następujący po pytaniach o jego treści. Odpowiadaj na pytania na podstawie tego, co jest wyraźnie określone lub implikowane w każdym fragmencie i w jakichkolwiek materiałach wstępnych, które mogą zostać dostarczone.

Jak widzisz, te instrukcje są proste. Nie ulegną zmianie, więc nie marnuj czasu na ich ponowne czytanie podczas testu.

Jak powiedziałem, czytanie SAT jest inne
Czytanie wydaje się umiejętnością, którą nauczyłeś się dawno temu, ale czytanie SAT różni się od rodzaju obowiązkowego czytania, jakiego robisz non-stop w szkole, lub od czytania dla przyjemności poza szkołą. Jeśli czytasz fragment SAT tak, jak czytasz podręcznik lub powieść na lekcje domowe, będziesz w wielkich, wielkich problemach na teście!

Zastanówmy się nad tym, jak i co zazwyczaj czytasz. Jednym ważnym aspektem Twojego czytania jest to, że zawsze masz informacje wstępne o temacie lub przynajmniej kontekst, w którym go umieścisz. Kiedy czytasz, to albo przedmiot, który uczysz się, albo obszar lub gatunek Twojego osobistego zainteresowania. Jeśli to na zajęciach, książka lub artykuł dotyczy przedmiotu, z którym jesteś zaznajomiony, a nauczyciel prawdopodobnie omówił główne punkty. Jeśli czytasz dla własnej przyjemności, prawdopodobnie czujesz się komfortowo nawet z trudnym materiałem.

Nie niedoszacowuj, jak bardzo wszystkie te informacje wstępne spowalniają drogę dla tego, co czytasz. A jeśli utkniesz na czymś, nie ma problemu – możesz poświęcić czas na ponowne przeczytanie tyle razy, ile konieczne. Nie pośpieszysz, więc możesz namawiać na przemyślenie przeczytanego dla dodatkowych wglądów. Jeśli nadal jesteś zmieszany, możesz szukać dodatkowych odniesień lub perspektyw w innych źródłach lub w Internecie. Krótko mówiąc, przy Twoim normalnym czytaniu masz to dość łatwo.

Teraz spójrzmy na to, jak i co będziesz czytać na SAT. Na fragmencie SAT czytasz fragment w nieznanej dziedzinie, całkowicie oddzielony od kontekstu, który pomógłby Ci go zrozumieć. Jeśli jesteś zmieszany, pech: nie ma notatek z zajęć do odniesienia dla wyjaśnienia, nie ma glosariusza ani indeksu, ani innego materiału źródłowego do wyjaśnienia. Jeśli nie rozumiesz słowa – ups – nie ma słownika ani internetowej encyklopedii, by je sprawdzić. Potem oczywiście jest czynnik presji czasu. Masz ledwo wystarczająco czasu, by przeczytać fragment raz i nadal odpowiedzieć na pytania, a już na pewno nie przeczytać go drugi, a nawet trzeci raz, jak mogłbyś w domu.

I to tylko to, z czym musisz sobie poradzić przy fragmencie. Czytanie odpowiedzi poprawnie stawia własny zestaw jeszcze trudniejszych wyzwań.

Jak NIE czytać fragmentu SAT
Dobrze, powiedz mi, czy któreś z poniższych brzmi znajomo z Twojego doświadczenia czytania fragmentu SAT.

Czytasz pierwszy akapit uważnie, ale na końcu pierwszego akapitu uświadamiasz sobie, że jesteś trochę zmieszany. Nieugięty, idziesz dalej (Błąd nr 1). Pracowicie płyniesz przez tekst, zdanie po zdaniu, starając się wchłonąć jak najwięcej faktów. Może podkreślasz kluczowe słowa lub zwroty, które wydają się ważne. Przesuwasz się przez fragment uparcie, zdeterminowany, by uzyskać jak najbardziej szczegółowe zrozumienie (Błąd nr 2).

Spędziłeś sporo czasu na fragmencie (Błąd nr 3), więc jesteś zaskoczony, że gdy dochodzisz do końca fragmentu, nie rozumiesz zbyt wiele z tekstu i pamiętasz nawet mniej. Jikes, ale teraz brakuje czasu – nie możesz przeczytać całego fragmentu ponownie – więc pospiesznie przechodzisz przez pytania (Błąd nr 4).

Oto sprawa. Po prostu nie masz wystarczająco czasu, by zrozumieć i zapamiętać wszystkie informacje w nawet krótkim fragmencie SAT. Jak omówiliśmy w The SAT: How to Gain (or Lose) 30 IQ Points – Instantly!, Twoja pamięć krótkotrwała ma bardzo ograniczoną pojemność. Gdy się „napełni” półtuzinem faktów lub pomysłów – co prawdopodobnie zdarzy się już w pierwszym akpicie – Twoja pamięć krótkotrwała osiąga przeciążenie, a Twoja zdolność myślenia spada do bliska zera. Nie tylko szczegółowe zrozumienie fragmentu jest niemożliwe na teście z czasem jak SAT, ale próba zrobienia tego tylko Cię zamieci. Co więcej, będziesz potrzebować tego czasu na pytania.

Skoro działasz w ekstremalnie pospiesznych warunkach, wszystko, na co możesz liczyć, to bardzo ogólne zrozumienie fragmentu. Na szczęście, skoro test wielokrotnego wyboru daje Ci wszystkie odpowiedzi, powierzchowne zrozumienie fragmentu to wszystko, czego potrzebujesz, by odpowiedzieć na pytania. Przecież nie musisz wymyślać odpowiedzi na pytanie; musisz tylko rozpoznać odpowiedź wśród opcji.

Możesz słyszeć lub przeczytać sugestię, by nie próbować czytać fragmentu wcale, lecz iść bezpośrednio do pytań. To podejście jest niezwykle niezalecane – chyba że brak Ci czasu w ostatnich kilku minutach sekcji czytania.

Strona 2

Prawdziwe wyzwanie sekcji czytania to pytania i opcje – nie fragmenty
Myślałbyś, że trudność w sekcji czytania wynika z nierozumienia, o czym są fragmenty. W rzeczywistości większość unikanych błędów wynika z niezrozumienia precyzyjnie tego, co pyta pytanie lub co jest opcją.

To może wydawać się zdumiewające. Przecież jak trudne może być zrozumienie prostego pytania lub krótkich opcji w porównaniu do zrozumienia trudnego i czasem długiego fragmentu? Pomyśl o tym tak: jeśli źle przeczytasz lub źle zinterpretujesz całe zdanie w 900-słowowym fragmencie, Twoje ogólne zrozumienie całego fragmentu prawdopodobnie nie będzie poważnie zakłócone. Jeśli jednak źle przeczytasz nawet kluczowe słowo krótkiego pytania lub opcji odpowiedzi, to bardzo prawdopodobnie odpowiesz źle.

Jak krótko omówiliśmy w The SAT: How Your Brain Can Get You in Trouble i jak wkrótce przekonasz się sam w poniższym ćwiczeniu, musisz nauczyć się czytać to, co opcja rzeczywiście mówi, zamiast tego, co wydaje się mówić!

Im krótszy fragment – a niektóre fragmenty SAT mogą mieć mniej niż 100 słów – tym bardziej uważnie musisz go czytać.

Ćwiczenie czytania uważnie
Część A: Aby zademonstrować, jak uważnie musisz czytać poszczególne opcje, przygotowałem dla Ciebie poniższy jednolinijkowy fragment. Nie zgaduj tutaj; naprawdę spróbuj wyliczyć odpowiedź – nigdy więcej nie zobaczysz tak krótkiego fragmentu! Weź sobie czas, ale nie ryzykuj: użyj eliminacji, by być pewnym, że znalazłeś odpowiedź. Jeśli więcej niż jedna opcja wydaje się poprawna, pracuj dalej, aż znajdziesz powód do odrzucenia każdej opcji poza odpowiedzią.

Ostatnia supernowa w naszej galaktyce widoczna z
Ziemi została zaobserwowana zaledwie pięć lat przed
tym, jak teleskop został po raz pierwszy użyty do
obserwacji niebieskiej w 1609 r.

