Jak pomóc dziecku z tendencjami hipochondrycznymi

Gdy dziecko choruje, myślimy tylko o tym, by mu pomóc. Widok cierpiącego malucha potrafi zestraszyć nawet najtwardszego rodzica – ale uważaj, by nie przesadzić. Dzieci czasem przeżywają hipochondrię: przekonanie, że zwykłe objawy to znaki poważnej choroby, mimo braku dowodów medycznych. Dzieci biorą wzór od dorosłych – jeśli w ich obecności paniczycie przy każdym kichnięciu, możecie niechcący zaszyć im lęk przed chorobami na lata.

Instrukcje – krok po kroku

  1. Centrum uwagi to dziecko, nie choroba. Gdy dziecko zgłasza dolegliwości, daj mu pełną uwagę. Wypisz objawy, by mieć ich kronikę. Obserwuj zmiany – w skargach i realnych objawach. Traktuj to serio, ale nie dramatyzuj. Dziecko musi czuć, że jesteś blisko, niezależnie od diagnozy.
  2. Unikaj rozległych rozmów o chorobach – własnych, dziecka, kogoś innego. Dzieci chwytają nastroje i ton głosu. Jeśli wyczują zagrożenie dla siebie lub bliskich, nieporadna lęk może zamienić się w „objawy duchowe” albo wizje najgorszego scenariusza przy każdym sinie czy kaszlu.
  3. Zostań spokojny, uspokajaj. Hipochondria często kryje głębokie problemy z poczuciem bezpieczeństwa. Dziecko nie potrafi wyrazić innych niepokojów, więc skupia się na ciele. Cierpliwe, miłe uspokajanie działa cudownie. Bądź stanowczy, ale delikatny. Nie irytuj się powtarzalnością – odpowiadaj powtarzalnym „Wszystko będzie dobrze” i prostymi, uspokajającymi wyjaśnieniami.
  4. Pomóż dziecku podjąć działania. Razem szukajcie wiarygodnych informacji medycznych, które obalą lęki. Potwierdź: „Rozumiem, że się tak czujesz”, oferuj zrozumienie, a potem zaproponuj wspólne poszukiwanie odpowiedzi. Gdy dziecko czuje się współtwórcą swojej zdrowia, chętniej przyjmie uzasadnienie.

Previous:

Next: