• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Strategie radzenia sobie z agresywnym zachowaniem rozrywającym u dzieci

Benjamin Franklin słynnie powiedział, że uncja prewencji wart jest funt leczenia. Strategie radzenia sobie z agresywnym zachowaniem dzielą się na dwie kategorie. Prewencja to techniki minimalizujące lub eliminujące trwającą agresję. Interwencja to radzenie sobie z agresją w momencie wystąpienia.

Strategie prewencyjne są czasochłonne i wymagają cierpliwości. Ale działają i są lepsze od radzenia sobie z przewlekłą agresją, czy to fizyczną, werbalną, czy relacyjną (plotki, plotki, wykluczanie itp.).

Prewencja przed agresją

Pierwszą strategią prewencyjną jest minimalizacja ryzyka. Pomyślcie o środowisku, gdzie występują agresywne zachowania. Agresja może być skierowana na mienie, innych ludzi lub na siebie. Samoagresja może dotyczyć samego agresora (np. groźby samobójcze) lub Was. Przeanalizujcie dom, klasę i miejsca zabaw, usuńcie lub zablokujcie dostęp do oczywistych zagrożeń.

W sytuacjach, gdzie agresja jest przewlekła, ważne jest uwagi i myślenie z wyprzedzeniem. Gdy znacie wzorce zachowania dziecka, często możecie zobaczyć nadciągającą burzę długo przed deszczem. Interweniujcie wcześnie, gdy widzicie elementy agresywnego epizodu zbierające się razem.

Interwencja prewencyjna

Gdy widzicie konflikt między dziećmi nabierający ostrości, rozdzielcie je. Gdy widzicie jedno dziecko prowokujące drugie, wtrąćcie i nazwijcie zachowanie. Gdy widzicie zachowanie poszukujące uwagi, które zazwyczaj prowadzi do agresji, przekierujcie uwagę dziecka na inną aktywność.

Przekierowywanie to bardzo skuteczna technika; z praktyką i umiejętnością może zapobiec wielu epizodom. Prowadźcie pisemną lub mentalną listę alternatywnych aktywności, by mieć co zaproponować w razie potrzeby. Pamiętajcie też, że każde dziecko jest unikalne. Porównujcie notatki o tym, co działa, a co nie, ze współpracownikami, rodzicami dziecka i innymi zaznajomionymi z nim; mogą mieć cenne wskazówki lub wiedzę. Im więcej wiecie, łatwiej zapobiegać kłopotom.

Komunikacja

Istnieje wiele przyczyn agresji. Częścią prewencji jest ustalanie motywacji agresywnego dziecka. To nie zawsze jasne, nawet dla dziecka. Mogą być złości na coś, czego chcieli i nie dostali. Mogą cierpieć przemoc, szukać uwagi lub reagować na prowokację. Motywacje mają znaczenie; ich zrozumienie pomaga adresować troski i wykonywać konkretne strategie.

Rozpoznawanie motywacji wymaga komunikacji, i są trzy rzeczy do zrobienia: słuchać, potwierdzać i współczuć. To nie oznacza zgody z dzieckiem. Dziecko może kłamać, blefować, przesadzać. Zostańcie przy tym. Delikatnie konfrontujcie oczywiste sprzeczności i nieuczciwość. Celem jest zrozumienie motywacji, a potem budowanie szacunku, zaufania i relacji do momentu, gdy umysł dziecka otworzy się na pozytywne sugestie. Zadawajcie pytania, gdy dziecko jest spokojne: Jak to się zaczęło? Dlaczego to się stało? Jak to zapobiec w przyszłości? Co możesz zrobić inaczej, by to zapobiec? Najważniejsze: słuchajcie.

Interwencja sytuacyjna

Gdy wybuchnie fizyczna walka w miejscu pracy, np. szkole lub żłobku, Wasza strategia interwencji zależy od polityki zakładu. Jeśli nie ma takiej, musi powstać. Znajcie politykę i bądźcie jasni, by być gotowymi. Jeśli wymagane są konkretne interwencje, przejdźcie szkolenie.

W innych miejscach, np. w domu lub na placu zabaw, macie decyzje do podjęcia. Czy interweniować fizycznie? To może być praktyczne rozwiązanie z małymi dziećmi, ale musicie wziąć pod uwagę reakcję innych rodziców i ryzyko urazu dzieci. Co z atletycznymi nastolatkami? Fizyczna interwencja w tym kontekście może prowadzić do ciężkiego urazu lub śmierci. Gdy macie obawy o ataki na siebie, ustalcie pomoc obronną w pobliżu.

Bardzo często Wasza autorytet jako dorosłego wystarcza, by zatrzymać walkę. Po prostu przejdźcie do przodu i powiedzcie: „Dobrze, to tyle, rozchodźcie się TERAZ”. Jeśli nie, możecie dodać, że wezwiecie policję, jeśli nie uspokoją się. Kluczem jest zachowanie spokoju i stanowczości – bądźcie dorosłym. Autorytet dorosłego działa też przy altercacjach werbalnych i relacyjnych, ale z niższą intensywnością. Rozmawiajcie. Przypomnijcie złotą zasadę – czy traktujecie innych tak, jak chcielibyście być traktowani? Dlaczego nie?

Zapobiegajcie agresji, gdy możecie. Szukajcie pomocy, gdy jest potrzebna. Przeanalizujcie incydenty po fakcie po lekcje, a potem zastosujcie je w przyszłych sytuacjach. Na koniec chwalcie pozytywne zachowanie. Dzieci agresywne przyzwyczajone są do dyscypliny. Potrzebują też informacji zwrotnej, gdy robią coś dobrze.