1. Które z poniższych można wywnioskować z powyższego fragmentu?

1. Teleskopy zostały po raz pierwszy użyte do obserwacji niebieskiej.
2. Od momentu, gdy astronomowie zaczęli używać teleskopów, nie zaobserwowali żadnych supernowych w naszej galaktyce.
3. Ostatnia supernowa w naszej galaktyce miała miejsce w 1604 r.
4. Supernowe mogą być widziane z Ziemi gołym okiem.
5. Teleskop został wynaleziony pięć lat przed wystąpieniem ostatniej widocznej supernowej.

Dyskusję tego ćwiczenia znajdziesz na następnej stronie. (Sprawdź swoją odpowiedź przed przejściem do następnego fragmentu.)

Strona 3

Odpowiedzi do ćwiczenia czytania uważnie

Ostatnia supernowa w naszej galaktyce widoczna z
Ziemi została zaobserwowana zaledwie pięć lat przed
tym, jak teleskop został po raz pierwszy użyty do
obserwacji niebieskiej w 1609 r.

1. Które z poniższych można wywnioskować z powyższego fragmentu?

1. Teleskopy zostały po raz pierwszy użyte do obserwacji niebieskiej.
2. Od momentu, gdy astronomowie zaczęli używać teleskopów, nie zaobserwowali żadnych supernowych w naszej galaktyce.
3. Ostatnia supernowa w naszej galaktyce miała miejsce w 1604 r.
4. Supernowe mogą być widziane z Ziemi gołym okiem.
5. Teleskop został wynaleziony pięć lat przed wystąpieniem ostatniej widocznej supernowej.

Dyskusja: Jeśli wybrałeś opcję A – uważaj – źle przeczytałeś fragment i nie rozważyłeś wszystkich opcji. Stwierdza, że teleskopy zostały po raz pierwszy użyte do obserwacji niebieskiej w 1609 r.; nie mówi, że to było pierwsze użycie teleskopów.

Jeśli wybrałeś opcję B – uważaj – źle przeczytałeś fragment i nie rozważyłeś wszystkich opcji. Opcja mówi, że żadne supernowe nie były widoczne z Ziemi, ale astronomowie mogliby zaobserwować supernowe z teleskopów satelitarnych. Gdybyś nie rozważył tej możliwości, nadal powinieneś przejść przez inne opcje, bo opcja D jest bezapelacyjnie odpowiedzią bez konieczności czytania między wierszami.

Jeśli wybrałeś opcję C – uważaj – źle przeczytałeś fragment i nie rozważyłeś wszystkich opcji; możesz też źle przeczytać opcję. Opcja odnosi się do tego, kiedy supernowe miały miejsce, podczas gdy fragment odnosi się do tego, kiedy były obserwowane. Ponadto, niemożliwe byłoby dla nas, by wiedzieć wystarczająco o naszej galaktyce, by powiedzieć, kiedy miała miejsce ostatnia supernowa.

Jeśli wybrałeś opcję D, poprawnie użyłeś eliminacji i znalazłeś odpowiedź. Gratulacje, to było kłamliwie trudne pytanie. Jeśli ostatnia supernowa została zaobserwowana pięć lat przed użyciem teleskopów do badań nieba, to jasne, że supernowy były widoczne gołym okiem.

Jeśli wybrałeś opcję E – uważaj – źle przeczytałeś fragment i opcję. Fragment nie mówił, kiedy teleskop został wynaleziony, tylko kiedy po raz pierwszy użyto go do celów astronomicznych. Zobacz też dyskusję do opcji C, podobny błąd. Zauważ też, że opcja odnosi się do ostatniej widocznej supernowej, a fragment do supernowych w naszej galaktyce – wielka różnica.

Strona 4

Część B: By jeszcze mocniej uderzyć w to, jak ważne jest poświęcenie czasu na poprawne czytanie opcji, spróbuj odpowiedzieć na pytanie poniżej. Ten fragment ma długość jednego z krótszych fragmentów na prawdziwym SAT.

System opieki zdrowotnej narodu wymaga ciągłego
dopływu nowej krwi od dawców, by uzupełnić jego
zapasu. Zamrażanie krwi do długoterminowego przechowywania
jest delikatnym, drogowskim i czasochłonnym procesem;
co więcej, wielu lekarzy uważa, że uzyskiwany
produkt jest niezawodny. Gdy przechowywana w roztworze
osocza i odżywczego dektrozy (cukru), świeże czerwone
krwinki mogą przetrwać i pozostać zdatne do
przelewu tylko przez sześć tygodni.

2. Powyższy fragment sugeruje, które z poniższych?

1. Należy stworzyć dodatkowe placówki do przygotowywania i przechowywania krwi na przyszłe przelewy.
2. Bez specjalnych procedur przechowywania czerwone krwinki nie mogą długo istnieć poza ludzkim ciałem.
3. Społeczeństwo powinno być często przypominane o konieczności dawkowania krwi, a nie tylko apelowane do tego w czasach kryzysu.
4. Zapas krwi narodu jest niebezpiecznie niski i potrzebuje natychmiastowego dopływu dawek.
5. Zapas zapasów krwi narodu jest wyczerpywany średnio raz na sześć tygodni.

Sprawdź swoją odpowiedź na następnej stronie. (Strona 265 i koniecznie przeczytaj analizę błędnych opcji.)

Nie poddawaj się, jeśli to ćwiczenie było trudne. Zaprojektowałem je, by podkreślić, jak łatwo dać się zwieść pozorniej prostej prostocie nawet kilku słów, i by zademonstrować, dlaczego musisz zwolnić przy pytaniach, a nie przy fragmencie.

Strona 5

Stop. (Wróć na stronę 243.) Nie czytaj poniższej dyskusji, dopóki nie ukończysz pytania do drugiego fragmentu.

System opieki zdrowotnej narodu wymaga ciągłego
dopływu nowej krwi od dawców, by uzupełnić jego
zapasu. Zamrażanie krwi do długoterminowego przechowywania
jest delikatnym, drogowskim i czasochłonnym procesem;
co więcej, wielu lekarzy uważa, że uzyskiwany
produkt jest niezawodny. Gdy przechowywana w roztworze
osocza i odżywczego dektrozy (cukru), świeże czerwone
krwinki mogą przetrwać i pozostać zdatne do
przelewu tylko przez sześć tygodni.

2. Powyższy fragment sugeruje, które z poniższych?

1. Należy stworzyć dodatkowe placówki do przygotowywania i przechowywania krwi na przyszłe przelewy.
2. Bez specjalnych procedur przechowywania czerwone krwinki nie mogą długo istnieć poza ludzkim ciałem.
3. Społeczeństwo powinno być często przypominane o konieczności dawkowania krwi, a nie tylko apelowane do tego w czasach kryzysu.
4. Zapas krwi narodu jest niebezpiecznie niski i potrzebuje natychmiastowego dopływu dawek.
5. Zapas zapasów krwi narodu jest wyczerpywany średnio raz na sześć tygodni.

Jeśli wybrałeś opcję A – uważaj – źle przeczytałeś fragment i nie rozważyłeś wszystkich opcji. Nic nie mówiono o konieczności dodatkowych placówek przechowywania. Nowe placówki byłyby mało użyteczne, gdyby zapas krwi nie był uzupełniany ciągle.

Jeśli wybrałeś opcję B – uważaj – źle przeczytałeś opcję i nie rozważyłeś wszystkich opcji. Fragment mówi, że krew nie może przetrwać długo; fragment nie mówi, że krew przestaje istnieć. Przecież zdrowy rozsądek mówi nam, że krew istnieje długo (pomyśl o plamie krwi), choć nie długo pozostawałaby zdatna do przelewów.

Jeśli wybrałeś opcję C, poprawnie użyłeś eliminacji i znalazłeś odpowiedź. Gratulacje, to było też kłamliwie trudne pytanie. Jeśli krew pozostaje zdatna do przelewu przez ograniczony czas, to społeczeństwo musi ciągle uzupełniać zapasy krwi.

Jeśli wybrałeś opcję D – uważaj – źle przeczytałeś fragment. Pierwsze zdanie mówi, że naród wymaga ciągłego dopływu nowej krwi; fragment nie mówi, że obecny zapas jest niewystarczający.

Jeśli wybrałeś opcję E – uważaj – źle przeczytałeś fragment. Fragment mówił, że krew w roztworze pozostaje zdatna tylko przez sześć tygodni. Zapas krwi zostałby wyczerpany sześć tygodni od dziś tylko wtedy, gdy żadna nowa krew nie zostałaby zdonowana.

Strona 6

Popraw swój wynik, oduczając stare nawyki i nabywając nowe
Wiesz, że by zmienić wynik, musisz zmienić sposób podejścia do testu. Zmiana podejścia do fragmentów do czytania będzie prawdopodobnie trudniejsza niż zmiana podejścia do uzupełnień zdań. Twoje nawyki czytania ukształtowały się przez ostatnie 10 lat lub więcej i prawdopodobnie dobrze Ci służyły w szkole. Te same nawyki są jednak nieodpowiednie do wymagań testu SAT Reading. Mimo to, ćwicząc nowe techniki z tego rozdziału i następnego, możesz rozwijać nowe nawyki czytania na SAT.

Jeśli już uzyskujesz wysokie wyniki w pytaniach do czytania – powiedzmy, jeden lub dwa błędy w całym teście, w warunkach chronometrażu – nie zmieniaj ogólnego podejścia; jasno działa dla Ciebie. Nadal techniki z tego artykułu (i następnych rozdziałów) mogą zostać dodane do Twojego repertuaru. Tak więc, dopóki nie osiągniesz konsekwentnie idealnego lub bliskiego idealnego wyniku w pytaniach do czytania, powinieneś przyjąć te nowe techniki.

Powtarzaj po mnie: szybko przez fragment, wolno przez pytania
Większość studentów poświęca znacznie więcej czasu na fragmenty, niż powinni, nie zostawiając wystarczająco czasu na pytania. Kluczem jest przejście przez wstępne czytanie fragmentu tak szybko, jak to możliwe, by mieć wystarczająco czasu na staranne przejście przez pytania. Odpowiadając na pytania, będziesz musiał ponowniej przeczytać fragment co jakiś czas, by zweryfikować detal lub wyjaśnić punkt, ale Twoje wstępne czytanie fragmentu powinno być szybkie.

Twoim celem jest przeczytanie fragmentu szybko pod kątem jednego lub dwóch kluczowych pomysłów, a potem czytanie pytań i opcji bardzo, bardzo wolno! Jeśli masz 8 minut na fragment średniej długości (500 słów) po którym następuje 6 pytań, powinieneś starać się przejść przez fragment w 2 minuty lub mniej, by mieć 6 minut na pytania. Jako regułę kciuka, ustaw tempo tak, by mieć średnio co najmniej minutę na każde pytanie. Jeśli zazwyczaj potrzebujesz więcej czasu na czytanie fragmentu lub analizę i odpowiedzi na pytania, będziesz musiał zostawić pewne puste pola.

Porozmawiamy o zostawianiu pustych pól później. Kluczowy punkt tutaj to rozpoznanie znaczenia przyspieszania na fragmencie i zwalniania na pytaniach.

Jak mówiłem wcześniej, im krótszy fragment, tym bardziej uważnie musisz go czytać. Fakt, paradoksalnie możesz potrzebować więcej czasu na przeczytanie 150-słowowego, jednopakietowego fragmentu niż na przeczytanie 450-słowowego, trójpakietowego fragmentu.

Nasze podejście do fragmentów w skrócie
Skoro Twoim ostatecznym celem jest odpowiedź na pytania, będziesz chciał poświęcić jak najmniej czasu na fragment i jak najwięcej na właściwych pytaniach. Oto w skrócie nasze ogólne podejście do czytania fragmentu i odpowiadania na jego pytania:

• Krok 1: Czytaj fragment wolno, aż dotrzesz do jego głównego pomysłu, a potem przeskocz przez resztę fragmentu tak szybko, jak potrafisz.
• Krok 2: W miarę możliwości zmuszaj się do przeglądania konkretnych faktów i szczegółów.
• Krok 3: Fragment może mieć wtórny pomysł, ale Twój główny cel teraz to uzyskanie przeglądu organizacji fragmentu (podstawowy sposób, w jaki każdy akapit rozwijana główny pomysł).
• Krok 4: Dostęp do pytań tak szybko, jak możesz, i przebijaj się przez opcje używając agresywnej eliminacji. Często wracaj do fragmentu (scavenger hunt), by zweryfikować detale.

To wszystko. Będziemy musieli nieznacznie zmodyfikować to podejście dla pewnych typów fragmentów, ale te cztery kroki stanowią bazę potężnej metody odpowiadania na pytania do czytania tak szybko i dokładnie, jak to możliwe.

Zanim rzucę Cię w głęboką wodę, dając Ci pełnodługościowy fragment SAT i jego pytania, chciałbym omówić pierwsze dwa kroki powyżej.

Strona 7

Krok 1: Czytaj wolno, aż zidentyfikujesz główny pomysł autora
Bez wątpienia, nie masz wystarczająco czasu na SAT, by czytać fragmenty w spokojnym tempie. Będziesz musiał zmusić się do czytania fragmentów szybciej, niż byś chciał.

Teraz, gdy mówię, że będziesz musiał czytać szybko, nie mam na myśli, że powinieneś próbować przeglądać cały fragment w tym samym szybkim tempie. Zaskakująco, doświadczeni czytelnicy faktycznie czytają wolniej niż niedoświadczeni nad kilkoma ważnymi pomysłami, a doświadczeni nadrabiają utracony czas, czytając znacznie szybciej nad większą masą mniej ważnych szczegółów. To trochę jak jazda autem wyścigowym: wiedząc, kiedy musisz zwolnić na niebezpiecznych zakrętach, a potem puścić koń na prostych.

Skup się zwłaszcza na czterech kluczowych zdaniach każdego fragmentu
Niezależnie od tematu, główny pomysł fragmentów do czytania SAT znajduje się prawie zawsze w jednym z czterech kluczowych miejsc. Prawdopodobnie znasz pojęcie „zdań tematu”, a ta koncepcja jest dla nas też pomocna. Pierwsze i ostatnie zdania każdego akapitu zazwyczaj podsumowują treść akapitu. Dla fragmentu jako całości, gdzie możemy znaleźć główny pomysł?

Główny pomysł fragmentu prawdopodobnie znajdzie się w pierwszym lub ostatnim zdaniu pierwszego akapitu, lub w pierwszym zdaniu drugiego akapitu. Główny pomysł fragmentu jest często powtarzany w ostatnim zdaniu fragmentu.

Innymi słowy, do momentu przejścia przez pierwsze zdanie drugiego akapitu, powinieneś już znać główny pomysł fragmentu i być gotowym do drastycznego przyspieszenia tempa czytania.

Z pewnością odróżnij opinię autora od tego, co myślą „inni ludzie” – konwencjonalna mądrość
Jednym z niebezpieczeństw w znajdowaniu głównego pomysłu autora jest to, że na SAT fragmenty często zaczynają się nie od przekonania autora, ale od tego, co myślą inni ludzie, znane też jako konwencjonalna mądrość. Wiele fragmentów na Twoim SAT nie będzie ściśle faktograficznych, ale raczej fragmentami „opinii”. Autor zazwyczaj przedstawia swoją opinię na temat, a potem ją popiera. Zanim jednak autor przedstawi swój punkt widzenia, zazwyczaj przedstawia konwencjonalną mądrość, lub „drugą stronę” kwestii.

Pomyśl o tym: gdyby autor zgadzał się z tym, co myślą inni, jaki byłby sens pisania fragmentu? Na SAT nigdy nie znajdziesz fragmentu, który zaczyna się zdaniem takim jak: „Większość historyków techniki uważa, że mechanizm zębatek różnicowych jest stosunkowo nowoczesny – a hej, myślę, że mają rację.” Autor niekoniecznie w ogóle nie zgadza się z konwencjonalną mądrością, ale jego punkt widzenia będzie inny.

Musisz czytać uważnie – zwłaszcza pierwszy akapit – bo łatwo pomylić konwencjonalną mądrość z perspektywą autora, zwłaszcza gdy autor wraca i idzie między nimi w miarę postępu fragmentu.

Autor zazwyczaj wprowadzi drugą stronę z rozległym stwierdzeniem przypisanym do dużej grupy (naukowców, historyków, krytyków, artystów, pedagogów, filozofów, muzyków rockowych). Oto ilustrujące zwroty, które sygnalizują, że autor jedynie artykułuje powszechny punkt widzenia, którym w jakiś sposób zaprzeczy: powszechnie uważane, powszechnie wierzone, często twierdzone, wcześniej spekulowane, jedno podejście, niektórzy czują.

Znowu, nie czuj, że musisz zapamiętać tę listę. Z nieco praktyką będziesz w stanie natychmiast rozpoznać, czy autor mówi za siebie, czy za „drugą stronę”.

Trudna rzecz jest taka, że autor może artykułować konwencjonalną mądrość bez wyraźnego wskazania, że tak robi. Przeczytaj uważnie poniższy fragment i sprawdź, czy możesz ustalić, w których zdaniach autor dyskutuje swój punkt widzenia, a w których punkt widzenia drugiej strony:

Powszechnie przyjmuje się, że ubezpieczenie depozytów
bankowych przez rząd czyni je bezpieczniejszymi. Jeśli
bank jakoś upadnie, inwestując depozyty klientów w
ryzykowne pożyczki, które nie zostaną spłacone, rząd
zrekompensuje utracone środki. Taki uspokojony,
publiczność nie znajdzie się w objęciach paniki
finansowej i nie stworzy „nabiegu” na bank, by
wymagać swoich pieniędzy, jak miało to miejsce podczas
Wielkiego Kryzysu w latach 30. XX w.

Ironicznie, jednak, postrzeganie tego
„zabezpieczenia” indukuje banki do udzielania znacznie
bardziej ryzykownych pożyczek, niż by inaczej, tym
zwiększając prawdopodobieństwo katastrofalnych upadłości
banków. W ostatecznej analizie, ubezpieczenie depozytów
bankowych może podważać zamiast wzmacniać publiczne
zaufanie do naszych instytucji finansowych.

1. Które z poniższych jest głównym pomysłem tego fragmentu?

1. Ubezpieczanie depozytów bankowych przez rząd może mieć nieprzewidziane konsekwencje.
2. Paniki finansowe i nabiegi na banki nie są prawdopodobne w przyszłości, skoro depozyty są ubezpieczone.
3. Gdyby rząd podjął odpowiednie kroki, Wielki Kryzys mógłby zostać zapobiegnięty.
4. Rząd powinien podjąć większe kroki, by ubezpieczyć depozyty klientów.
5. Banki nie powinny stawiać depozytów klientów na ryzyko, udzielając pożyczek, które mogą nie zostać spłacone.

Dyskusja: Zwrot powszechnie przyjmuje się w pierwszym zdaniu nas sygnalizuje, że autor dyskutuje konwencjonalną mądrość. Drugie i trzecie zdania są rozwijaniem powszechnie przyjętego poglądu, a nie stwierdzeniami pozycji autora. To, co autor faktycznie mówi w pierwszych trzech zdaniach, to:

Powszechnie przyjmuje się, że ubezpieczenie depozytów
bankowych przez rząd czyni je bezpieczniejszymi. Przyjmuje
się, że jeśli bank jakoś upadnie, inwestując depozyty
klientów w ryzykowne pożyczki, które nie zostaną spłacone,
rząd zrekompensuje utracone środki. Przyjmuje się, że tak
uspokojona, publiczność nie znajdzie się w objęciach paniki
finansowej i nie stworzy „nabiegu” na bank, by wymagać
z powrotem swoich pieniędzy, jak miało to miejsce podczas
Wielkiego Kryzysu.

Wstawiam zwroty (kursywą), by ujasnić, że autor artykułuje to, co myślą inni. Nie jest to do czwartego zdania – wskazówką jest słowo jednak – że autor mówi nam, co myśli. Odpowiedź to opcja A.

Znowu: czytaj wolno i uważnie, aż ugryziesz punkt widzenia autora. Jeśli nie jesteś jasny, z którą stroną – autorem lub drugą – masz do czynienia czytąc akapit, zgubisz nitkę argumentu autora.

Jeśli fragment zaczyna się od konwencjonalnej mądrości, główny pomysł autora najprawdopodobniej znajdzie się albo w ostatnim zdaniu pierwszego akapitu, albo w pierwszym zdaniu drugiego akapitu. To zdanie zazwyczaj zawiera słowo odwracające kierunek, jak ale, choć, lub jednak.

Strona 8

Pierwszy akapit otworzy się w jednym z trzech sposobów
Myślałbyś, że fragmenty SAT mogą mieć setki możliwych otwarć. Niesamowicie jednak możesz liczyć na jedną z trzech wariacji dla pierwszego zdania każdego fragmentu SAT. W kolejności prawdopodobieństwa, oto trzy możliwości dla pierwszego zdania każdego fragmentu SAT:

Wariacja otwarcia #1: Pierwsze zdanie przedstawi konwencjonalną mądrość. Już wiesz, że jeśli tak jest, główny pomysł prawie na pewno pojawi się w ostatnim zdaniu pierwszego akapitu lub pierwszym zdaniu drugiego akapitu.

Wariacja otwarcia #2: Pierwsze zdanie będzie stwierdzeniem wstępnym dającym tło dla tematu. Główny pomysł pojawi się gdzieś w pierwszym akpicie, prawdopodobnie w ostatnim zdaniu. Jeśli pytanie jest zadane w pierwszym akpicie, głównym pomysłem będzie odpowiedź na to pytanie.

Wariacja otwarcia #3: Pierwsze zdanie wyrazi główny pomysł autora. Reszta pierwszego akapitu rozwinie ten pomysł. Czasem autor następnie kontraстуje swój główny pomysł z konwencjonalną mądrością przed powrotem do rozwoju swojego pomysłu z detalami i przykładami.

Gdy raz „uzyskasz fix” na akpicie otwarcia i głównym pomysle autora, będziesz mieć znacznie łatwiejszy czas śledzenia reszty fragmentu w miarę jego rozwijania się.

Jeśli jesteś zmieszany na końcu pierwszego akapitu – STOP!
Czasami natrafisz na fragment tak trudny – lub źle napisany – że jesteś zmieszany daleko zanim dotrzesz do drugiego akapitu. Możesz myśleć, że jeśli będziesz czytać dalej, przyszło czy późno fragment zacznie mieć sens. Niestety, to, co się zazwyczaj dzieje, to stajesz się jeszcze bardziej zmieszany.

Absolutnie kluczowe jest, byś ogarnął główny pomysł fragmentu. Dopóki nie zrobisz tego, detale nie będą miały wiele, jeśli w ogóle, sensu. Skoro autor często podsumowuje swój punkt w ostatnim zdaniu lub dwóch fragmentu, idź bezpośrednio do ostatniego akapitu. Czytając ostatnie kilka linijek uważnie, powinieneś zdobyć znacznie lepszy chwyt głównego pomysłu autora.

Jeśli nie rozumiesz pierwszego akapitu, natychmiast przeskocz do ostatniego akapitu i przeczytaj ostatnie zdanie uważnie. Gdy tylko ogarniesz główny pomysł, wróć do pierwszego akapitu i kontynuuj resztę fragmentu. Teraz tekst powinien dawać znacznie więcej sensu.

Krok 2: Gdy zidentyfikowałeś główny pomysł, przyspiesz i zmuś się do ignorowania szczegółów
Bez pytania, przeglądanie fragmentu pod presją czasu jest niewygodne i czasem dość straszne. (Jak wiele innych rzeczy o składaniu SAT, najlepsza droga jest często najstraszniejsza, gdyby nie była straszna, znacznie więcej studentów osiągałoby wybitne wyniki, jak omówiliśmy w Knowing What to Do on the SAT – and Being Able to Do It).

Więc musisz trenować siebie, by nie zwracać uwagi na detale, bo Twoje naturalne skłonność będzie próbować wchłonąć jak najwięcej, i prawdopodobnie podkreślać materiał, którego nie możesz wchłonąć.

Duży błąd. Jak omówiliśmy na długo, Twoja pamięć krótkotrwała może obsłużyć tylko tyle, zanim się przeciąży i zwiera Twoją zdolność myślenia. Co więcej, typowy fragment SAT zawiera dziesiątki, jeśli nie setki faktów – a liczba pytań faktograficznych do fragmentu wynosi co najwyżej osiem. Innymi słowy, większość faktów w fragmencie SAT jest w pełni niezwiązana z jakimikolwiek pytaniami, na które musisz odpowiedzieć. Pamiętaj też, że gdy dojdziesz do pytań, zawsze możesz wrócić do fragmentu, by znaleźć każdy fakt lub detal, którego musisz zweryfikować.

Pomocnym nastawieniem myślenia jest traktowanie czytania fragmentu SAT tak, jakbyś słuchał długowinded przyjaciela, który gadka i gadka, aż chcesz krzyknąć z frustracji: „Czy mógłbyś w końcu dojść do sedna?!”

Ważne fakty i wtórne pomysły często znajdują się w zdaniach zawierających słowa odwracające kierunek. Zdecydowanie najczęstszym takim słowem na SAT jest ale. Inne słowa to choć, mimo, z wyjątkiem, jednak, mimo że i jeszcze. Kiedykolwiek zobaczysz jedno z tych słów w fragmencie, zakreśl je – to zdanie może się przydać, gdy dojdziesz do pytań.

Podkreślaj podczas czytania oszczędnie, jeśli w ogóle
Wiesz, że gubisz się w szczegółach, jeśli znajdujesz się podkreślając każde drugie zdanie lub frazę. To są właśnie rzeczy, które zapychają Twoją pamięć krótkotrwałą i zapychają Twój mózg. Jeśli podkreślanie pomaga Ci skupić się podczas czytania, dobrze – ale staraj się ograniczyć do minimum. I cokolwiek robisz, nie marnuj czasu na zastanawianie się, czy powinieneś coś podkreślić czy nie. Zegar tyka. Podkreśl to lub nie, ale ruszaj dalej.

Weź teraz głęboki oddech – rzucam Cię w głęboką wodę
Będziemy badać nasze podstawowe podejście bardziej szczegółowo wkrótce. Zanim to zrobimy, chcę, byś ukończył następne ćwiczenie. Poniższy fragment jest typowy pod kątem tematu i rodzaju pytań, jakich możesz się spodziewać na SAT. Masz 12 minut na przeczytanie fragmentu i odpowiedź na pytania. Fragment jest długi, średnio-trudnej trudności. Dłuższe fragmenty SAT zawierają więcej szczegółów niż krótsze, ale rzadko zawierają więcej pomysłów.

Dłuższe fragmenty SAT mogą być poprzedzone krótkim wstępem kursywą. To dwu- lub trzysentencowe wstępne stwierdzenie zawiera informacje tła o autorze lub fragmencie, by umieścić fragment w kontekście dla Ciebie.

Możesz być skuszony, by pominąć wstęp fragmentu „by zaoszczędzić czasu”. Nie rób tego. Żadne pytania nie będą zadane o wstępie, ale możesz go przejrzeć w kilka sekund, a tło, które dostarcza, może dać Ci użyteczną wskazówkę.

Strona 9

Ćwiczenie z przykładowym fragmentem: 12 minut
By maksymalnie skorzystać z tego (i następnego rozdziału), ważne jest, byś docenił trudności czytania na SAT. By je doświadczyć, musisz oddzielić trochę czasu i ukończyć poniższe ćwiczenie przy biurku, jak na prawdziwym egzaminie. I nie, to nie to samo, co robienie tego ćwiczenia czytając wygodnie w łóżku słuchając jakichś pobranych utworów MP3.

Ten fragment jest nieco trudniejszy niż przeciętny, choć niektóre pytania są dość trudne. Zrób de dobrze, co potrafisz; się tylko rozgrzewasz do technik czytania.

Zmierz czas używając OmniProctor.

Poniższy fragment pochodzi z książki Umberto Eco, międzynarodowo uznanego uczonego i urodziwego włoskiego autora (literatury faktu jak i bestsellerowej fikcji).

(5) Często czuję irytację, gdy czytam eseje o teorii
przekładu, które, choć błyskotliwe i wnikliwe, nie dostarczają
wystarczająco przykładów. Myślę, że badacze przekładu powinni
mieć w życiu co najmniej jedno z poniższych doświadczeń:
(10) tłumaczenie, sprawdzanie i redagowanie tłumaczeń, lub
bycie tłumaczonym i praca w ścisłej współpracy
z własnymi tłumaczami. Jako redakktor, pracowałem przez
dwadzieścia lat w wydawnictwie. Jako tłumacz, zrobiłem
zaledwie dwa tłumaczenia cudzych dzieł,
(15) co zajęło mi wiele lat refleksji i ciężkiej pracy. Jako autor,
prawie zawsze współpracowałem ze swoimi tłumaczami,
doświadczenie, które rozpoczęło się z moimi wczesnymi esejami
i stało się coraz bardziej intensywne z moimi czterema powieściami. Nieważne
(20) fakt, że niektórzy filozofowie lub lingwiści twierdzą, że nie ma
zasad decydowania, czy jeden tłumaczenie jest lepsze
od drugiego, codzienna aktywność w wydawnictwie mówi nam,
że łatwo ustalić, że tłumaczenie jest błędne i zasługuje na
(25) surową redakcję; może to być tylko kwestia zdrowego rozsądku,
ale zdrowy rozsądek musi być szanowany.

Załóżmy, że w powieści postać mówi,
„You're just pulling my leg.” (Dosłownie: „Tylko mnie rozciągasz za nogę”, czyli „Tylko się ze mnie robisz”.) Aby oddać takie

(30) idiom we włoskim przez stai solo tirandomi la gamba or
tu stai menandomi per la gamba byłoby dosłownie
poprawne, ale wprowadzające w błąd. We włoskim powinno się powiedzieć
mi stai prendendo per il naso, tym samym podstawiając
włoski nos zamiast angielskiej nogi. Gdyby dosłownie
(35) przetłumaczony, angielski zwrot, w zupełności niezwyczajny
we włoskim, sprawiłby, że czytelnik założy, że postać (oraz autor) wynalazł prowokacyjną figurę retoryczną; co jest
całkowicie wprowadzające w błąd, bo w angielskim zwrot
(40) jest po prostu idiomem. Wybierając „nos” zamiast „nogi”, tłumacz stawia włoskiego czytelnika w tej samej sytuacji co oryginalny angielski. Tak, tylko będąc dosłownie niewiernym, tłumacz może odnieść sukces w byciu prawdziwie wiernym tekstowi źródłowemu.
(45) Co jest jak echa Świętego Hieronima*, patrona tłumaczy, że w tłumaczeniu nie powinno się tłumaczyć verbum e verbo sed sensum exprimere de sensu (sens sensem, a nie słowo za słowem), nawet jeśli pojęcie właściwego sensu tekstu
(50) może implikować pewne dwuznaczności.

W trakcie moich doświadczeń jako tłumaczony autor,
zawsze byłem rozdzielony między potrzebą posiadania tłumaczenia,
które szanowało moje intencje, a ekscytującym odkryciem, że

(55) mój tekst mógł wywołać nieoczekiwane interpretacje i w jakiś sposób
zostać ulepszony, gdy został ponownie wcielony w inny język. Co chcę podkreślić, to to, że wiele pojęć krążących w badaniach nad przekładem (takich jak adekwatność, ekwiwalencja, wierność) może też być rozważane z punktu widzenia negocjacji. Negocjacja to proces, z którego cnoty, by zdobyć coś, każda strona rezygnuje z czegoś innego, a na końcu wszyscy czują się zadowoleni, skoro nie można mieć wszystkiego.
(65) Pomiędzy czysto teoretycznym argumentem, że, skoro języki są inaczej ustrukturyzowane, tłumaczenie jest niemożliwe, a zdroworozsądkowym uznaniem, że ludzie, po prostu, tłumaczą i rozumieją się nawzajem, wydaje mi się, że idea tłumaczenia jako procesu negocjacji między autorem a tekstem, między autorem a czytelnikami, a także między strukturą dwóch języków i encyklopediami dwóch kultur jest jedyną, która odpowiada naszemu doświadczeniu.

* Katolicki mnich i uczeń (342–420), który przetłumaczył Stary Testament z starochebrajskiego na ówczesny łaciński

1. W liniach 3–8 („Myślę, że badacze przekładu… tłumaczy.”), autor wyraża opinię, że badacze przekładu
1. powinni mieć praktyczne doświadczenie w swojej dziedzinie
2. powinni mieć otwarte umysły na opinie innych
3. są błyskotliwi i wnikliwi, choć nieco akademiccy
4. powinni mniej martwić się teoriami przekładu
5. powinni mieć więcej niż jeden tytuł, i najlepiej w różnych dziedzinach
2. W liniach 8–15 („Jako redaktor… powieści.”), autor
1. prezentuje zakres swojej belferstwa na wielu tematach
2. odkrywa sprzeczne postawy do pracy tłumaczy
3. rozwija źródło swojej irytacji z teoriami przekładu
4. podsumowuje szerokość swojego tła i perspektyw na temat
5. przyznaje, że brakuje mu akademickich kwalifikacji typowych badaczy przekładu
3. W liniach 25–28 („Aby oddać taki… wprowadzające w błąd.”), autor mówi, że byłoby wprowadzające w błąd tak tłumaczyć angielskie stwierdzenie, ponieważ
1. we włoskim są dwa równo ważne sposoby przetłumaczenia tych słów
2. dosłowne tłumaczenie nie miałoby tego samego sensu
3. angielska postać nie mówiłaby po włosku
4. we włoskim nie ma równoważnego idiomu
5. włoskie tłumaczenia używają znacznie więcej słów niż oryginalna wersja
4. W linii 34, „figure” najbardziej oznacza
1. ciało
2. myśl
3. obraz
4. postać
5. wyrażenie
5. W liniach 38–40 („Tak, tylko będąc… tekst.”), autor
1. postawia pytanie
2. używa idiomu
3. stawia paradoks
4. dowodzi teorii
5. wprowadza metafory
6. Odwołując się do „dwuznaczności” (linia 46), autor
1. przyznaje, że dwaj tłumacze mogliby mocno różnić się co do ustalenia sensu tekstu
2. wskazuje, że słowa często mogą mieć więcej niż jedno znaczenie
3. krytykuje tłumaczy, którzy oferują tylko jedną wersję dzieła
4. odrzuca zdroworozsądkowe pojęcie, że dosłowne tłumaczenia są nieskuteczne
5. przewiduje możliwy zarzut, że tłumaczenia nie mogą być tak jasne jak oryginalne dzieło
7. Jakie jest pogląd autora na pojęcia wymienione w liniach 53–56?
1. Te pojęcia nie są użyteczne w zrozumieniu procesu tłumaczenia
2. Te pojęcia są teoretyczne i odnoszą się do rzeczy, które nie istnieją
3. Te pojęcia nie oddają w pełni kompromisów, jakie tłumacze muszą ważyć w praktyce
4. Te pojęcia są przestarzałe i powinny zostać zastąpione nowymi
5. Te pojęcia niepotrzebnie zniekształcają znaczenie tłumaczeń
8. Można domniemać, że autor wspomina „encyklopedie” (linia 69) zamiast słowników, ponieważ w przeciwieństwie do słowników, encyklopedie
1. są częściej aktualizowane, czyniąc je bardziej aktualnymi
2. są kompilacjami wkładów od indywidualnych ekspertów w wielu dziedzinach
3. nie zawierają dosłownych definicji słów, czyniąc je bardziej wiarygodnymi
4. zawierają indeksy krzyżowe, dając tłumaczom łatwe porównania
5. zawierają konteksty kulturowe i konotacje oryginalnego i nowego języka
9. Na podstawie fragmentu jako całości, podejście autora do tłumaczenia, w przeciwieństwie do teoretycznych badaczy przekładu, najlepiej charakteryzuje się jako
1. zachłanne
2. niewypowiedzialne
3. dosłowne
4. pragmatyczne
5. retoryczne

Odpowiedzi na te pytania znajdziesz na następnej stronie. (Wrócimy do tych pytań od czasu do czasu, ale na razie wracamy do naszej eksploracji kroków RocketReview do czytania fragmentów i odpowiadania na pytania.)

Strona 10

Odpowiedzi do ćwiczenia z przykładowym fragmentem

1. W liniach 3–8 („Myślę, że badacze przekładu… tłumaczy.”) autor wyraża opinię, że badacze przekładu
1. powinni mieć praktyczne doświadczenie w swojej dziedzinie
2. powinni mieć otwarte umysły na opinie innych
3. są błyskotliwi i wnikliwi, choć nieco akademiccy
4. powinni mniej martwić się teoriami przekładu
5. powinni mieć więcej niż jeden tytuł, i najlepiej w różnych dziedzinach

Dyskusja: To było łatwe pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję B. Oczywiście każdy powinien mieć otwarty umysł na opinie innych; niestety, to obok punktu, jaki autor robi w tych liniach.

2. W liniach 8–15 („Jako redaktor… powieści.”), autor
1. prezentuje zakres swojej belferstwa na wielu tematach
2. odkrywa sprzeczne postawy do pracy tłumaczy
3. rozwija źródło swojej irytacji z teoriami przekładu
4. podsumowuje szerokość swojego tła i perspektyw na temat
5. przyznaje, że brakuje mu akademickich kwalifikacji typowych badaczy przekładu

Dyskusja: To było stosunkowo łatwe pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję B, ale autor nie mówi ani nie implikuje, że ma sprzeczne postawy do tłumaczenia. Zastanów się, dlaczego autor wspomina swoje tło. Zaczyna fragment od drągania badaczy przekładu o braku praktycznego doświadczenia w tłumaczeniu (temat pytania 1). Cytuje swoje własne tło, by zademonstrować, że ma mnóstwo doświadczenia w tłumaczeniu.

3. W liniach 25–28 („Aby oddać taki… wprowadzające w błąd.”) autor mówi, że byłoby wprowadzające w błąd tak tłumaczyć angielskie stwierdzenie, ponieważ
1. we włoskim są dwa równo ważne sposoby przetłumaczenia tych słów
2. dosłowne tłumaczenie nie miałoby tego samego sensu
3. angielska postać nie mówiłaby po włosku
4. we włoskim nie ma równoważnego idiomu
5. włoskie tłumaczenia używają znacznie więcej słów niż oryginalna wersja

Dyskusja: To było stosunkowo łatwe pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję A, która jest prawdziwym stwierdzeniem, ale nie odpowiada na pytanie!

4. W linii 34, „figure” najbardziej oznacza
1. ciało
2. myśl
3. obraz
4. postać
5. wyrażenie

Dyskusja: To było pytanie średniej trudności, choć wielu studentów wpada w pułapkę opcji C. Jeśli zamienimy pytanie na uzupełnienie zdania, ze słowem „figure” jako luką, odpowiedź staje się dość oczywista. Jeśli odwołamy się z powrotem do fragmentu – co powinieneś robić tak często, jak to konieczne, zwłaszcza na tego typu pytaniach – widzimy, że autor wspomina „wynalazł… figurę”. Tylko jeden wybór może zostać wynalaziony: wyrażenie.

5. W liniach 38–40 („Tak, tylko będąc… tekst.”), autor
1. postawia pytanie
2. używa idiomu
3. stawia paradoks
4. dowodzi teorii
5. wprowadza metafory

Dyskusja: To było niezwykle trudne pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję A, ale autor nie postawia żadnych pytań tym stwierdzeniem (choć oczywiście cokolwiek ktokolwiek mówi, może postawić pytanie w czyimś umyśle). Wielu studentów wybiera opcję D, ale ten wybór jest zbyt skrajny. Autor jakiegokolwiek fragmentu może argumentować za swoim punktem widzenia, ale nie może go udowodnić. Nawet jeśli odpowiedź zawiera umiarkowanie trudne słowo – paradoks – studenci, którzy rygorystycznie używają eliminacji, są w stanie zidentyfikować odpowiedź nawet bez znajomości znaczenia odpowiedzi. (Paradoks to pozornie sprzeczne stwierdzenie, które może w rzeczywistości być prawdziwe; stwierdzenie sprzeczne samej sobie, a jednak możliwie prawdziwe.)

6. Odwołując się do „dwuznaczności” (linia 46), autor
1. przyznaje, że dwaj tłumacze mogliby mocno różnić się co do ustalenia sensu tekstu
2. wskazuje, że słowa często mogą mieć więcej niż jedno znaczenie
3. krytykuje tłumaczy, którzy oferują tylko jedną wersję dzieła
4. odrzuca zdroworozsądkowe pojęcie, że dosłowne tłumaczenia są nieskuteczne
5. przewiduje możliwy zarzut, że tłumaczenia nie mogą być tak jasne jak oryginalne dzieło

Dyskusja: To było trudne pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję E, ale autor nie dyskutuje, czy tłumaczenia mogą być tak jasne jak oryginalne dzieła, na których się opierają. Wielu studentów wybiera opcję B, która wydaje się odpowiadać na pytanie. Choć dwuznaczne słowa mają więcej niż jedno znaczenie, to nie dlatego autor odwołuje się do dwuznaczności. Jeśli odwołamy się z powrotem do fragmentu – co znowu powinniśmy robić często – widzimy, że autor najpierw twierdzi, że tłumacze powinni skupiać się na sensie słów dzieła, a nie na ich dosłownym znaczeniu. Autor potem mówi, że te sensy mogą implikować pewne dwuznaczności, nie znaczenia słów.

7. Jakie jest pogląd autora na pojęcia wymienione w liniach 53–56?
1. Te pojęcia nie są użyteczne w zrozumieniu procesu tłumaczenia
2. Te pojęcia są teoretyczne, i odnoszą się do rzeczy, które nie istnieją
3. Te pojęcia nie oddają w pełni kompromisów, jakie tłumacze muszą ważyć w praktyce
4. Te pojęcia są przestarzałe, i powinny zostać zastąpione nowymi
5. Te pojęcia niepotrzebnie zniekształcają znaczenie tłumaczeń

Dyskusja: To było bardzo trudne pytanie. Wielu studentów przyciągnęło opcje A i B. Opcja A jest zbyt skrajna. Autor nie mówi, że te wybory nie są użyteczne; gdyby tak, powiedziałby, że powinny zostać odrzucone całkowicie. Opcja B jest nieprawidłowa, bo choć same pojęcia są teoretyczne, one odnoszą się do aspektów procesu tłumaczenia, które faktycznie istnieją.

8. Można domniemać, że autor wspomina „encyklopedie” (linia 69) zamiast słowników, ponieważ w przeciwieństwie do słowników, encyklopedie
1. są częściej aktualizowane, czyniąc je bardziej aktualnymi
2. są kompilacjami wkładów od indywidualnych ekspertów w wielu dziedzinach
3. nie zawierają dosłownych definicji słów, czyniąc je bardziej wiarygodnymi
4. zawierają indeksy krzyżowe, dając tłumaczom łatwe porównania
5. zawierają konteksty kulturowe i konotacje oryginalnego i nowego języka

Dyskusja: To było dość trudne pytanie. Niektórzy studenci wybierają opcję B, ale choć ten wybór jest prawdziwy, nie odpowiada na pytanie! Wielu studentów wybiera opcję C – być może dlatego, że są przyciągnięci słowem „dosłowne” w tym wyborze – ale C jest błędne co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, encyklopedie zawierają dosłowne definicje słów. Po drugie, ten wybór chybia punkt fragmentu, który jest tym, że tłumacze muszą rozważać liczne aspekty oryginalnego i nowego języka. Encyklopedie są bardziej skłonne zawierać różne perspektywy niż słowniki, które są głównie ograniczone do definicji.

9. Na podstawie fragmentu jako całości, podejście autora do tłumaczenia, w przeciwieństwie do teoretycznych badaczy przekładu, najlepiej charakteryzuje się jako
1. zachłanne
2. niewypowiedzialne
3. dosłowne
4. pragmatyczne
5. retoryczne

Dyskusja: Trudne słowa w wyborach sprawiły, że to było dość trudne pytanie. Opcja C była pewnie najłatwiejszym do wyeliminowania, bo autor argumentował przeciwko dosłownym tłumaczeniom. Jeśli nie byłeś pewien definicji innych wyborów, nadal powinieneś zgadywać spośród nich. Pamiętaj, że każde puste pole, które zostawiasz, obniża Twój potencjalny maksymalny wynik o 10 punktów. Odpowiedź, pragmatic, to ważne słowo SAT, i oznacza praktyczne. Mercenary oznacza uzasadnione pieniądzem (gdybyś wiedział, co to znaczy, powinieneś to wyeliminować). Untenable oznacza nieuzasadnione lub trudne do utrzymania (gdybyś wiedział, co to znaczy, powinieneś to wyeliminować). Rhetorical oznacza odnoszące się do użycia języka, zwłaszcza języka persuasyjnego (gdybyś wiedział, co to znaczy, powinieneś to wyeliminować).

Podsumowanie: Jak wspomniałem, ten fragment był nieco trudniejszy niż przeciętny, ale niektóre pytania były niezwykle trudne. Jako orientacyjna miara wydajności dla tego fragmentu użyj następującej formuły:

Wynik czytania = 800 – 60 (puste) – 70 (błędy)

Więc ktoś, kto zostawił dwa pytania puste i zdziałał dwa źle, straciłby 120 punktów za puste i 140 punktów za błędy, dla przybliżonego – bardzo przybliżonego – wyniku 540.

Strona 11

Krok 3: Gdy zidentyfikowałeś główny pomysł, skup się na tym, jak każdy kolejny akapit rozwijana ten główny pomysł
W pierwszym kroku zidentyfikowałeś główny pomysł fragmentu. Powinno to nastąpić do końca pierwszego akapitu, lub pierwszym zdaniem drugiego akapitu co najwyżej.

W drugim kroku przyspieszyłeś tempo, zmuszając się do ignorowania szczegółów jak to możliwe. Fragment może mieć drugi główny pomysł, ale na SAT takie fragmenty są rzadkie. Podkreślasz bardzo mało, jeśli w ogóle, ale zakreślasz słowa jak ale, choć, jednak, jeśli napotkasz je; zdania zawierające te słowa często przychodzą z pomocą później.

Teraz, w trzecim kroku, Twoim celem jest zobaczenie, jaki jest główny pomysł każdego akapitu; jego funkcja w całym fragmencie. Każdy akapit rozwinie główny pomysł autora w jakiś sposób, a jedyną rzeczą, o której teraz zależy – zanim dojdziesz do pytań – to to, jak każdy akapit jako całość wpisuje się w fragment jako całość.

Fragment SAT może rozwinąć się tylko w tyle sposobów
W poprzednim kroku omówiliśmy rolę akapitu otwierającego fragment SAT jako albo przedstawiającego sam główny pomysł, albo przygotowującego główny pomysł, w którym przypadku główny pomysł wystąpiłby w pierwszym zdaniu drugiego akapitu.

Po tym, jak fragment przedstawia główny pomysł, główny pomysł zostanie rozwiniety lub poparty. Autor może rozwinąć lub poprzeć główny pomysł na różne sposoby, w tym następujące:

• definiowanie kluczowego terminu
• dostarczanie szczegółów
• oferowanie przykładów
• porównywanie zrelatedowanego pomysłu
• cytowanie eksperta

Czytając fragment, nie powinieneś martwić się o specyficzne przykłady, ale raczej po prostu tym, że przykład jest oferowany. Gdy tylko rozpoznasz, że przykład jest oferowany, powinieneś przeskoczyć dalej w fragmencie – zwalniając tylko, gdy dojdziesz do następnego przykładu lub następnej definicji lub innego sposobu, w jaki autor używa do rozwoju głównego pomysłu.

Po tym, jak autor popiera główny pomysł, bądź czujny na jakiekolwiek przeciwstawne pomysły lub – zwłaszcza – kwalifikacje. Pomysł jest kwalifikowany, gdy jego zakres jest ograniczony, np. gdy wskazuje się wyjątki od pomysłu. Kwalifikacje do głównego pomysłu prawie zawsze będą wprowadzone ze słowami odwracającymi kierunek, o których dyskutowaliśmy wcześniej, „ale” będąc najczęstszym, po których słowami jak choć, mimo, z wyjątkiem, jednak, mimo że i jeszcze. Kwalifikacje są też czasem wprowadzane ze słowami i wyrażeniami jak oczywiście, przyznaję, nie jedyny i tak dalej.

Fragment nie zawsze będzie kwalifikował główny pomysł fragmentu, ale często to robi. Więc, po tym, jak fragment przedstawia główny pomysł i go popiera, a potem ewentualnie go kwalifikuje, jak jeszcze główny pomysł może zostać rozwiniety; dokąd jeszcze może pójść?

Ostatnim sposobem, w jaki główny pomysł może zostać rozwiniety, jest rozszerzenie lub zastosowanie pomysłu do innej dziedziny, by pokazać znaczenie lub szerszą istotność pomysłu. Główny pomysł jest stosowany, gdy autor odpowiada na dalsze pytanie: I co z tego?

Podstawowy format wszystkich fragmentów SAT jest więc prosty: wprowadź główny pomysł (możliwe z konwencjonalną mądrością); rozwiń i poprzyj główny pomysł szczegółami i przykładami; a potem ewentualnie skwalifikuj główny pomysł lub go zastosuj.

Śledzenie rozwoju fragmentu: ilustracja
Następny fragment ilustruje szeroki zakres technik rozwoju. Przed przeczytaniem dyskusji poniżej fragmentu, spróbuj ustalić, jak każde zdanie przesuwa fragment do przodu.

W przeszłości, jak jedna cywilizacja podbiła
inną? Wielu historyków skupiło się na
przewadze technologicznej jednej strony nad
drugą. Nieuchronnie, postępy technologiczne takie
jak rozwój broni metalowej, prochu strzelniczego
a nawet rzemienia dla koni umożliwiły jednej
cywilizacji pokonanie innej.

Ale strona podbijająca często miała też niewidzialnych
sojuszników. Europejczycy przejęli kontynent amerykański
od populacji rdzenniej tak bardzo poprzez wprowadzanie
nie zawsze nieświadomie – mikroby i wirusy do populacji,
która nie miała do nich odporności, co przez swoje muszkiety
i inne technologicznie zaawansowane bronie. Rosnące
uznanie wśród historyków roli tego zjawiska bez wątpienia
prowadzi do radykalnej reinterpretacji wielu wydarzeń historycznych.

Dyskusja: Pierwsze zdanie to pytanie retoryczne, na które odpowiedzia drugie zdanie stwierdzeniem wstępnym. Trzecie zdanie popiera stwierdzenie wstępne dwoma przykładami (broń metalowa i proch strzelniczy). Czwarte zdanie sprzecza stwierdzeniu wstępnemu przeciwstawnym pomysłem (niewidzialni sojusznicy). Piąte zdanie kwalifikuje pomysł przeciwstawny, mówiąc, że oba czynniki (przewaga technologiczna i niewidzialne mikروby) mogą odpowiedzieć na początkowe pytanie retoryczne, i że wielu historyków nie miało w pełni racji. Szóste i ostatnie zdanie stosuje główny pomysł do szerszego zakresu historii ogólnie.

Jeśli możesz, przewiduj prawdopodobny rozwój fragmentu
Jeden ze sposobów na pozostanie aktywnie zaangażowanym w fragmencie to przewidywanie, jak prawdopodobnie się rozwinie. Np. jeśli pytanie jest zadane w fragmencie, oczekujemy, by odpowiedź nastąpiła. Problem postawiony w jednym akpicie powinien być následowany rozwiązaniem w następnym akpicie. Ogólne stwierdzenie powinno być następujące po przykładzie.

Nie zawsze będziesz przewidywać rozwój poprawnie, ale to nie ma znaczenia. Ważne jest, że myślisz, gdy czytasz. Poza tym, że myślenie jest dobrym pomysłem same w sobie, myślenie podczas czytania zapobiega przeciążeniu Twojej pamięci krótkotrwałej szczegółami, bo Twój mózg jest już zajęty.

Strona 12

Pisanie podsumowań IM (Instant Message) dla siebie może pomóc
Wiesz, że nie powinieneś podkreślać szczegółów na SAT podczas czytania, ale jeśli jesteś przyzwyczajony do pisania notatek marginesowych w książkach, które czytasz w szkole – doskonałej praktyce, którą gorąco polecam – ta następna technika może Cię zainteresować.

Kiedy czytasz gazetę, większość artykułów zaczyna się od głównego nagłówka, który podsumowuje cały artykuł. Co kilka akapitów często widzisz podtytuł, który podsumowuje następne kilka akapitów. Gdybyś czytał tylko te nagłówki, zrozumiałbyś sens całego artykułu, nie tonąc w wszystkich szczegółach.

Niestety, fragmenty SAT nie przychodzą z pomocnymi tytułami lub podtytułami, ale możesz je napisać sam. Nazywam to podsumowaniami IM, by podkreślić, że powinieneś trzymać je super-krótkie, jakbyś pisał wiadomość tekstową do znajomego.

Trzymaj to krótkie. Twoje podsumowania IM nie muszą być gramatycznie poprawne, i oczywiście powinieneś skracać tak bardzo, jak to możliwe. Twoje podsumowania IM są dla Twojej korzyści; to nie tak, że ktoś inny je przeczyta.

Tworzenie tych podsumowań IM to proces aktywny, który zmusza Cię do ogarnięcia głównego pomysłu każdego akapitu. Wielu studentów znajduje, że ten proces pomaga im skupić się i pomaga im ignorować detale (które nie pomogą Ci napisać podsumowanie).

Jeśli masz problem ze streszczeniem akapitu, czytasz tekst zbyt blisko i gubisz się w szczegółach. Innymi słowy, czytaj tylko tyle akapitu, by napisać podsumowanie IM. Gdy tylko przeczytasz wystarczająco akapitu, by napisać podsumowanie IM, skocz do następnego akapitu i kontynuuj proces. Do pytań; do pytań.

Ćwiczenie podsumowań IM
W przykładowym fragmencie, który właśnie przeczytałeś, stwórz podsumowania IM dla każdego z trzech akapitów. Spróbuj stworzyć swoje podsumowania bez ponownego czytania całego fragmentu, co pokręciłoby sens. Moje podsumowania znajdziesz na ostatniej stronie tego artykułu.

Czwarty i ostatni krok: Odpowiadanie na pytania
Pierwsze trzy kroki naszego podejścia do fragmentów do czytania i pytań są zaprojektowane, by pozwolić Ci wyciągnąć sedno fragmentu tak szybko, jak to możliwe, byś był przygotowany poświęcić większość czasu na pytania.

Po tym, jak skończymy dyskutować nasze techniki eliminacji, omówimy drobne modyfikacje, jakie musimy wprowadzić do naszej ogólnej metody dla sytuacji specjalnych. Na koniec rozważymy, jak zarządzać czasem, by zmaksymalizować liczbę pytań, na które jesteś w stanie odpowiedzieć poprawnie.

Zrób przerwę od sekcji czytania na teraz
Przebyliśmy dużo drogi w tym artykule (rozdziale), więc zasłużyłeś na odpoczynek. Jeśli chcesz zrobić więcej pracy dzisiaj, polecam przełączenie na inny przedmiot SAT – matematyka, słownictwo, cokolwiek – ale daj podstawowym koncepcjom czytania, które właśnie nauczyłeś, dzień lub dwa, by się ustabilizowały, zanim przejdziesz do zaawansowanych koncepcji czytania.

Metoda czytania, którą nauczyłeś się w tym artykule (rozdziale), może być zastosowana do Twojej codziennej szkolnej lektury. Spróbuj użyć tego podejścia, gdy masz długie zadania czytania faktograficzne – nie fikcję – i zdumiewisz się, ile czasu zaoszczędzisz. Im więcej będziesz używać tych technik, tym bardziej komfortowo będziesz ich używać pod presją na prawdziwym SAT.

Strona 13

Odpowiedzi do ćwiczenia podsumowań IM

Oto moje podsumowania IM dla trzech akapitów z przykładowego fragmentu. Pamiętaj, że Twoje mogą być zupełnie inne od moich; ważne jest, by trafić w sedno.

Akapit #1: tłumacze potrzebują zdrowego rozsądku
Akapit #2: przykład włoski, sens ważniejszy niż słowa
Akapit #3: tłumaczenie to negocjacje

Na prawdziwym egzaminie używałbym skrótów, więc w rzeczywistości mój zeszyt testowy miałby notatki marginesowe bardziej takie:

Akapit #1: tłum. potrzebują zdr. rzdku
Akapit #2: wł. przykł., sens> słowa
Akapit #3: tłum. = negocj.